Acts 21:1-26
English
The Cost of Going Forward
Main Point: Following Jesus faithfully means walking through fear with courage.
Main Text: Acts 21:1–26
Introduction
[Slide: Title]
Welcome to IBC Alicante.
My name is Matthias Heinrich, and I am one of the two church-planting elders here at IBC Alicante.
Our vision is to establish a gospel-centered community through a growing love for God, for each other, and for our neighbors.
We are in a sermon series through the Book of Acts, and today I will continue with chapter 21.
Let me start with a question:
Have you ever felt God calling you forward, and everyone around you said: "Stop"?
Your family said stop.
Your friends said stop.
Even people who loved you deeply said: "Please. Don’t go."
And yet, deep in your heart, you knew you had to go forward.
We know that feeling at IBC Alicante.
When we left Bonn to start this church in Alicante, people were sad.
They were not against us.
They loved us.
But God had called us forward.
And we had to go.
Maybe you have felt this too.
Maybe it was a choice to follow Jesus when your family did not understand.
Maybe it was a move, a calling, a deep belief that cost you something.
The pressure to stop, to stay safe, to avoid pain, it is real.
And it is what our passage is about today.
[Slide: Main Point]
In Acts 21, the apostle Paul is on his way to Jerusalem.
He knows what is waiting for him there.
Danger. Chains. Maybe even death.
The Holy Spirit has told him clearly.
And yet he goes forward.
But this passage is not only about going forward into suffering.
It is also about wisdom.
It is about knowing when to stand firm and when to bend.
It is about trusting that God’s plan cannot be stopped, even when our own plans fail.
Here is our main point today:
Following Jesus faithfully means walking through fear with courage.
Let us read the text together.
Please stand with me as we read Acts chapter 21, verses 1 to 26, from the NIV.
Scripture Reading: Acts 21:1–26 (NIV)
1 After we had torn ourselves away from them, we put out to sea and sailed straight to Kos. The next day we went to Rhodes and from there to Patara.
2 We found a ship crossing over to Phoenicia, went on board and set sail.
3 After sighting Cyprus and passing to the south of it, we sailed on to Syria. We landed at Tyre, where our ship was to unload its cargo.
4 We sought out the disciples there and stayed with them seven days. Through the Spirit they urged Paul not to go on to Jerusalem.
5 When it was time to leave, we left and continued on our way. All of them, including wives and children, accompanied us out of the city, and there on the beach we knelt to pray.
6 After saying goodbye to each other, we went aboard the ship, and they returned home.
7 We continued our voyage from Tyre and landed at Ptolemais, where we greeted the brothers and sisters and stayed with them for a day.
8 Leaving the next day, we reached Caesarea and stayed at the house of Philip the evangelist, one of the Seven.
9 He had four unmarried daughters who prophesied.
10 After we had been there a number of days, a prophet named Agabus came down from Judea.
11 Coming over to us, he took Paul’s belt, tied his own hands and feet with it and said, “The Holy Spirit says, ‘In this way the Jewish leaders in Jerusalem will bind the owner of this belt and will hand him over to the Gentiles.’ ”
12 When we heard this, we and the people there pleaded with Paul not to go up to Jerusalem.
13 Then Paul answered, “Why are you weeping and breaking my heart? I am ready not only to be bound, but also to die in Jerusalem for the name of the Lord Jesus.”
14 When he would not be dissuaded, we gave up and said, “The Lord’s will be done.”
15 After this, we started on our way up to Jerusalem.
16 Some of the disciples from Caesarea accompanied us and brought us to the home of Mnason, where we were to stay. He was a man from Cyprus and one of the early disciples.
17 When we arrived at Jerusalem, the brothers and sisters received us warmly.
18 The next day Paul and the rest of us went to see James, and all the elders were present.
19 Paul greeted them and reported in detail what God had done among the Gentiles through his ministry.
20 When they heard this, they praised God. Then they said to Paul: “You see, brother, how many thousands of Jews have believed, and all of them are zealous for the law.
21 They have been informed that you teach all the Jews who live among the Gentiles to turn away from Moses, telling them not to circumcise their children or live according to our customs.
22 What shall we do? They will certainly hear that you have come,
23 so do what we tell you. There are four men with us who have made a vow.
24 Take these men, join in their purification rites and pay their expenses, so that they can have their heads shaved. Then everyone will know there is no truth in these reports about you, but that you yourself are living in obedience to the law.
25 As for the Gentile believers, we have written to them our decision that they should abstain from food sacrificed to idols, from blood, from the meat of strangled animals and from sexual immorality.”
26 The next day Paul took the men and purified himself along with them. Then he went to the temple to give notice of the date when the days of purification would end and the offering would be made for each of them.
Setting & Background
[Slide: Map]
Acts was written by Luke, a doctor and close friend of Paul.
He wrote this book to a man named Theophilus, probably a Roman official.
His goal was to give a true account of how the good news spread from Jerusalem to the whole world.
By Acts 21, Paul has finished his third mission trip.
He has traveled thousands of kilometers.
He has started churches across Turkey and Greece.
He has seen people come to faith, both Jews and Gentiles.
Now he is sailing back toward Jerusalem.
But this trip is different from the others.
Back in Acts 20:22–23, Paul said:
“I am going to Jerusalem, not knowing what will happen to me there. I only know that in every city the Holy Spirit warns me that prison and hardships are facing me.”
He knows what is coming.
He goes anyway.
Jerusalem at this time was a dangerous city.
The Roman historian Josephus tells us that the years before 70 AD were full of riots, killings, and violent fights.
Paul was known as the man who welcomed Gentiles into God’s family.
To many in Jerusalem, this made him a target.
This passage is a turning point in Paul’s life.
After chapter 21, he will be arrested and will spend the rest of Acts in chains.
Everything that follows flows from this one moment of costly obedience.
Sermon Points / Movements
Movement 1: When Love Becomes a Temptation (Acts 21:1–14)
[Slide: Movement 1]
Paul and his team sail from Miletus.
They stop in city after city along the coast.
And in every single stop, the same thing happens.
People beg Paul not to go on to Jerusalem.
In verse 4, the disciples in Tyre warn him through the Spirit not to go.
Then at Caesarea, the prophet Agabus arrives.
He takes Paul’s belt.
He ties his own hands and feet with it.
He says: “This is what will happen to the owner of this belt in Jerusalem.”
It is a strong, clear, unforgettable warning.
And everyone reacts the same way: weeping, pleading, begging.
Even Luke himself, the writer, was one of those who begged Paul to stay.
He uses the word “we” in verse 12.
This was not light advice.
These people loved Paul very much.
The fears of these believers were not too much.
They were real.
Josephus tells us about many acts of violence in Jerusalem in those years.
A man like Paul, who welcomed Gentiles as full members of God’s people, was in real danger.
But notice something important.
The Holy Spirit gave these warnings not to stop Paul, but to get him ready.
God was not saying "do not go."
God was saying "here is what is coming, so be ready."
This is how Jesus walked too.
In Luke 9:51, we read:
“As the time came for Jesus to be taken up to heaven, he firmly decided to go to Jerusalem.”
He knew what was waiting.
He went forward.
Paul is walking in the footsteps of his Lord.
Brothers and sisters, let me ask you something honest.
Has God ever called you to something hard?
And did the people who love you most try to talk you out of it?
That is one of the strongest temptations a Christian can face.
Not temptation from an enemy.
Not temptation from clear evil.
But temptation from love.
From people who care about you and do not want to see you hurt.
Paul felt every bit of that pressure.
He says in verse 13: “Why are you weeping and breaking my heart?”
He is not cold.
He is not made of stone.
He feels it deeply.
And he goes forward anyway.
Because he obeys God more than the feelings of those he loves.
That is not hardness.
That is the deepest kind of courage.
Movement 2: Wisdom, Not Weakness (Acts 21:20–26)
[Slide: Movement 2]
Paul arrives in Jerusalem.
He meets with James and all the elders.
He tells them everything God has done among the Gentiles.
And they praise God.
But then a problem comes up.
The leaders explain that thousands of Jewish believers in Jerusalem have heard false stories about Paul.
They think he has been telling Jews in other countries to leave the law of Moses.
To stop circumcising their children.
To walk away from their customs.
This is not true.
But it is what people believe.
And the leaders have a plan.
There are four men in the church who have made a special vow to God.
This was an Old Testament practice of giving yourself fully to God, described in Numbers 6.
The leaders ask Paul to join these men in their cleansing rites and to pay for their offerings.
This would show everyone that Paul still honored Jewish practice.
And Paul does it.
Without arguing.
Without demanding his rights.
Verse 26: “The next day Paul took the men and purified himself along with them.”
One Bible teacher puts it this way: Paul showed that these rites were “useless but not harmful.”
He was not saying the rite saved him.
He was saying: I am willing to speak your language to keep the church together.
Paul himself writes in 1 Corinthians 9:20: “To the Jews I became like a Jew, to win the Jews.”
He was not giving up his beliefs.
He was showing love in a way others could understand.
And here is the sad twist.
The rite does not protect him.
A few verses later, he is arrested anyway.
His wise and humble act did not change what happened.
But that is not the point.
Paul is doing here just what Jesus did.
Jesus did not stay far away from us, safe and clean.
He came into our world.
He spoke our language.
He ate at our tables.
He touched the people others would not touch.
In Philippians 2:7, Paul writes that Jesus “made himself nothing, taking the very nature of a servant.”
Bending for others is not weakness.
It is being like Christ.
There is nothing good in looking for suffering.
Paul does not go looking for conflict.
He avoids it where he wisely can.
That is not fear.
That is being wise and grown up in faith.
The question is not: am I willing to suffer?
The question is: am I willing to serve?
To bend my wishes, my rights, my good name, for the sake of others?
That is where most of us will live out this text.
Not in chains, but in small, daily acts of humble love.
Movement 3: God’s Plan is Unstoppable (Acts 21:27)
[Slide: Movement 3]
Paul does everything right.
He is wise. He is humble. He follows the advice of the elders.
And then in verse 27, Jews from Asia see him in the temple.
They stir up the crowd.
They grab him.
Everything Paul tried to stop happens anyway.
This could feel like failure.
But Luke does not show it as failure.
He shows it as God’s plan coming true.
God told Paul in Acts 23:11: “As you have told people about me in Jerusalem, so you must also tell people about me in Rome.”
The arrest is not the end of the story.
It is the road to Rome.
It is the road to the emperor’s court.
It is the road to the good news reaching the center of the world.
An early church leader named Tertullian wrote: “The blood of the martyrs is the seed of the church.”
History shows this again and again.
Every try to stop the good news has only spread it further.
Every chain on a preacher has only made more preachers.
God’s plan cannot be stopped by people who fight against it.
God rules over the plans of those who hate him.
He rules over our failures and our mistakes.
He even rules over the moments when our best wisdom is not enough.
Paul’s plan to calm the crowd did not work.
God’s plan to reach Rome worked perfectly.
Now, someone might ask a fair question here.
If Paul still got arrested, was the advice of the elders a mistake?
Was Paul wrong to listen to them?
No.
Paul did the right thing.
He was wise.
He was humble.
He sought peace.
That was faithful, and it was good.
But here is something we need to understand.
Being faithful is not the same as controlling the outcome.
We are called to be wise.
We are called to be humble.
We are called to do the right thing.
But the result is not in our hands.
The result is in God's hands.
Paul was responsible for his obedience.
God was responsible for the plan.
And that takes a great weight off our shoulders.
You do not have to make everything work out.
You only have to be faithful.
God will take care of the rest.
Let me ask you:
Is there a place in your life right now where you did everything right, and it still did not work out?
Where you were wise, you were humble, you followed good advice, and it still fell apart?
Paul’s story says: that is not the end.
God is still writing.
What looks like defeat is often the road to something you cannot see yet.
Gospel Connection
Friends, everything Paul does in this passage only makes sense because of the cross.
Paul walks into suffering because he follows someone who walked into suffering for him.
Jesus did not take the safe road.
In the garden of Gethsemane, he prayed: “Father, if you are willing, take this cup from me.”
He knew exactly what was coming.
And he went forward anyway.
Not because he did not care.
Because he loved us more than he loved his own comfort.
Jesus was bound.
Just as Agabus acted out Paul’s binding with a belt.
Jesus was handed over to the Gentiles.
Just as the warning said Paul would be.
The pattern of Paul’s life follows the pattern of his Lord’s life.
But here is the glory of the good news.
Jesus did not stay bound.
He did not stay in the grave.
He rose.
And because he rose, every chain put on us in this world is only for a time.
Every suffering we walk through is not the end of the story.
It is part of a story that ends in resurrection.
Paul knew this.
That is why he could say “I am ready to die.”
Not because death did not matter.
But because Christ had beaten death.
If death has no final power, then fear has no final power.
And we can walk forward.
Maybe you are here today and you are not sure what you believe.
Maybe faith is new to you, or maybe you are just visiting.
If that is you, I am so glad you are here.
And I want to speak to you for a moment.
Everything we talked about today starts with one simple truth.
We all carry fear.
We all fall short of the life we know we should live.
And deep down, we all feel a distance between us and God.
The Bible calls this sin.
It is not just the bad things we do.
It is the gap between us and the God who made us.
And we cannot close that gap on our own.
But here is the good news.
Jesus walked forward to close it for us.
He went to the cross, not because he had to, but because he loved us.
He took the punishment we deserved.
And three days later, he rose from the grave.
He beat death, so that we would not have to fear it anymore.
This is not something you have to earn.
You cannot be good enough to deserve it.
It is a free gift.
All you have to do is receive it.
So if your heart is stirring right now, do not push it away.
You do not need to have all the answers.
You do not need to fix yourself first.
You only need to turn to Jesus and say: "I want to follow you."
You can start today.
Right where you are sitting.
And the same Christ who walked forward for you will walk with you, every step from here.
Talk to one of us after the service, if you have questions.
You are very welcome!
Today’s Meaning
[Slide: Main Point]
What does this passage mean for us today, here in Alicante?
It means that following Jesus will sometimes cost us something.
Not always chains.
Not always big sacrifice.
Sometimes it is a relationship.
The friend who pulls away when you follow Christ.
The family member who does not understand what matters most to you.
The job chance that goes against your beliefs.
It means that God gets us ready for what is coming.
He does not hide the cost.
He tells us through his Word, through the Spirit, through the church family.
And he says: walk forward. I am with you.
It means that humble love for our brothers and sisters sometimes asks us to bend.
Not to give up the truth.
But to serve the peace and health of God’s family.
And it means that the Holy Spirit is not a Spirit of fear.
Paul had every human reason to be afraid.
He was not.
Not because he was more than human.
But because he was full of something stronger than fear.
He was full of the Spirit of the risen Christ.
Conclusion
Let me close with a story.
His name was Pastor Lawan Andimi.
He was a church leader in Adamawa State, in Nigeria.
On January 3, 2020, he was taken captive by a violent group called Boko Haram.
He was held for weeks.
And then, on January 20, he was killed.
Before his death, the men who held him made a video of him.
They expected fear.
They expected a man who had given up.
They expected a man broken by suffering.
Instead, this is what he said:
“I have never lost hope, because everything that happens to a person is in the hands of God.
By the grace of God, I will be together again with my wife, my children, and my friends.
And if that does not happen, maybe it is the will of God.”
He left behind a wife and seven children.
That is not a man throwing his life away.
That is a man who had walked through every movement we studied today.
He had faced the temptation to give in.
He had been wise where wisdom was possible.
And when the moment came where only Christ would do, he held on to Christ.
In Acts 21:14, the people around Paul see that they cannot change his mind.
So they stop arguing.
And they say: “The Lord’s will be done.”
That is the same prayer Jesus prayed in the garden: “Not my will, but yours.”
Dear brothers and sisters, this is the heartbeat of the Christian life.
Not our comfort.
Not our safety.
Not our plan.
His will.
The main point of today’s sermon is this:
Following Jesus faithfully means walking through fear with courage.
This courage is not something we make on our own.
It is something we receive.
From the one who walked to the cross for us.
From the one who rose from the dead for us.
From the one who says even today: “I am with you always, to the very end of the age.”
Go forward.
Not because you are not afraid.
But because the one who walks with you has overcome the world.
The Lord’s will be done.
Amen. Let’s pray.
Chinese
前行的代价
核心要点：忠心地跟随耶稣意味着勇敢地穿过恐惧。
核心经文：使徒行传 21:1-26
引言
[幻灯片：标题]
欢迎来到阿利坎特国际浸信会 (IBC Alicante)。
我是马蒂亚斯·海因里希 (Matthias Heinrich)，是阿利坎特国际浸信会的两位植堂长老之一。
我们的愿景是通过对神、彼此以及邻舍日益增长的爱，建立一个以福音为中心的群体。
我们正在进行使徒行传的系列讲道，今天我将继续讲解第21章。
让我先从一个问题开始：
你是否曾经感到神在呼召你前行，但周围的每一个人却对你说：“停下”？
你的家人说停下。
你的朋友说停下。
甚至那些深爱你的人也说：“求你，别去。”
然而，在你内心深处，你知道你必须前行。
我们在阿利坎特国际浸信会很了解这种感觉。
当我们离开波恩来到阿利坎特建立这所教会时，人们感到很难过。
他们并不是反对我们。
他们爱我们。
但神呼召我们前行。
我们必须出发。
也许你也曾有这种感觉。
也许是因为当你的家人不理解时，你依然选择跟随耶稣。
也许是一次搬迁、一个呼召、一种让你付出代价的深切信念。
那种想要停下、想要保持安全、想要逃避痛苦的压力，是真实存在的。
而这正是我们今天经文的主题。
[幻灯片：核心要点]
在使徒行传21章中，使徒保罗正在前往耶路撒冷的路上。
他知道那里在等待着他的是什么。
危险。枷锁。甚至可能是死亡。
圣灵已经清楚地告诉了他。
但他仍然向前行。
但这处经文不仅是关于走向苦难。
它也关乎智慧。
它关乎知道何时该坚定不移，何时该灵活变通。
它关乎相信神的计划无法被阻挡，即使我们自己的计划失败了。
这是我们今天的主题：
忠心地跟随耶稣意味着勇敢地穿过恐惧。
让我们一起读经。
请起立，让我们一起阅读使徒行传21章1至26节（NIV版本）。
经文朗读：使徒行传 21:1-26 (NIV)
1 我们离别了众人，就开船一直行到科斯。第二天到了罗底，从那里到帕塔拉。
2 遇见一只船要往腓尼基去，就上船起行。
3 望见塞浦路斯，就在左边行过，往叙利亚去。我们就在推罗上岸，因为船要在那里卸货。
4 找着了门徒，就在那里住了七天。他们被圣灵感动，再三对保罗说：“不要上耶路撒冷去。”
5 过完了这几天，我们就起身前行。他们众人同妻子儿女送我们到城外。我们都跪在岸上祷告，彼此辞别。
6 我们上了船，他们就回家去了。
7 我们从推罗行尽了水路，来到多利买，就问候那里的弟兄，和他们同住了一天。
8 第二天，我们离开那里，来到该撒利亚，就进了传福音的腓利家里，他是那七个执事里的一位，和他同住。
9 他有四个女儿，都是处女，是说预言的。
10 我们在那里住了几天，有一个名叫亚迦布的先知从犹太下来。
11 他来到我们这里，拿过保罗的腰带，捆上自己的手脚，说：『圣灵说：犹太人在耶路撒冷要这样捆绑这腰带的主人，把他交在外邦人手里。』
12 我们听见这话，同当地的人苦苦劝保罗不要上耶路撒冷去。
13 保罗回答说：『你们为什么这样痛哭，使我心碎呢？我为了主耶稣的名，不但受捆绑，就是死在耶路撒冷也是愿意的。』
14 保罗既不听劝，我们就劝止了，只说：『愿主的旨意成就。』
15 过后，我们收拾行李上耶路撒冷去。
16 有几个该撒利亚的门徒同我们一起去，带我们到一个久为门徒的人家里，名叫拿孙，是塞浦路斯人，我们就在他那里住宿。
17 到了耶路撒冷，弟兄们欢欢喜喜地接待我们。
18 第二天，保罗同我们去见雅各，长老们也都在那里。
19 保罗问了他们安，便将神借着他传道，在外邦人中间所行的一切事，一一述说了。
20 他们听见，就归荣耀与神，对保罗说：『兄台，你看犹太人中信主的有多少万，并且都为律法热心。』
21 他们听见人说，你教导一切住外邦的犹太人背弃摩西，对他们说不要给孩子行割礼，也不要遵行规条。
22 这可怎么办呢？众人总会听见你来了。
23 你就照着我们的话行吧。我们这里有四个人，都有愿在身。
24 你带他们去，与他们一同行洁净的礼，替他们缴费，叫他们得以剃头。这样，众人就可知道先前所听见你的事都是虚的，知道你自己为人循规蹈矩，遵行律法。
25 至于信主的外邦人，我们已经写信通知他们，叫他们谨守，不可吃祭偶像之物，和血，并勒死的牲畜，与奸淫。」
26 第二天，保罗带了那几个人，与他们一同行了洁净的礼，进了殿，报明洁净的日期满足，只等祭司为他们各人献祭。
背景与设定
[幻灯片：地图]
《使徒行传》的作者是医生路加，也是保罗的挚友。
他写这本书是给一位名叫提阿非罗的人，他很可能是一位罗马官员。
他的目的是真实记录福音如何从耶路撒冷传遍世界。
到了使徒行传21章，保罗已经结束了他的第三次宣教之旅。
他走过了几千公里。
他在土耳其和希腊各地建立了教会。
他亲眼见证了犹太人和外邦人归信基督。
现在，他正航行回耶路撒冷。
但这趟旅程与以往不同。
在使徒行传20章22-23节中，保罗说：
『现在我往耶路撒冷去，心甚迫切，不知道在那里要遇见什么事；但知道圣灵在各城里向我指证，说有捆锁与患难等待我。』
他知道前方等待着什么。
但他还是去了。
那时的耶路撒冷是一个危险的城市。
罗马历史学家约瑟夫告诉我们，公元70年之前的几年里，充满了骚乱、杀戮和暴力冲突。
保罗因接纳外邦人进入神的家而闻名。
对耶路撒冷的许多人来说，这使他成为了攻击的目标。
这段经文是保罗人生的转折点。
21章之后，他将被捕，并在《使徒行传》的余下部分中身陷囹圄。
随后发生的一切，都源于这一刻代价昂贵的顺服。
讲道要点/阶段
第一阶段：当爱成为试探（使徒行传21:1-14）
[幻灯片：第一阶段]
保罗和他的同工离开米利都。
他们在沿岸的各个城市停留。
而在每一站，都发生了同样的事情。
人们苦苦哀求保罗不要去耶路撒冷。
在第4节，推罗的门徒被圣灵感动，警告他不要去。
接着在该撒利亚，先知亚迦布出现了。
他拿过保罗的腰带。
他用腰带捆上了自己的手脚。
他说：“这就是腰带的主人在耶路撒冷将会遭遇的事。”
这是一个有力、清晰且令人难忘的警告。
每个人都做出了同样的反应：哭泣、恳求、哀求。
连作者路加本人也是恳求保罗留下的人之一。
他在第12节中使用了“我们”这个词。
这不是轻率的建议。
这些人非常爱保罗。
这些信徒的担忧并非多余。
他们是真实的。
约瑟夫告诉我们，那些年耶路撒冷发生了许多暴力事件。
像保罗这样欢迎外邦人成为上帝子民完全成员的人，处于真正的危险之中。
但请注意一件重要的事。
圣灵给出这些警告不是为了阻止保罗，而是为了让他做好准备。
上帝并没有说“不要去”。
上帝是在说“这就是即将发生的事，所以要做好准备”。
耶稣也是这样走的。
在路加福音9章51节中，我们读到：
“耶稣被接上升的日子将到，他就定意向耶路撒冷去。”
他知道等待他的是什么。
他依然前行。
保罗正走在他主的脚踪上。
弟兄姊妹们，让我诚实地问你们一个问题。
上帝是否曾呼召你去做一些艰难的事情？
而那些最爱你的人是否试图劝阻你？
这是基督徒可能面临的最强烈的试探之一。
不是来自敌人的试探。
不是来自明显邪恶的试探。
而是来自爱的试探。
来自那些关心你、不愿看到你受伤的人。
保罗感受到了那种压力。
他在第13节中说：“你们为什么这样痛哭，使我心碎呢？”
他并不冷酷。
他不是铁石心肠。
他感受得很深。
但他依然前行。
因为他顺服上帝胜过顺服他所爱之人的情感。
这不是无情。
这是最深沉的勇气。
第二部分：智慧，而非软弱（使徒行传21:20-26）
【幻灯片：第二部分】
保罗抵达了耶路撒冷。
他会见了雅各和所有的长老。
他向他们讲述了上帝在外邦人中所做的一切。
他们赞美了上帝。
但随后出现了一个问题。
领袖们解释说，耶路撒冷成千上万的犹太信徒听到了关于保罗的虚假传闻。
他们认为他在告诉其他国家的犹太人离弃摩西的律法。
停止为他们的孩子行割礼。
离弃他们的习俗。
这不是事实。
但这就是人们所相信的。
而领袖们有一个计划。
教会有四个人向神许了特殊的愿。
这是旧约中一种将自己完全献给神的做法，在《民数记》第6章中有描述。
领袖们要求保罗加入这些人的洁净礼，并为他们的献祭付费。
这会让每个人看到保罗仍然尊重犹太习俗。
保罗照做了。
没有争辩。
没有坚持他的权利。
第26节：“第二天，保罗带了这些人，与他们一同行了洁净的礼。”
一位圣经教师这样解释：保罗表明这些仪式是“无益但无害的”。
他并不是说这些仪式能救他。
他是在说：为了教会的合一，我愿意说你们的语言。
保罗在《哥林多前书》9:20中自己写道：“向犹太人，我就作犹太人，为要得犹太人。”
他没有放弃他的信仰。
他只是用别人能理解的方式表达爱。
令人难过的是，事情发生了反转。
仪式并没有保护他。
几节经文之后，他还是被捕了。
他明智而谦卑的举动并没有改变结果。
但这并不是重点。
保罗在这里所做的，正是耶稣所做的。
耶稣没有远离我们，保持安全和洁净。
他来到了我们的世界。
他说了我们的语言。
他在我们的桌前用餐。
他触碰了其他人不愿触碰的人。
在《腓立比书》2:7中，保罗写道耶稣“倒空自己，取了奴仆的形象”。
为了他人屈就并非软弱。
这是效法基督。
寻找苦难并非好事。
保罗并非主动寻求冲突。
他在明智的情况下会避开冲突。
那不是恐惧。
那是智慧和信仰成熟的表现。
问题不在于：我是否愿意受苦？
问题在于：我是否愿意服事？
为了他人的缘故，愿意弯下自己的意愿、权利和名声吗？
这就是我们大多数人实践这段经文的地方。
不是在锁链中，而是在日常谦卑的爱的小事中。
第三部分：神的计划势不可挡（使徒行传 21:27）
[幻灯片：第三部分]
保罗所做的一切都是正确的。
他既明智又谦卑，并且听从了长老们的建议。
然而在第27节，来自亚细亚的犹太人在圣殿里看见了他。
他们煽动群众。
他们抓住了他。
保罗试图阻止的一切最终还是发生了。
这看起来像是失败。
但路加并没有将其表现为失败。
他将其展示为上帝计划的实现。
上帝在使徒行传23:11中告诉保罗：“正如你在耶路撒冷为我作了见证，你也必在罗马为我作见证。”
被捕并不是故事的终点。
这是通往罗马的道路。
这是通往皇帝法庭的道路。
这是福音传遍世界中心的道路。
早期教会领袖德尔图良曾写道：“殉道者的血是教会的种子。”
历史一再证明了这一点。
每一次阻挠福音的企图，反而使其传播得更广。
加在传道人身上的每一道锁链，反而造就了更多的传道人。
上帝的计划不会被那些反抗它的人所阻挡。
上帝掌管着那些敌视他的人的计谋。
他掌管着我们的失败和错误。
甚至在我们最智慧的决策仍显不足时，他依然掌管。
保罗想要平息人群的计划并没有成功。
上帝让他抵达罗马的计划却完美地实现了。
现在，有些人可能会提出一个合理的问题。
如果保罗最终还是被捕了，那么长老们的建议是否是一个错误？
听从他们的建议是保罗的错吗？
不。
保罗做了正确的事。
他是智慧的。
他是谦卑的。
他在寻求和平。
那是忠心的，也是美好的。
但我们需要理解这一点：
忠心并不等同于掌控结果。
我们蒙召要智慧。
我们蒙召要谦卑。
我们蒙召要做正确的事。
但结果并不在我们手中。
结果在上帝手中。
保罗负责他的顺服。
上帝负责他的计划。
这让我们卸下了巨大的重担。
你不必非要让一切都如你所愿地解决。
你只需要保持忠心。
上帝会处理剩下的事情。
让我问你：
在你现在的生活中，是否有某个地方，尽管你做的一切都是对的，但事情最终还是没有成功？
是否有某个地方，你表现得智慧、谦卑，遵循了良好的建议，但事情还是分崩离析了？
保罗的故事告诉我们：那并不是终点。
上帝仍在书写（你的故事）。
那些看起来像是失败的事情，往往是通往你尚未预见的某种结局的道路。
福音的联系
朋友们，保罗在这段经文中所做的一切，唯有从十字架的角度才能说得通。
保罗走向苦难，是因为他追随的那位曾为他走向苦难。
耶稣没有选择那条安稳的道路。
在客西马尼园，他祷告说：“父啊，你若愿意，就把这杯撤去。”
他清楚地知道即将发生什么。
但他还是毅然决然地向前走去。
不是因为他不关心。
而是因为他爱我们胜过爱自己的安逸。
耶稣被捆绑了。
正如亚迦布用腰带捆绑保罗来演示一样。
耶稣被交给了外邦人。
正如预言所说保罗会遭遇的那样。
保罗一生的轨迹追随了他主一生的轨迹。
但这就是福音的荣耀所在。
耶稣并没有一直被捆绑。
他没有留在坟墓里。
他复活了。
因为他复活了，在这个世界上加于我们身上的每一道枷锁都只是暂时的。
我们所经历的每一次苦难都不是故事的结局。
它是以复活为终局的故事的一部分。
保罗深知这一点。
这就是为什么他能说“我已经准备好去死了”。
不是因为死亡不重要。
而是因为基督已经战胜了死亡。
如果死亡没有最终的权势，那么恐惧也就没有最终的权势。
我们可以继续向前走。
也许你今天来到这里，还不确定自己相信什么。
也许信仰对你来说是新鲜的，又或者你只是来参观的。
如果是这样，我很高兴你能来。
我想和你谈一谈。
我们今天谈论的一切都始于一个简单的真理。
我们都怀有恐惧。
我们都没有达到自己深知应该活出的生命样式。
在内心深处，我们都感觉到自己与神之间存在距离。
圣经称之为罪。
这不仅仅是指我们所做的坏事。
它是指我们与造物主之间的鸿沟。
而我们靠自己无法跨越这道鸿沟。
但好消息是：
耶稣挺身而出，为我们弥补了这个缺口。
他走向十字架，不是因为他必须这样做，而是因为他爱我们。
他承受了我们本该受的惩罚。
三天后，他从坟墓中复活了。
他战胜了死亡，好让我们不必再为此感到恐惧。
这不是你需要赚取的东西。
你无法通过变得足够好来配得上它。
这是一份白白的礼物。
你所要做的就是接受它。
所以，如果你的心现在有所触动，不要推开它。
你不需要拥有所有的答案。
你不需要先把自己修补好。
你只需要转向耶稣说：“我想跟随你。”
你可以从今天开始。
就在你坐的地方。
那位曾为你挺身而出的基督，将从现在起陪伴你走过每一步。
如果您有任何疑问，请在礼拜结束后与我们中的任何一位交流。
非常欢迎您的到来！
今日寓意
[幻灯片：要点]
这段经文对我们今天在阿利坎特的生活意味着什么？
这意味着跟随耶稣有时会让我们付出代价。
并不总是枷锁。
并不总是巨大的牺牲。
有时是一种人际关系。
当你跟随基督时，渐渐疏远的朋友。
不理解你最看重什么的家人。
违背你信仰的工作机会。
这意味着上帝为即将到来的一切让我们做好准备。
他不隐瞒代价。
他通过他的话语、通过圣灵、通过教会大家庭告诉我们。
他说：向前走。我与你同在。
这意味着对弟兄姊妹谦卑的爱有时要求我们做出妥协。
不是放弃真理。
而是为了维护上帝家庭的和平与健康。
这也意味着圣灵不是让我们胆怯的灵。
保罗有充分的理由感到恐惧。
但他没有。
不是因为他超乎常人。
而是因为他充满了比恐惧更强大的力量。
他充满了复活基督的灵。
结语
让我以一个故事作为结束。
他的名字叫拉万·安迪米（Lawan Andimi）牧师。
他是尼日利亚阿达马瓦州的一位教会领袖。
2020年1月3日，他被一个名为“博科圣地”的暴力组织劫持。
他被扣押了数周。
随后，在1月20日，他被杀害了。
在他遇难前，绑架他的人为他拍摄了一段视频。
他们期待看到恐惧。
他们期待看到一个已经放弃的人。
他们期待看到一个被苦难击垮的人。
然而，他是这样说的：
“我从未失去希望，因为发生在一个人身上的一切都在上帝的手中。
靠着上帝的恩典，我将再次与我的妻子、孩子和朋友团聚。
如果那没有发生，或许那便是上帝的旨意。”
他留下了妻子和七个孩子。
那不是一个随意抛弃生命的人。
那是一个经历了我们今天所学习的每一个过程的人。
他面对过屈服的诱惑。
他在可以智慧行事时展现了智慧。
而当只有基督才能支撑的关键时刻到来时，他紧紧抓住了基督。
在《使徒行传》21章14节中，保罗身边的人看到他们无法改变他的心意。
于是他们停止了争辩。
他们说：“愿主的旨意成就。”
这与耶稣在客西马尼园所作的祷告是一样的：“不要成就我的意思，只要成就你的意思。”
亲爱的弟兄姐妹们，这就是基督徒生命的脉搏。
不是我们的舒适。
不是我们的安全。
不是我们的计划。
是祂的旨意。
今天讲道的重点是：
忠心地跟随耶稣，意味着带着勇气穿过恐惧。
这种勇气不是我们凭自己创造出来的。
而是我们所领受的。
来自那位为我们走向十字架的主。
来自那位为我们从死里复活的主。
来自那位直到今日仍说：“我就常与你们同在，直到世界的末了”的主。
勇敢前行。
不是因为你不害怕。
而是因为与你同行的一位已经胜了世界。
愿主的旨意成就。
阿们。让我们祷告。
Dutch
De kosten van vooruitgang
Hoofdpunt: Jezus trouw volgen betekent met moed door angst heen lopen.
Hoofdtekst: Handelingen 21:1-26
Inleiding
[Dia: Titel]
Welkom bij IBC Alicante.
Mijn naam is Matthias Heinrich en ik ben een van de twee kerkstichtende oudsten hier bij IBC Alicante.
Onze visie is het vestigen van een evangelie-gecentreerde gemeenschap door een groeiende liefde voor God, voor elkaar en voor onze naasten.
We zitten in een preekserie door het boek Handelingen, en vandaag ga ik verder met hoofdstuk 21.
Laat ik beginnen met een vraag:
Heb je je ooit geroepen gevoeld door God om vooruit te gaan, terwijl iedereen om je heen zei: "Stop"?
Je familie zei: stop.
Je vrienden zeiden: stop.
Zelfs mensen die diep van je hielden zeiden: "Alsjeblieft. Ga niet."
En toch wist je diep in je hart dat je vooruit moest.
Wij kennen dat gevoel bij IBC Alicante.
Toen we Bonn verlieten om deze kerk in Alicante te beginnen, waren mensen verdrietig.
Ze waren niet tegen ons.
Ze hielden van ons.
Maar God had ons geroepen om vooruit te gaan.
En we moesten gaan.
Misschien heb jij dit ook gevoeld.
Misschien was het een keuze om Jezus te volgen toen je familie het niet begreep.
Misschien was het een verhuizing, een roeping, een diepe overtuiging die je iets kostte.
De druk om te stoppen, om veilig te blijven, om pijn te vermijden, die is echt.
En dat is waar ons gedeelte vandaag over gaat.
[Dia: Hoofdpunt]
In Handelingen 21 is de apostel Paulus op weg naar Jeruzalem.
Hij weet wat hem daar te wachten staat.
Gevaar. Ketenen. Misschien zelfs de dood.
De Heilige Geest heeft het hem duidelijk verteld.
En toch gaat hij vooruit.
Maar dit gedeelte gaat niet alleen over vooruitgaan in lijden.
Het gaat ook over wijsheid.
Het gaat over weten wanneer je standvastig moet blijven en wanneer je moet buigen.
Het gaat over vertrouwen dat Gods plan niet gestopt kan worden, zelfs als onze eigen plannen falen.
Dit is ons hoofdpunt voor vandaag:
Jezus trouw volgen betekent met moed door angst heen lopen.
Laten we de tekst samen lezen.
Ga alstublieft met mij staan terwijl we Handelingen hoofdstuk 21, verzen 1 tot 26 lezen uit de NIV.
Bijbellezing: Handelingen 21:1-26 (NIV)
1 Nadat we ons van hen hadden losgerukt, voeren we de zee op en zeilden rechtstreeks naar Kos. De volgende dag gingen we naar Rhodos en vandaar naar Patara.
2 We vonden een schip dat naar Fenicië overstak, gingen aan boord en voeren uit.
3 Nadat we Cyprus hadden gezien en er ten zuiden van waren gepasseerd, zeilden we door naar Syrië. We landden in Tyrus, waar ons schip zijn lading zou lossen.
4 We zochten de discipelen daar op en bleven zeven dagen bij hen. Door de Geest drongen ze er bij Paulus op aan niet naar Jeruzalem te gaan.
5 Toen het tijd was om te vertrekken, vertrokken we en vervolgden onze weg. Iedereen, inclusief vrouwen en kinderen, vergezelde ons buiten de stad, en daar op het strand knielden we neer om te bidden.
6 Nadat we afscheid van elkaar hadden genomen, gingen we aan boord van het schip en zij keerden terug naar huis.
7 We vervolgden onze reis vanuit Tyrus en landden in Ptolemaïs, waar we de broeders en zusters begroetten en een dag bij hen bleven.
8 De volgende dag vertrokken we en bereikten Caesarea, waar we verbleven in het huis van Filippus de evangelist, een van de Zeven.
9 Hij had vier ongehuwde dochters die profeteerden.
10 Nadat we daar een aantal dagen verbleven, kwam er een profeet genaamd Agabus uit Judea naar beneden.
11 Hij kwam naar ons toe, nam de gordel van Paulus, bond zijn eigen handen en voeten ermee vast en zei: 'De Heilige Geest zegt: Zo zullen de Joodse leiders in Jeruzalem de eigenaar van deze gordel binden en hem overleveren aan de heidenen.'
12 Toen we dit hoorden, smeekten wij en de mensen daar Paulus om niet naar Jeruzalem te gaan.
13 Toen antwoordde Paulus: 'Waarom huilen jullie en breken jullie mijn hart? Ik ben bereid om niet alleen gebonden te worden, maar ook om te sterven in Jeruzalem voor de naam van de Heer Jezus.'
14 Toen hij zich niet liet ompraten, gaven we het op en zeiden: 'De wil van de Heer geschiede.'
15 Hierna begonnen we aan onze reis naar Jeruzalem.
16 Enkele discipelen uit Caesarea vergezelden ons en brachten ons naar het huis van Mnason, waar we zouden verblijven. Hij was een man uit Cyprus en een van de vroege discipelen.
17 Toen we in Jeruzalem aankwamen, ontvingen de broeders en zusters ons hartelijk.
18 De volgende dag gingen Paulus en wij allen naar Jakobus, en alle oudsten waren aanwezig.
19 Paulus begroette hen en deed uitvoerig verslag van wat God door zijn bediening onder de heidenen had gedaan.
20 Toen ze dit hoorden, loofden ze God. Daarna zeiden ze tegen Paulus: 'Je ziet, broeder, hoeveel duizenden Joden er gelovig zijn geworden, en zij allen zijn ijveraars voor de wet.
21 Ze zijn echter ingelicht dat jij alle Joden die onder de heidenen wonen, leert om zich van Mozes af te keren door hun te zeggen dat ze hun kinderen niet moeten besnijden en niet volgens onze gewoonten moeten leven.
22 Wat moeten we doen? Ze zullen zeker horen dat je gekomen bent,
23 doe daarom wat wij je zeggen. Er zijn vier mannen bij ons die een gelofte hebben afgelegd.
24 Neem deze mannen mee, doe mee aan hun zuiveringsrituelen en betaal hun onkosten, zodat ze hun hoofd kunnen laten scheren. Dan zal iedereen weten dat er niets waar is van die berichten over jou, maar dat je zelf de wet onderhoudt.
25 Wat de gelovige heidenen betreft, wij hebben hun schriftelijk ons besluit meegedeeld dat zij zich moeten onthouden van wat door afgoden is geofferd, van bloed, van het vlees van verstikte dieren en van hoererij.'
26 De volgende dag nam Paulus de mannen mee en reinigde zich samen met hen. Daarna ging hij naar de tempel om de datum aan te kondigen waarop de dagen van reiniging zouden eindigen en het offer voor ieder van hen gebracht zou worden.
Setting & Achtergrond
[Dia: Kaart]
Handelingen werd geschreven door Lucas, een arts en goede vriend van Paulus.
Hij schreef dit boek aan een man genaamd Theophilus, waarschijnlijk een Romeinse functionaris.
Zijn doel was om een waarheidsgetrouw verslag te geven van hoe het goede nieuws zich verspreidde van Jeruzalem naar de hele wereld.
Tegen Handelingen 21 heeft Paulus zijn derde zendingsreis voltooid.
Hij heeft duizenden kilometers gereisd.
Hij heeft in heel Turkije en Griekenland gemeenten gesticht.
Hij heeft mensen tot geloof zien komen, zowel Joden als heidenen.
Nu vaart hij terug naar Jeruzalem.
Maar deze reis is anders dan de andere.
Terug in Handelingen 20:22-23 zei Paulus:
'Ik ga naar Jeruzalem, niet wetende wat mij daar zal overkomen. Ik weet alleen dat de Heilige Geest mij in elke stad waarschuwt dat boeien en verdrukkingen mij wachten.'
Hij weet wat er gaat komen.
Hij gaat toch.
Jeruzalem was in die tijd een gevaarlijke stad.
De Romeinse geschiedschrijver Josephus vertelt ons dat de jaren voor 70 na Christus vol waren van rellen, moorden en gewelddadige gevechten.
Paulus stond bekend als de man die heidenen verwelkomde in Gods familie.
Voor velen in Jeruzalem maakte dit hem tot een doelwit.
Dit gedeelte is een keerpunt in het leven van Paulus.
Na hoofdstuk 21 zal hij worden gearresteerd en zal hij de rest van Handelingen in boeien doorbrengen.
Alles wat volgt vloeit voort uit dit ene moment van kostbare gehoorzaamheid.
Preekpunten / Bewegingen
Beweging 1: Wanneer liefde een verleiding wordt (Handelingen 21:1-14)
[Dia: Beweging 1]
Paulus en zijn team varen vanuit Milete.
Ze stoppen in stad na stad langs de kust.
En bij elke stop gebeurt hetzelfde.
Mensen smeken Paulus om niet naar Jeruzalem te gaan.
In vers 4 waarschuwen de discipelen in Tyrus hem door de Geest om niet te gaan.
Dan, in Caesarea, komt de profeet Agabus aan.
Hij neemt de gordel van Paulus.
Hij bindt zijn eigen handen en voeten ermee vast.
Hij zegt: „Dit is wat er met de eigenaar van deze gordel in Jeruzalem zal gebeuren.”
Het is een krachtige, duidelijke, onvergetelijke waarschuwing.
En iedereen reageert op dezelfde manier: huilen, smeken, bidden.
Zelfs Lucas zelf, de schrijver, was een van degenen die Paulus smeekten om te blijven.
Hij gebruikt het woord „wij” in vers 12.
Dit was geen lichtzinnig advies.
Deze mensen hielden erg veel van Paulus.
De angsten van deze gelovigen waren niet overdreven.
Ze waren echt.
Josephus vertelt ons over vele gewelddadige acties in Jeruzalem in die jaren.
Een man als Paulus, die heidenen verwelkomde als volwaardige leden van Gods volk, liep echt gevaar.
Maar let op iets belangrijks.
De Heilige Geest gaf deze waarschuwingen niet om Paulus te stoppen, maar om hem voor te bereiden.
God zei niet: „ga niet.”
God zei: „dit is wat er gaat komen, dus wees voorbereid.”
Dit is hoe Jezus ook wandelde.
In Lucas 9:51 lezen we:
„Toen de tijd naderde dat Jezus in de hemel zou worden opgenomen, besloot hij vastberaden om naar Jeruzalem te gaan.”
Hij wist wat er te wachten stond.
Hij ging vooruit.
Paulus treedt in de voetsporen van zijn Heer.
Broeders en zusters, laat me jullie iets eerlijks vragen.
Heeft God je ooit tot iets moeilijks geroepen?
En probeerden de mensen die het meest van je houden je ervan af te praten?
Dat is een van de sterkste verleidingen waar een christen mee te maken kan krijgen.
Geen verleiding door een vijand.
Geen verleiding door overduidelijk kwaad.
Maar verleiding door liefde.
Van mensen die om je geven en je niet pijn zien lijden.
Paulus voelde die druk volledig.
Hij zegt in vers 13: „Waarom huilen jullie en breken jullie mijn hart?”
Hij is niet kil.
Hij is niet van steen gemaakt.
Hij voelt het diep.
En hij gaat toch door.
Omdat hij God meer gehoorzaamt dan de gevoelens van degenen van wie hij houdt.
Dat is geen hardheid.
Dat is de diepste vorm van moed.
Beweging 2: Wijsheid, geen zwakte (Handelingen 21:20-26)
[Dia: Beweging 2]
Paulus komt aan in Jeruzalem.
Hij ontmoet Jakobus en alle oudsten.
Hij vertelt hun alles wat God onder de heidenen heeft gedaan.
En zij prijzen God.
Maar dan komt er een probleem naar boven.
De leiders leggen uit dat duizenden Joodse gelovigen in Jeruzalem valse verhalen over Paulus hebben gehoord.
Ze denken dat hij Joden in andere landen vertelt om de wet van Mozes te verlaten.
Om te stoppen met het besnijden van hun kinderen.
Om hun gewoonten de rug toe te keren.
Dit is niet waar.
Maar het is wat mensen geloven.
En de leiders hebben een plan.
Er zijn vier mannen in de kerk die een speciale gelofte aan God hebben afgelegd.
Dit was een gebruik uit het Oude Testament om jezelf volledig aan God te geven, beschreven in Numeri 6.
De leiders vragen Paulus om zich bij deze mannen aan te sluiten bij hun reinigingsrituelen en hun offers te betalen.
Dit zou aan iedereen laten zien dat Paulus de Joodse gebruiken nog steeds eerde.
En Paulus doet het.
Zonder te discussiëren.
Zonder op zijn rechten te staan.
Vers 26: “De volgende dag nam Paulus de mannen mee en reinigde zich samen met hen.”
Een bijbelleraar verwoordt het als volgt: Paulus liet zien dat deze riten “nutteloos maar niet schadelijk” waren.
Hij zei niet dat de rite hem redde.
Hij zei: Ik ben bereid jullie taal te spreken om de kerk bij elkaar te houden.
Paulus schrijft zelf in 1 Korintiërs 9:20: “Voor de Joden ben ik als een Jood geworden, om de Joden te winnen.”
Hij gaf zijn overtuigingen niet op.
Hij toonde liefde op een manier die anderen konden begrijpen.
En hier is de droevige wending.
De rite beschermt hem niet.
Een paar verzen later wordt hij toch gearresteerd.
Zijn wijze en nederige daad veranderde niets aan wat er gebeurde.
Maar dat is niet het punt.
Paulus doet hier precies wat Jezus deed.
Jezus bleef niet ver bij ons vandaan, veilig en rein.
Hij kwam in onze wereld.
Hij sprak onze taal.
Hij at aan onze tafels.
Hij raakte de mensen aan die anderen niet wilden aanraken.
In Filippenzen 2:7 schrijft Paulus dat Jezus “zichzelf ontledigde en de gestalte van een slaaf aannam.”
Zich buigen voor anderen is geen zwakte.
Het is zijn als Christus.
Er is niets goeds aan het zoeken naar lijden.
Paulus zoekt niet naar conflict.
Hij vermijdt het waar hij dat verstandig kan.
Dat is geen angst.
Dat is wijs zijn en volwassen in het geloof.
De vraag is niet: ben ik bereid om te lijden?
De vraag is: ben ik bereid om te dienen?
Om mijn wensen, mijn rechten, mijn goede naam te buigen ten behoeve van anderen?
Dat is waar de meesten van ons deze tekst zullen uitleven.
Niet in ketenen, maar in kleine, dagelijkse daden van nederige liefde.
Beweging 3: Gods plan is niet te stoppen (Handelingen 21:27)
[Dia: Beweging 3]
Paulus doet alles goed.
Hij is wijs. Hij is nederig. Hij volgt het advies van de oudsten op.
En dan, in vers 27, zien Joden uit Azië hem in de tempel.
Ze hitsen de menigte op.
Ze grijpen hem vast.
Alles wat Paulus probeerde te voorkomen, gebeurt toch.
Dit zou als falen kunnen voelen.
Maar Lucas laat het niet zien als falen.
Hij toont het als Gods plan dat uitkomt.
God zei tegen Paulus in Handelingen 23:11: "Zoals je in Jeruzalem over mij hebt verteld, zo moet je ook in Rome over mij vertellen."
De arrestatie is niet het einde van het verhaal.
Het is de weg naar Rome.
Het is de weg naar het hof van de keizer.
Het is de weg waarop het goede nieuws het centrum van de wereld bereikt.
Een vroege kerkleider genaamd Tertullianus schreef: "Het bloed van de martelaren is het zaad van de kerk."
De geschiedenis toont dit keer op keer aan.
Elke poging om het goede nieuws te stoppen heeft het alleen maar verder verspreid.
Elke ketting om een prediker heeft alleen maar voor meer predikers gezorgd.
Gods plan kan niet worden gestopt door mensen die ertegen vechten.
God regeert over de plannen van degenen die hem haten.
Hij regeert over onze mislukkingen en onze fouten.
Hij regeert zelfs over de momenten waarop onze beste wijsheid niet genoeg is.
Paulus' plan om de menigte te kalmeren werkte niet.
Gods plan om Rome te bereiken werkte perfect.
Nu zou iemand hier een terechte vraag kunnen stellen.
Als Paulus toch werd gearresteerd, was het advies van de oudsten dan een fout?
Had Paulus ongelijk om naar hen te luisteren?
Nee.
Paulus deed het juiste.
Hij was wijs.
Hij was nederig.
Hij zocht vrede.
Dat was trouw, en het was goed.
Maar hier is iets dat we moeten begrijpen.
Trouw zijn is niet hetzelfde als het resultaat beheersen.
We zijn geroepen om wijs te zijn.
We zijn geroepen om nederig te zijn.
We zijn geroepen om het juiste te doen.
Maar het resultaat ligt niet in onze handen.
Het resultaat ligt in Gods handen.
Paulus was verantwoordelijk voor zijn gehoorzaamheid.
God was verantwoordelijk voor het plan.
En dat haalt een grote last van onze schouders.
Je hoeft niet alles te laten slagen.
Je hoeft alleen maar trouw te zijn.
God zorgt voor de rest.
Laat me je vragen:
Is er op dit moment een plek in je leven waar je alles goed deed, en het toch niet werkte?
Waar je wijs was, nederig was, goed advies opvolgde, en het toch misging?
Paulus' verhaal zegt: dat is niet het einde.
God is nog steeds aan het schrijven.
Wat eruitziet als een nederlaag is vaak de weg naar iets wat je nog niet kunt zien.
Evangelie-connectie
Vrienden, alles wat Paulus in dit gedeelte doet, is alleen logisch vanwege het kruis.
Paulus stapt het lijden in omdat hij iemand volgt die voor hem het lijden in stapte.
Jezus nam niet de veilige weg.
In de tuin van Getsemane bad hij: "Vader, als u wilt, neem deze beker van mij weg."
Hij wist precies wat er zou komen.
En toch ging hij vooruit.
Niet omdat het hem niet kon schelen.
Omdat hij van ons hield meer dan van zijn eigen comfort.
Jezus was gebonden.
Net zoals Agabus de gevangenneming van Paulus uitbeeldde met een riem.
Jezus werd overgeleverd aan de heidenen.
Precies zoals de waarschuwing zei dat het met Paulus zou gebeuren.
Het levenspatroon van Paulus volgt het patroon van het leven van zijn Heer.
Maar hier is de heerlijkheid van het goede nieuws.
Jezus bleef niet gebonden.
Hij bleef niet in het graf.
Hij stond op.
En omdat hij opstond, is elke keten die ons in deze wereld wordt opgelegd slechts tijdelijk.
Elk lijden waar we doorheen gaan is niet het einde van het verhaal.
Het is onderdeel van een verhaal dat eindigt in opstanding.
Paulus wist dit.
Daarom kon hij zeggen: "Ik ben bereid om te sterven."
Niet omdat de dood er niet toe deed.
Maar omdat Christus de dood had overwonnen.
Als de dood geen definitieve macht heeft, dan heeft angst geen definitieve macht.
En we kunnen vooruit lopen.
Misschien ben je hier vandaag en weet je niet zeker wat je gelooft.
Misschien is geloof nieuw voor je, of ben je gewoon op bezoek.
Als dat zo is, ben ik zo blij dat je er bent.
En ik wil even met je spreken.
Alles waar we het vandaag over hadden begint met één simpele waarheid.
We dragen allemaal angst met ons mee.
We schieten allemaal tekort in het leven waarvan we weten dat we het zouden moeten leiden.
En diep vanbinnen voelen we allemaal een afstand tussen ons en God.
De Bijbel noemt dit zonde.
Het zijn niet alleen de slechte dingen die we doen.
Het is de kloof tussen ons en de God die ons heeft gemaakt.
En we kunnen die kloof niet zelf dichten.
Maar hier is het goede nieuws.
Jezus liep vooruit om die voor ons te dichten.
Hij ging naar het kruis, niet omdat het moest, maar omdat hij van ons hield.
Hij nam de straf op zich die wij verdienden.
En drie dagen later stond hij op uit het graf.
Hij overwon de dood, zodat wij er niet langer bang voor hoefden te zijn.
Dit is niet iets wat je moet verdienen.
Je kunt niet goed genoeg zijn om het te verdienen.
Het is een gratis geschenk.
Het enige wat je hoeft te doen is het ontvangen.
Dus als je hart nu in beweging komt, duw het dan niet weg.
Je hoeft niet alle antwoorden te hebben.
Je hoeft jezelf niet eerst te verbeteren.
Je hoeft je alleen tot Jezus te wenden en te zeggen: "Ik wil u volgen."
Je kunt vandaag beginnen.
Precies waar je nu zit.
En dezelfde Christus die voor jou vooruitliep, zal met je meelopen, elke stap vanaf hier.
Praat na de dienst met een van ons als je vragen hebt.
Je bent van harte welkom!
De betekenis van vandaag
[Dia: Kernpunt]
Wat betekent dit gedeelte voor ons vandaag, hier in Alicante?
Het betekent dat het volgen van Jezus ons soms iets zal kosten.
Niet altijd ketenen.
Niet altijd een groot offer.
Soms is het een relatie.
De vriend die zich terugtrekt als je Christus volgt.
Het familielid dat niet begrijpt wat voor jou het belangrijkste is.
De baankans die indruist tegen jouw overtuigingen.
Het betekent dat God ons voorbereidt op wat er gaat komen.
Hij verbergt de kosten niet.
Hij vertelt het ons door Zijn Woord, door de Geest, door de kerkfamilie.
En Hij zegt: loop vooruit. Ik ben met jou.
Het betekent dat nederige liefde voor onze broeders en zusters ons soms vraagt om toe te geven.
Niet om de waarheid op te geven.
Maar om de vrede en gezondheid van Gods familie te dienen.
En het betekent dat de Heilige Geest geen Geest van angst is.
Paulus had alle menselijke redenen om bang te zijn.
Hij was het niet.
Niet omdat hij meer dan menselijk was.
Maar omdat hij vol was van iets dat sterker is dan angst.
Hij was vol van de Geest van de opgestane Christus.
Conclusie
Laat ik afsluiten met een verhaal.
Zijn naam was voorganger Lawan Andimi.
Hij was een kerkleider in de staat Adamawa, in Nigeria.
Op 3 januari 2020 werd hij gevangen genomen door een gewelddadige groep genaamd Boko Haram.
Hij werd wekenlang vastgehouden.
En daarna, op 20 januari, werd hij gedood.
Vóór zijn dood maakten de mannen die hem gevangen hielden een video van hem.
Ze verwachtten angst.
Ze verwachtten een man die het had opgegeven.
Ze verwachtten een man die gebroken was door lijden.
In plaats daarvan zei hij dit:
“Ik heb nooit de hoop verloren, want alles wat een mens overkomt is in Gods handen.
Bij de gratie Gods zal ik weer samen zijn met mijn vrouw, mijn kinderen en mijn vrienden.
En als dat niet gebeurt, is het misschien Gods wil.”
Hij liet een vrouw en zeven kinderen achter.
Dat is geen man die zijn leven zomaar weggooit.
Dat is een man die elke beweging die we vandaag bestudeerd hebben, had doorlopen.
Hij had de verleiding om toe te geven onder ogen gezien.
Hij was wijs geweest waar wijsheid mogelijk was.
En toen het moment kwam dat alleen Christus genoeg was, hield hij vast aan Christus.
In Handelingen 21:14 zien de mensen rondom Paulus dat ze hem niet op andere gedachten kunnen brengen.
Dus stoppen ze met discussiëren.
En ze zeggen: “De wil van de Heer geschiede.”
Dat is hetzelfde gebed dat Jezus bad in de tuin: “Niet mijn wil, maar die van U.”
Beste broeders en zusters, dit is de hartslag van het christelijk leven.
Niet ons comfort.
Niet onze veiligheid.
Niet ons plan.
Zijn wil.
De kern van de preek van vandaag is dit:
Jezus trouw volgen betekent met moed door angst heen lopen.
Deze moed is niet iets wat we zelf creëren.
Het is iets wat we ontvangen.
Van degene die voor ons naar het kruis liep.
Van degene die voor ons uit de dood is opgestaan.
Van degene die vandaag nog zegt: "Ik ben altijd met jullie, tot aan het einde der tijden."
Ga vooruit.
Niet omdat je niet bang bent.
Maar omdat degene die met je meeloopt de wereld heeft overwonnen.
De wil van de Heer geschiede.
Amen. Laten we bidden.
Farsi
هزینه رو به جلو حرکت کردن
نکته اصلی: پیروی وفادارانه از عیسی به معنای عبور از ترس با شجاعت است.
متن اصلی: اعمال رسولان ۲۱: ۱-۲۶
مقدمه
[اسلاید: عنوان]
به کلیسای آیبیسی (IBC) آلیکانته خوش آمدید.
نام من ماتیاس هاینریش است و من یکی از دو شبانِ بشارتدهنده در اینجا، یعنی کلیسای آیبیسی آلیکانته هستم.
چشمانداز ما ایجاد جامعهای انجیلمحور از طریق رشد محبت به خدا، به یکدیگر و به همسایگانمان است.
ما در حال مطالعه مجموعه موعظاتی از کتاب اعمال رسولان هستیم و امروز فصل ۲۱ را ادامه خواهم داد.
اجازه دهید با یک سوال شروع کنم:
آیا تا به حال احساس کردهاید که خدا شما را به جلو میخواند، اما همه اطرافیانتان میگویند: «متوقف شو»؟
خانوادهتان گفتند متوقف شو.
دوستانتان گفتند متوقف شو.
حتی کسانی که عمیقاً شما را دوست داشتند، گفتند: «خواهش میکنم. نرو.»
و با این حال، در اعماق قلبتان، میدانستید که باید به جلو حرکت کنید.
ما در کلیسای آیبیسی آلیکانته این احساس را میشناسیم.
وقتی بُن را ترک کردیم تا این کلیسا را در آلیکانته تأسیس کنیم، مردم ناراحت بودند.
آنها مخالف ما نبودند.
آنها ما را دوست داشتند.
اما خدا ما را به جلو فراخوانده بود.
و ما باید میرفتیم.
شاید شما هم این را احساس کرده باشید.
شاید انتخابی برای پیروی از عیسی بوده است، زمانی که خانوادهتان درک نمیکردند.
شاید یک نقل مکان، یک دعوت، یا یک باور عمیق بوده که برایتان هزینه داشت.
فشار برای توقف، برای در امان ماندن، برای اجتناب از درد، واقعی است.
و این موضوعی است که متن امروز ما درباره آن است.
[اسلاید: نکته اصلی]
در اعمال رسولان ۲۱، پولس رسول در راه اورشلیم است.
او میداند که چه چیزی در آنجا انتظارش را میکشد.
خطر. زنجیرها. شاید حتی مرگ.
روحالقدس به وضوح به او گفته است.
و با این حال او به جلو میرود.
اما این متن فقط درباره رفتن به سوی رنج نیست.
این درباره حکمت نیز هست.
این درباره دانستن زمانِ ایستادگی محکم و زمانِ انعطافپذیر بودن است.
این درباره اعتماد به این است که نقشه خدا متوقف نمیشود، حتی وقتی نقشههای خودمان شکست میخورند.
نکته اصلی امروز ما این است:
پیروی وفادارانه از عیسی به معنای عبور از ترس با شجاعت است.
بیایید متن را با هم بخوانیم.
لطفاً با من بایستید تا اعمال رسولان فصل ۲۱، آیات ۱ تا ۲۶ را از ترجمه NIV بخوانیم.
قرائت کتاب مقدس: اعمال رسولان ۲۱: ۱-۲۶ (NIV)
۱ وقتی از آنها جدا شدیم، به دریا زدیم و مستقیم به سمت کوس حرکت کردیم. روز بعد به رودس و از آنجا به پاتارا رفتیم.
۲ کشتیای یافتیم که به سمت فنیقیه میرفت، سوار شدیم و حرکت کردیم.
۳ پس از دیدن قبرس و گذشتن از جنوب آن، به سمت سوریه حرکت کردیم. در صور لنگر انداختیم، جایی که کشتی باید بار خود را تخلیه میکرد.
۴ شاگردان آنجا را جستجو کردیم و هفت روز نزد آنها ماندیم. آنها از طریق روحالقدس به پولس اصرار کردند که به اورشلیم نرود.
۵ وقتی زمان رفتن فرا رسید، آنجا را ترک کردیم و به راه خود ادامه دادیم. همه آنها، از جمله زنان و کودکان، ما را تا بیرون شهر همراهی کردند و آنجا در ساحل برای دعا زانو زدیم.
۶ پس از خداحافظی با یکدیگر، سوار کشتی شدیم و آنها به خانه بازگشتند.
۷ سفر خود را از صور ادامه دادیم و به بطلمائیس رسیدیم، جایی که به برادران و خواهران سلام کردیم و یک روز نزد آنها ماندیم.
۸ روز بعد حرکت کردیم، به قیصریه رسیدیم و در خانه فیلیپس بشارتدهنده، که یکی از هفت نفر بود، اقامت کردیم.
۹ او چهار دختر مجرد داشت که نبوت میکردند.
۱۰ پس از آنکه چند روزی در آنجا ماندیم، پیامبری به نام آگابوس از یهودیه پایین آمد.
۱۱ او نزد ما آمد، کمربند پولس را گرفت و دست و پای خود را با آن بست و گفت: «روحالقدس میگوید: یهودیان در اورشلیم، صاحب این کمربند را به همین صورت خواهند بست و به دست غیریهودیان خواهند سپرد.»
۱۲ چون این را شنیدیم، ما و اهالی آنجا، از پولس خواهش کردیم که به اورشلیم نرود.
۱۳ اما پولس پاسخ داد: «چرا گریه میکنید و قلب مرا میشکنید؟ من آمادهام نه تنها بسته شوم، بلکه برای نام خداوند عیسی در اورشلیم بمیرم.»
۱۴ چون او راضی نشد، ما ساکت شدیم و گفتیم: «خواست خداوند انجام شود.»
۱۵ پس از آن، آماده سفر به اورشلیم شدیم.
۱۶ برخی از شاگردان از قیصریه با ما همراه شدند و ما را به خانه مناسون بردند تا در آنجا بمانیم. او مردی از اهالی قبرس و از شاگردان اولیه بود.
۱۷ چون به اورشلیم رسیدیم، برادران و خواهران ما را با گرمی پذیرفتند.
۱۸ روز بعد، پولس و ما نزد یعقوب رفتیم و همه مشایخ حضور داشتند.
۱۹ پولس به آنها سلام کرد و با جزئیات گزارش داد که خدا در میان غیریهودیان از طریق خدمت او چه کارهایی انجام داده است.
۲۰ چون این را شنیدند، خدا را ستایش کردند. سپس به پولس گفتند: «برادر، میبینی که چه تعداد زیادی از یهودیان ایمان آوردهاند و همه آنها نسبت به شریعت غیرتمندند.»
۲۱ به آنها گفته شده که تو به همه یهودیانی که در میان غیریهودیان زندگی میکنند، میآموزی که از موسی روی برگردانند و به آنها میگویی که فرزندان خود را ختنه نکنند یا طبق رسوم ما زندگی نکنند.
۲۲ چه باید کرد؟ آنها قطعاً خواهند شنید که تو آمدهای،
۲۳ پس آنچه به تو میگوییم انجام بده. چهار مرد با ما هستند که نذری کردهاند.
۲۴ این مردان را با خود ببر، در مراسم تطهیر آنها شرکت کن و هزینههایشان را بپرداز تا بتوانند سرهای خود را بتراشند. آنگاه همه خواهند دانست که این گزارشها درباره تو حقیقت ندارد و تو خودت در اطاعت از شریعت زندگی میکنی.
۲۵ در مورد ایمانداران غیریهود، ما تصمیم خود را به صورت کتبی به آنها ابلاغ کردهایم که باید از گوشتهای قربانی شده برای بتها، خون، گوشت حیوانات خفهشده و بیعفتی جنسی پرهیز کنند.»
۲۶ روز بعد، پولس آن مردان را با خود برد و همراه آنان تطهیر شد. سپس به معبد رفت تا تاریخ پایان روزهای تطهیر را اعلام کند و برای هر یک از آنها قربانی تقدیم شود.
محیط و پیشزمینه
[اسلاید: نقشه]
اعمال رسولان توسط لوقا، پزشک و دوست نزدیک پولس نوشته شده است.
او این کتاب را برای مردی به نام تئوفیلوس، که احتمالاً یک مقام رومی بوده، نوشت.
هدف او ارائه گزارشی حقیقی از چگونگی گسترش مژده از اورشلیم به سراسر جهان بود.
در اعمال رسولان ۲۱، پولس سومین سفر بشارتی خود را به پایان رسانده است.
او هزاران کیلومتر سفر کرده است.
او در سراسر ترکیه و یونان کلیساهایی بنا کرده است.
او ایمان آوردن مردم، هم یهودیان و هم غیریهودیان را دیده است.
اکنون او در حال بازگشت با کشتی به سوی اورشلیم است.
اما این سفر با سفرهای دیگر متفاوت است.
پیشتر در اعمال رسولان ۲۰:۲۲-۲۳، پولس گفت:
«من به اورشلیم میروم، بیآنکه بدانم در آنجا چه بر سرم خواهد آمد. تنها میدانم که در هر شهر، روحالقدس به من هشدار میدهد که زندان و سختیها در انتظار من هستند.»
او میداند چه چیزی در پیش است.
با این حال میرود.
اورشلیم در آن زمان شهر خطرناکی بود.
یوسفوس، مورخ رومی، به ما میگوید که سالهای پیش از ۷۰ میلادی پر از شورش، کشتار و درگیریهای خشونتآمیز بود.
پولس به عنوان مردی شناخته میشد که غیریهودیان را به خانواده خدا خوشآمد میگفت.
برای بسیاری در اورشلیم، این موضوع او را به یک هدف تبدیل کرده بود.
این بخش نقطه عطفی در زندگی پولس است.
پس از فصل ۲۱، او دستگیر خواهد شد و بقیه کتاب اعمال را در زنجیر سپری خواهد کرد.
هر آنچه در پی میآید، از این لحظه اطاعت پرهزینه سرچشمه میگیرد.
نکات موعظه / جنبشها
جنبش ۱: وقتی محبت به وسوسه تبدیل میشود (اعمال رسولان ۲۱:۱-۱۴)
[اسلاید: جنبش ۱]
پولس و همراهانش از میلتوس با کشتی حرکت میکنند.
آنها در شهر به شهر در امتداد ساحل توقف میکنند.
و در هر توقف، همان اتفاق تکرار میشود.
مردم از پولس التماس میکنند که به اورشلیم نرود.
در آیه ۴، شاگردان در صور از طریق روح به او هشدار میدهند که نرود.
سپس در قیصریه، پیامبر آگابوس میرسد.
او کمربند پولس را میگیرد.
او دست و پای خود را با آن میبندد.
او میگوید: «این چیزی است که در اورشلیم بر سر صاحب این کمربند خواهد آمد.»
این یک هشدار قوی، شفاف و فراموشنشدنی است.
و همه به یک شکل واکنش نشان میدهند: گریه، التماس و خواهش.
حتی خود لوقا، نویسنده کتاب، یکی از کسانی بود که از پولس خواهش کرد بماند.
او در آیه ۱۲ از کلمه «ما» استفاده میکند.
این یک توصیه ساده نبود.
این افراد پولس را بسیار دوست داشتند.
ترسهای این ایمانداران بیمورد نبود.
آنها واقعی بودند.
یوسفوس در آن سالها درباره اقدامات خشونتآمیز بسیاری در اورشلیم به ما میگوید.
مردی مانند پولس که غیریهودیان را به عنوان اعضای کامل قوم خدا میپذیرفت، در خطر واقعی بود.
اما به نکته مهمی توجه کنید.
روحالقدس این هشدارها را برای متوقف کردن پولس نداد، بلکه برای آماده کردن او بود.
خدا نمیگفت «نرو».
خدا میگفت «این چیزی است که پیش رو داری، پس آماده باش».
عیسی نیز همینگونه قدم برمیداشت.
در لوقا ۹:۵۱ میخوانیم:
«هنگامی که زمان صعود عیسی به آسمان فرا رسید، او با قاطعیت تصمیم گرفت به اورشلیم برود.»
او میدانست چه چیزی در انتظارش است.
او به پیش رفت.
پولس در جای پای خداوند خود قدم برمیدارد.
خواهران و برادران، اجازه دهید صادقانه از شما چیزی بپرسم.
آیا خدا تا به حال شما را به کاری سخت فراخوانده است؟
و آیا کسانی که شما را بیش از همه دوست دارند، سعی کردهاند شما را از آن منصرف کنند؟
این یکی از بزرگترین وسوسههایی است که یک مسیحی میتواند با آن روبرو شود.
نه وسوسهای از سوی یک دشمن.
نه وسوسهای از سوی یک شر آشکار.
بلکه وسوسهای برخاسته از عشق.
از سوی کسانی که به شما اهمیت میدهند و نمیخواهند آسیب دیدن شما را ببینند.
پولس تمام آن فشار را با تمام وجود حس کرد.
او در آیه ۱۳ میگوید: «چرا گریه میکنید و قلب مرا میشکنید؟»
او بیاحساس نیست.
او از سنگ ساخته نشده است.
او این را عمیقاً درک میکند.
و با این وجود، به پیش میرود.
چرا که او بیش از احساسات کسانی که دوستشان دارد، از خدا اطاعت میکند.
این سنگدلی نیست.
این عمیقترین نوع شجاعت است.
بخش ۲: حکمت، نه ضعف (اعمال رسولان ۲۱: ۲۰-۲۶)
[اسلاید: بخش ۲]
پولس به اورشلیم میرسد.
او با یعقوب و همه مشایخ دیدار میکند.
او همه کارهایی که خدا در میان غیریهودیان انجام داده است را برای آنها تعریف میکند.
و آنها خدا را ستایش میکنند.
اما پس از آن مشکلی پیش میآید.
رهبران توضیح میدهند که هزاران ایماندار یهودی در اورشلیم داستانهای نادرستی درباره پولس شنیدهاند.
آنها فکر میکنند او به یهودیان در کشورهای دیگر گفته است که شریعت موسی را ترک کنند.
که ختنه کردن فرزندان خود را متوقف کنند.
که از آداب و رسوم خود دست بکشند.
این حقیقت ندارد.
اما این چیزی است که مردم باور دارند.
و رهبران نقشهای دارند.
چهار مرد در کلیسا هستند که نذر ویژهای برای خدا کردهاند.
این یک رسم عهد عتیق برای وقف کامل خود به خدا بود که در اعداد ۶ توصیف شده است.
رهبران از پولس میخواهند که به این مردان در مراسم تطهیرشان بپیوندد و هزینه قربانیهایشان را بپردازد.
این به همه نشان میداد که پولس همچنان به آیینهای یهودی احترام میگذارد.
و پولس این کار را انجام میدهد.
بدون بحث کردن.
بدون مطالبه حقوق خود.
آیه ۲۶: «روز بعد پولس آن مردان را برداشت و خود را همراه آنان تطهیر کرد.»
یک معلم کتابمقدس این را اینگونه بیان میکند: پولس نشان داد که این آیینها «بیفایده هستند اما زیانبار نیستند.»
او نمیگفت که این آیین او را نجات میدهد.
او میگفت: من حاضرم به زبان شما صحبت کنم تا کلیسا را متحد نگه دارم.
خود پولس در اول قرنتیان ۹:۲۰ مینویسد: «برای یهودیان، همچون یهودی شدم تا یهودیان را به دست آورم.»
او از اعتقاداتش دست نمیکشید.
او داشت محبت را به شیوهای نشان میداد که دیگران بتوانند درک کنند.
و این هم آن چرخش غمانگیز.
این آیین از او محافظت نمیکند.
چند آیه بعد، او به هر حال دستگیر میشود.
عمل خردمندانه و فروتنانه او تغییری در آنچه رخ داد، ایجاد نکرد.
اما نکته این نیست.
پولس در اینجا دقیقاً همان کاری را میکند که عیسی انجام داد.
عیسی از ما دور نماند، ایمن و پاک.
او به دنیای ما آمد.
او به زبان ما سخن گفت.
او بر سر سفرههای ما نشست.
او کسانی را لمس کرد که دیگران حاضر به لمسشان نبودند.
در فیلیپیان ۲:۷، پولس مینویسد که عیسی «خود را خالی کرد و شکل غلام را پذیرفت.»
خم شدن برای دیگران ضعف نیست.
این مانند مسیح بودن است.
هیچ خیری در جستجوی رنج وجود ندارد.
پولس به دنبال درگیری نمیرود.
او هر جا که بتواند عاقلانه از آن اجتناب میکند.
این ترس نیست.
این خردمندانه و رشدیافته بودن در ایمان است.
سوال این نیست: آیا حاضرم رنج بکشم؟
سوال این است: آیا حاضرم خدمت کنم؟
آیا حاضرم خواستهها، حقوق و خوشنامی خود را به خاطر دیگران نادیده بگیرم؟
این همان جایی است که بیشتر ما این متن را در زندگیمان پیاده میکنیم.
نه در زنجیر، بلکه در اعمال کوچک و روزانه محبت فروتنانه.
بخش ۳: نقشه خدا توقفناپذیر است (اعمال ۲۱:۲۷)
[اسلاید: بخش ۳]
پولس همه کارها را درست انجام میدهد.
او خردمند است. او فروتن است. او از توصیه رهبران پیروی میکند.
و سپس در آیه ۲۷، یهودیان آسیایی او را در معبد میبینند.
آنها جمعیت را تحریک میکنند.
آنها او را میگیرند.
هر آنچه پولس سعی داشت از آن جلوگیری کند، به هر حال اتفاق میافتد.
این ممکن است مانند شکست به نظر برسد.
اما لوقا آن را به عنوان شکست نشان نمیدهد.
او آن را به عنوان تحقق نقشه خداوند نشان میدهد.
خداوند در اعمال رسولان ۲۳:۱۱ به پولس گفت: «همانطور که در اورشلیم درباره من شهادت دادی، باید در روم نیز شهادت دهی.»
دستگیری، پایان داستان نیست.
این راهی است به سوی روم.
این راهی است به سوی دربار امپراتور.
این راهی است که خبر خوش به مرکز جهان برسد.
یکی از رهبران اولیه کلیسا به نام ترتولیان نوشت: «خون شهیدان، بذر کلیسا است.»
تاریخ این را بارها و بارها نشان داده است.
هر تلاشی برای متوقف کردن خبر خوش، فقط آن را بیشتر گسترش داده است.
هر زنجیری که بر دست و پای واعظی بسته شد، فقط واعظان بیشتری به وجود آورد.
نقشه خداوند توسط کسانی که با آن میجنگند، متوقف نمیشود.
خداوند بر نقشههای کسانی که از او متنفرند، حکمرانی میکند.
او بر شکستها و اشتباهات ما نیز حکمرانی میکند.
او حتی بر لحظاتی که بهترین خرد ما کافی نیست، حکمرانی میکند.
نقشه پولس برای آرام کردن جمعیت کارساز نشد.
نقشه خداوند برای رسیدن به روم، بینقص عمل کرد.
حالا ممکن است کسی در اینجا سؤال منصفانهای بپرسد.
اگر پولس همچنان دستگیر شد، آیا توصیه بزرگان اشتباه بود؟
آیا پولس در گوش دادن به آنها اشتباه کرد؟
نه.
پولس کار درست را انجام داد.
او خردمند بود.
او فروتن بود.
او به دنبال صلح بود.
آن کار وفادارانه و خوب بود.
اما نکتهای وجود دارد که باید درک کنیم.
وفادار بودن به معنای کنترل نتیجه نیست.
ما فراخوانده شدهایم که خردمند باشیم.
ما فراخوانده شدهایم که فروتن باشیم.
ما فراخوانده شدهایم که کار درست را انجام دهیم.
اما نتیجه در دستان ما نیست.
نتیجه در دستان خداوند است.
پولس مسئول اطاعت خود بود.
خداوند مسئول نقشه بود.
و این بار سنگینی را از شانههای ما برمیدارد.
شما مجبور نیستید همه چیز را درست پیش ببرید.
شما فقط باید وفادار باشید.
خداوند بقیه کارها را انجام خواهد داد.
اجازه دهید از شما بپرسم:
آیا در زندگیتان جایی هست که همه کارها را درست انجام دادید و باز هم نتیجه نگرفتید؟
جایی که خردمند بودید، فروتن بودید، از توصیههای خوب پیروی کردید و باز هم همه چیز از هم پاشید؟
داستان پولس میگوید: این پایان کار نیست.
خداوند همچنان در حال نوشتن است.
آنچه شکست به نظر میرسد، اغلب راهی به سوی چیزی است که هنوز نمیتوانید ببینید.
ارتباط با انجیل
دوستان، تمام کارهایی که پولس در این بخش انجام میدهد، تنها به خاطر صلیب معنا پیدا میکند.
پولس به سوی رنج قدم برمیدارد، زیرا او از کسی پیروی میکند که برای او به سوی رنج قدم برداشت.
عیسی راه امن را انتخاب نکرد.
در باغ جتسیمانی، او دعا کرد: «پدر، اگر میخواهی، این پیاله را از من دور کن.»
او دقیقاً میدانست چه چیزی در پیش است.
و او با این حال پیش رفت.
نه به این دلیل که اهمیت نمیداد.
به این دلیل که ما را بیش از آسایش خود دوست داشت.
عیسی مقید شد.
درست همانطور که آگابوس، دستگیری پولس را با کمربندی به تصویر کشید.
عیسی به دست غیر یهودیان سپرده شد.
درست همانطور که در هشدار گفته شده بود که برای پولس اتفاق خواهد افتاد.
الگوی زندگی پولس از الگوی زندگی خداوندش پیروی میکند.
اما شکوه خبر خوش اینجاست.
عیسی مقید نماند.
او در قبر نماند.
او برخاست.
و چون او برخاست، هر زنجیری که در این دنیا به ما بسته شده، تنها برای مدتی است.
هر رنجی که از سر میگذرانیم، پایان داستان نیست.
این بخشی از داستانی است که به رستاخیز ختم میشود.
پولس این را میدانست.
به همین دلیل بود که میتوانست بگوید: «من آماده مردن هستم.»
نه به این دلیل که مرگ اهمیتی نداشت.
بلکه به این دلیل که مسیح بر مرگ پیروز شده بود.
اگر مرگ قدرت نهایی را ندارد، پس ترس نیز قدرت نهایی را ندارد.
و ما میتوانیم به جلو گام برداریم.
شاید شما امروز اینجا هستید و مطمئن نیستید که به چه چیزی باور دارید.
شاید ایمان برای شما تازه است، یا شاید فقط مهمان هستید.
اگر شما آن شخص هستید، بسیار خوشحالم که اینجا هستید.
و میخواهم برای لحظهای با شما صحبت کنم.
همه آنچه امروز دربارهاش صحبت کردیم با یک حقیقت ساده شروع میشود.
همه ما ترس را با خود حمل میکنیم.
همه ما از زندگیای که میدانیم باید داشته باشیم، کوتاه میآییم.
و در اعماق وجودمان، همه ما فاصلهای بین خود و خدا احساس میکنیم.
کتابمقدس این را گناه مینامد.
این فقط کارهای بدی که انجام میدهیم نیست.
این شکاف میان ما و خدایی است که ما را آفریده است.
و ما نمیتوانیم به تنهایی این شکاف را پر کنیم.
اما خبر خوش اینجاست.
عیسی پیش رفت تا آن را برای ما پر کند.
او به سوی صلیب رفت، نه به این دلیل که مجبور بود، بلکه به این دلیل که ما را دوست داشت.
او مجازاتی را که سزاوارش بودیم، به جان خرید.
و سه روز بعد، از قبر برخاست.
او بر مرگ پیروز شد تا ما دیگر مجبور نباشیم از آن بترسیم.
این چیزی نیست که مجبور باشید برایش زحمت بکشید.
شما نمیتوانید آنقدر خوب باشید که سزاوارش شوید.
این یک هدیه رایگان است.
تنها کاری که باید انجام دهید این است که آن را بپذیرید.
بنابراین اگر اکنون قلبتان به تپش افتاده، آن را پس نزنید.
لازم نیست همه پاسخها را داشته باشید.
لازم نیست ابتدا خودتان را اصلاح کنید.
فقط باید به سوی عیسی برگردید و بگویید: «میخواهم از تو پیروی کنم.»
شما میتوانید از امروز شروع کنید.
درست همانجایی که نشستهاید.
و همان مسیحی که برای شما پیش رفت، از اینجا به بعد، قدم به قدم با شما راه خواهد رفت.
اگر سوالی دارید، بعد از مراسم با یکی از ما صحبت کنید.
خیلی خوش آمدید!
معنای امروز
[اسلاید: نکته اصلی]
این بخش برای ما امروز، اینجا در آلیکانته چه معنایی دارد؟
این بدان معناست که پیروی از عیسی گاهی برای ما هزینه خواهد داشت.
نه همیشه زنجیر.
نه همیشه فداکاری بزرگ.
گاهی اوقات یک رابطه است.
دوستی که وقتی مسیح را دنبال میکنید، از شما فاصله میگیرد.
عضو خانوادهای که نمیفهمد چه چیزی برای شما از همه مهمتر است.
فرصت شغلی که برخلاف اعتقادات شماست.
این بدان معناست که خدا ما را برای آنچه در پیش است آماده میکند.
او هزینه را پنهان نمیکند.
او از طریق کلامش، از طریق روحالقدس و از طریق خانواده کلیسا به ما میگوید.
و او میگوید: به جلو حرکت کن. من با تو هستم.
این بدان معناست که محبت فروتنانه به برادران و خواهرانمان گاهی از ما میخواهد که انعطافپذیر باشیم.
نه اینکه از حقیقت دست بکشیم.
بلکه برای خدمت به صلح و سلامت خانواده خدا.
و این بدان معناست که روحالقدس، روح ترس نیست.
پولس تمام دلایل انسانی را برای ترسیدن داشت.
او نترسید.
نه به این دلیل که او بیش از یک انسان بود.
بلکه به این دلیل که او از چیزی قویتر از ترس پر بود.
او از روح مسیح قیامکرده پر بود.
نتیجهگیری
اجازه دهید با داستانی سخنانم را به پایان ببرم.
نام او شبان لاوان آندیمی بود.
او رهبر کلیسا در ایالت آداماوا در نیجریه بود.
در ۳ ژانویه ۲۰۲۰، او توسط گروه خشونتطلبی به نام بوکوحرام اسیر شد.
او هفتهها در اسارت بود.
و سپس در ۲۰ ژانویه، کشته شد.
پیش از مرگش، مردانی که او را اسیر کرده بودند، ویدیویی از او ضبط کردند.
آنها انتظار ترس داشتند.
آنها انتظار مردی را داشتند که تسلیم شده باشد.
آنها انتظار مردی را داشتند که از رنج شکسته شده باشد.
در عوض، این چیزی است که او گفت:
«من هرگز امیدم را از دست ندادهام، زیرا هر آنچه برای یک انسان اتفاق میافتد در دستان خداست.»
«به لطف خدا، من دوباره با همسر، فرزندان و دوستانم کنار هم خواهم بود.»
«و اگر این اتفاق نیفتد، شاید اراده خدا باشد.»
او همسر و هفت فرزند از خود به جای گذاشت.
این مردی نیست که زندگی خود را دور انداخته باشد.
این مردی است که تمام مراحلی را که امروز مطالعه کردیم، طی کرده بود.
او با وسوسه تسلیم شدن روبرو شده بود.
او در جایی که خرد ممکن بود، خردمندانه عمل کرده بود.
و هنگامی که لحظهای فرا رسید که فقط مسیح کافی بود، او به مسیح چنگ زد.
در اعمال رسولان ۲۱:۱۴، اطرافیان پولس میبینند که نمیتوانند نظر او را تغییر دهند.
بنابراین آنها دست از بحث میکشند.
و میگویند: «اراده خداوند انجام شود.»
این همان دعایی است که عیسی در باغ کرد: «نه اراده من، بلکه اراده تو.»
خواهران و برادران عزیز، این ضربان قلب زندگی مسیحی است.
نه راحتی ما.
نه امنیت ما.
نه برنامه ما.
خواست او.
نکته اصلی موعظه امروز این است:
پیروی وفادارانه از عیسی به معنای عبور از ترس با شجاعت است.
این شجاعت چیزی نیست که خودمان بسازیم.
چیزی است که دریافت میکنیم.
از کسی که برای ما به سوی صلیب قدم برداشت.
از کسی که برای ما از مردگان برخاست.
از کسی که حتی امروز میگوید: «من همیشه تا پایان عصر با شما هستم.»
به پیش بروید.
نه به این دلیل که نمیترسید.
بلکه به این دلیل که کسی که با شما قدم میزند، بر جهان پیروز شده است.
خواست خداوند انجام شود.
آمین. بیایید دعا کنیم.