Acts 28:1-16

English

Title: Living a God-centred life … Bible passage: Acts 28:1-16Theme: Early Church Main point : With God at the centre of everything … : 1. we grow our understanding of human kindness 2. we learn how to deal with bad things Place/Date: Alicante, July 26, 2026Reading: Psalm 23

Paul Ashore on Malta 28 - 1 Once safely on shore, we found out that the island was called Malta. 2 The islanders showed us unusual kindness. They built a fire and welcomed us all because it was raining and cold. 3 Paul gathered a pile of brushwood and, as he put it on the fire, a viper, driven out by the heat, fastened itself on his hand. 4 When the islanders saw the snake hanging from his hand, they said to each other, “This man must be a murderer; for though he escaped from the sea, the goddess Justice has not allowed him to live.” 5 But Paul shook the snake off into the fire and suffered no ill effects. 6 The people expected him to swell up or suddenly fall dead; but after waiting a long time and seeing nothing unusual happen to him, they changed their minds and said he was a god. 7 There was an estate nearby that belonged to Publius, the chief official of the island. He welcomed us to his home and showed us generous hospitality for three days. 8 His father was sick in bed, suffering from fever and dysentery. Paul went in to see him and, after prayer, placed his hands on him and healed him. 9 When this had happened, the rest of the sick on the island came and were cured. 10 They honoured us in many ways; and when we were ready to sail, they furnished us with the supplies we needed. Paul’s Arrival at Rome 11 After three months we put out to sea in a ship that had wintered in the island—it was an Alexandrian ship with the figurehead of the twin gods Castor and Pollux. 12 We put in at Syracuse and stayed there three days. 13 From there we set sail and arrived at Rhegium. The next day the south wind came up, and on the following day we reached Puteoli. 14 There we found some brothers and sisters who invited us to spend a week with them. And so we came to Rome. 15 The brothers and sisters there had heard that we were coming, and they travelled as far as the Forum of Appius and the Three Taverns to meet us. At the sight of these people Paul thanked God and was encouraged. 16 When we got to Rome, Paul was allowed to live by himself, with a soldier to guard him.

Intro Example of someone changing 180 degrees in a short time: Ebeneezer Scrooge, (Christmas Caroll, Charles Dickens, 1843). Begins by despising almost everyone, ends by becoming generous, joyful, and affectionate toward the very people he had ignored and mistreated. Or look at the apostle Paul: he hunted down Christians and later converted to Christianity and became the most influential proclaimer of the Gospel. 180 degrees turnaround! Transformation. Have you ever seen it in reverse: from being good to getting bad? From being welcomed as a stranger with unusual kindness, to being doubted and judged? And then being called a god. In the first case, we are happily surprised. In the latter, we are left disillusioned. How can people change their opinion so quickly?This passage gives us insight in both:

we see extreme, unusual kindness of people toward strangers. And wonder: where does it come from?

we see a radical and hasty judgment by the same people of the same strangers, just because something bad happens.

And we wonder: how do we, do I interpret, and deal with bad things that are happening in my life?

Main point: With God at the centre of everything,

we grow our understanding of human kindness (Common Grace)

we learn how to deal with bad things ((Un)common Beliefs)

We grow our understanding of human kindness (Common Grace)

Vs 1 – After the storm, 276 men came safely on shore. Where? On Malta. Vs 2 - The islanders showed us unusual kindness. They built a fire and welcomed us all because it was raining and cold. …. Vs 7 – This kindness shows up also in vs 7: Publius, the “governor “of the island. He shows them generous hospitality for three days. Vs 8 – Paul heals his father who was suffering from fever and dysentery, through prayer, and laying hands on him. Vs 9 – All the sick come to Paul. Vs 10 - They honour Paul and the other men in many ways; and give them all they need for their journey. Question – “Unusual kindness” - Where does this kindness come from? It was remarkable, otherwise it wouldn´t have been mentioned here this way. If we read about Maltese people on internet, they are even today described as “warm, hospitable, highly welcoming to strangers, tourists” (internet quote <-> tourist info referring to terribly unkind people?). Question – How do we explain that - in a fallen and broken world - we find and encounter sometimes “unusual kindness”? And definitely not only among Christians! The bible teaches us what in theological terms is called: “Common Grace”:

Acts 14:16-17: Paul and Barnabas heal a lame man in Lystra. And the crowd shouts: “the gods have come down to us in human form” … Paul: we are human too, stop. We only bring you the good news: turn away from worthless things to the living God. … 16 In the past, he let all nations go their own way. 17 Yet he has not left himself without testimony: He has shown kindness by giving you rain from heaven and crops in their seasons; he provides you with plenty of food and fills your hearts with joy.God is the origin and giver of all good things to ALL people, and gives them to and through broken people.

Acts 17:24-28 (Paul speaking in Athens, on the Areopagus) - … 25 … . Rather, he himself gives everyone life and breath and everything else. 26 …. He is not far from any one of us. 28 ‘For in him we [ALL] live and move and have our being.’  God is not far from any human being, believers and non-believers alike. His traits are often shining brightly in and through people, even in and through sinful people.

Psalm 145:9: "The Lord is good to all, and his mercy is over all that he has made."

Matthew 5:45: Jesus: God "makes his sun rise on the evil and on the good, and sends rain on the just and on the unjust."

Q - Did Paul preach the Gospel of Christ to the people of Malta? Likely he did, it does not say. For sure – as it tells us - he returns the acts of “unusual kindness” by showing “Gospel love” and “Gospel deeds”. How? By offering kindness back and apostolic healing to these unbelievers.Application - See “unusual kindness” of people as God´s care for us. And return such kindness, with “Gospel goodness” and “Gospel love”. We don´t have apostolic power or authority to heal and work miracles, like Paul. But we can gratefully accept acts of kindness and respond likewise. In line with the Gospel and introducing the Gospel to people.

We learn how to deal with bad things (Uncommon Belief)

Vs 3 – Paul – helping and serving like all the others – collects wood and is bitten by a viper when he throws the wood on the fire. Note that human peril - bad things that occur since mankind fell in sin - happen to Paul too! As this whole trip has shown: what a mischief! Vs 4 - The islanders saw the snake hanging from his hand, “This man must be a murderer; OK, he escaped from the sea, but the goddess of Justice will not allow him to live.” Vs 5 - But Paul shook the snake off into the fire. And does not suffer any bad effect. Vs 6 – They watch him: no swelling, he does not fall dead; after waiting a long time (how long?) and nothing unusual happening to him, they changed their minds: he is a god.

Objection – Haha. Superstitious people. Or maybe religious people – equals “simple people” <-> No, look at us: we are more developed, sophisticated, progressive. We have the Enlightenment behind us! Science and scientific naturalism guide us. We won´t so easily change our mind as the religious people … We are “enlightened”.

Talking about “light”, Matthew Henry (scholar) writes that the Maltese have seen “natural light” too though (meaning they see divine truth):

Their initial response tells us that they believe: there is a God who is above and beyond people; and His providence excludes coincidence. (There is no good or bad luck, basically. It is all divinely orchestrated).

To Him (God) is the vengeance; he will reckon crimes (He will ultimately be the judge, judging everything).

However, the Maltese view of “natural light” is defective. It is incomplete and also incorrect. How do we know? They reason: good people will prosper and bad people will suffer; good people will be rewarded, bad people will be punished. And by implication: when you suffer, you have done something wrong. Before we reject this as simple or regressive, let´s think this through. I think it shows us a common human belief when we get to deal with bad circumstances.

How do we process, explain or even justify bad things happening to us or around us?

Common human belief: bad people will suffer bad consequences. Religious people say: by divine judgement. (Religious people: people who believe in the existence of one God (=monotheists) or multiple gods (=polytheists). Irreligious or “modern” people say: no, we don´t see any evidence for the divine, let alone divine determination of things that are happening; we believe that the (laws of) nature determine what happens. Only what can be proven scientifically, is objectively valid and true. (The Christian faith, the Gospel, The Way is basically not a religion. It is something completely different. I´ll get back to this later). OK, let me explain. -> Religious people: God is above everything and everybody; he reckons (judges, punishes) all the WICKED people. And God rewards GOOD people; if you are a good person (at least better than others), you will prosper. He will let you in, as it comes to eternal life, for example. -> Irreligious/modern/secular people: bad things do happen, and that is just bad luck.

That is how life works: the strong eats the weak. The survival of the fittest. There really is no good and bad in this; is just nature. A series of chemical reactions in living organisms including people´s brains. Nothing more. A snake in the wood? That happens naturally. Bad luck. Example - walking on the street; a roof tile falls on your head.

-> laws of nature / laws of gravity - nothing you can do against it.

Question - Don´t we have any influence on anything? We do, they say. Simply if you are not careful, you pay the price. Snakes hide in the wood. Bring the snake into the heat of a fire, and they bite; a bad decision result in bad outcome, bad circumstances! Example - a roof tile falls on your head.

-> you say: had you would have worn a helmet, it wouldn’t have hurt you. It is your own stupidity you are walking the streets without a helmet … So: either you cannot do anything for it (laws of nature) or … you just need to be smarter.

By the way: what is “bad” anyways, if laws of nature really dictate/determine what happens? If the laws of nature determine what happens, there is no good or bad, really. You see, a scientific worldview in itself does not give much basis for knowing what is right and wrong, for morality, does it? Objection – are you saying: secular people are immoral people, who don´t have any morality? No, I am not. What I am saying is that I seriously wonder where secular people – fundamentally - get their morality from? On what basis do they say what is good and what is bad? Science teaches us how processes work, HOW things go (effectively). But it does not (never) teach us, it cannot teach us if something is right or wrong (morally), or to what extent it is right or wrong. (Example: watch, of philosopher Alasdair MacIntyre)

Implication - let´s consider the implications: 1. There is a huge burden for both the religious and the irreligious people with these common beliefs about bad circumstances: you better be good. The pressure is on! For both religious and irreligious, modern, secular people alike.

Religious people: If the (implicit) idea is that God blesses me firs and only, when I do well, I shall work like crazy. And I will fear that I will never be good enough. Many religious people are – deep down - led by fear. Fear for not being good enough to be accepted.

Irreligious people: If nature does not give an objective source of morality, it is very hard to find out what is good and bad. Why care anyways, if it is – bottom line – all about survival of the fittest. Without an objective source for morality, “(popular) opinion” is changing all the time, and over time. Very uncertain and very up and down.

In this historic narrative with the apostle Paul: from condemning him to be a murderer one moment, to idolizing him as god a bit later. This is not so far removed from us people in the 21st century … , people now do exactly the same. Examples –

Lionel Messi: one day heavily critized for his role in the team, another day idolized.

Within only 20 years and in many countries there is a majority support for same-sex marriage (unthinkable for ages)

Slavery has been abolished, great. Meanwhile, people enslave themselves to their work … or to their appearance, their fitness, their hobby

Many governments discouraged gambling, but state lotteries, online betting and casinos are getting bigger and more prominent all the time

Why? Because an objective source of morality is lacking or rejected.

Common human beliefs like “Bad people will suffer bad consequences” (and all the religious and irreligious beliefs behind it) do not really help us. They make us vulnerable, uncertain. Question - What is the alternative to these religious beliefs and the beliefs of irreligious people, and scientific naturalism?

Common Christian belief: Paul had at least the following underlying beliefs; he lived out the two following underlying beliefs:

We follow God´s commandments and biblical wisdom in our daily lives. So that we will make wise decisions. The bible teaches wisdom. Read his letters to the Ephesians, the Corinthians, etc. The bible often shows often that wisdom leads to blessing. However, never automatically, or by default. Sometimes wise decisions do still not work out. Whereas bad decisions seem suddenly to turn out OK. Many things which happen, prove to be beyond our influence; out of our hands and out of our control. Objection - So, is there no point in taking wise decisions? There is a point. And we should be wise, but that is not the end of everything. Ultimately, we cannot and don´t have to earn blessings with our good deeds, with our good behaviour. How so? Jesus Christ did earn them already for you and me at the cross. We “only” respond to this tremendous proof of love by seeking to do well to, to love others. Objection – OK, nice; but what when something bad happens to you, like Paul experienced all the time? That brings us to second belief of the Christian faith:

In a certain way, we RECEIVE what happens - including bad and difficult things - as “provided for”, or “allotted by” God. Things happen “in His providence”. What does that mean? He, God knows why things happen, He makes things happen or allow things to happen. And we trust Him that He has a good reason for them. That He uses all these things for good for all those who love Him (Romans 8:28).

Implication – Less pressure, the burden is off. Why? Because ultimately God determines. If we make a mistake, He is able to make such mistake work out for our good.Also when we get to deal with things beyond our control. Including bad things: ultimately, these are not in our hands but they are in His´.

These Christian beliefs (biblical wisdom for life, but not earning God´s favour and love; and God´s providence) strike a stunning balance between two extremes:

Thinking that we have control and we have everything in our hands. By consequence, everything hangs on us, humans. A weight to heavy to carry.

Getting completely passive (it does not matter what we do; everything is determined, by laws of nature or by a sovereign God)

The God of the bible is sovereign and rules providentially. Yes! At the same time, He leaves us to decide many things. He calls us to follow Him and His commandments. And He works out what is good, through and sometimes even despite our decisions. Question/Objection – But can we rely on God? Can we depend on Him? You might not like it to have an all-powerful and all-knowing God pulling the strings in your life … . To trust Him this way (to surrender to Him), let´s consider the last part of the passage. [show the map of Paul´s journey to Rome.]

Vs 11 – After three months they sail out, on an Alexandrian ship with the figurehead of the twin gods Castor and Pollux. Vs 12 – They stray at Syracuse for three days and Vs 13 – and sailed to Rhegium. And then to Puteoli. Vs 14 - There meeting and spending a week with some brothers and sisters of the same faith. And finally, they arrive in Rome. Vs 15 - The brothers and sisters make a big effort to welcome them. At the sight of these people Paul thanked God and was encouraged. Vs 16 - Paul was allowed to live by himself, with a soldier to guard him. Question - Who were Castor and Pollux? Twin brothers of Roman and Greek mythology. So called Protectors for sailors. Luke, the writer says to the readers indirectly: The crew may trust in mythical protectors, we trust the Lord who has safely preserved Paul through all the storms (literally and figuratively speaking). Who kept His promise that Paul would reach Rome (Acts 27).He arrived safe and sound in Rome. From Paul´s letter to Rome (ch 1) we know that Paul had been longing to go to Rome for so long. After 4 shipwrecks and multiple storms, he got there. After many hurdles and difficulties, as a prisoner. Without any (earthly) authority or power. However, being well! Reaching people with the Gospel. God leading him on divine detours. Finally, I put foot on shore in Italy and arrives in Rome. Brothers and sisters of the faith welcome him. Paul thanks God and is encouraged. Overwhelmed with God´s goodness. His faithfulness. Realizing that his trust in God was justified. Trusting Him. Always. He is not “just” pulling the strings. He is a good Father. Jesus is a great King, a loving Lord. John Newton was an ex-sailor and ex-slave-trader. In March 1748, while sailing home aboard the Greyhound, Newton got in a violent storm. He thought the ship would sink. He cried out to God for mercy. The ship survived. And Newton later looked back on this event as the beginning of his conversion to Jesus Christ. Him who gave His life for many. Newton´s spiritual growth was gradual rather than immediate. It took years before his life fully reflected the gospel he had come to believe.This man said about God´s providence the following memorable phrase: "Everything is necessary that He sends; nothing can be necessary that He withholds (does not give)." (Repeat). Question – What proof do you have for God´s goodness, Jesus´ goodness? Jesus – son of God and son of man - suffered … in a huge, cosmic storm. We went under in the storm. Not by coincidence. No, He stepped into this storm, to die in it, the storm at the cross on Golgotha. The storm of God´s wrath over sin. Why did He do that? So that you and I could be rescued of this storm, so that we would not need to die under God´s holy wrath over sin. Freed, once and for all. Do you know God this way? The giver of common grace. The giver of the (uncommon) belief how to deal with bad things. Who providentially guides you in your life. Through ups and downs, over high mountain tops and through dark valleys. When you made wise decisions, or stupid ones. He is still with you, when you believe in and follow Him. He points you the right way by His commandments. And meanwhile, He always knows what He is doing. He ensures that you will arrive at your final destination, one day.Prayer Guide Me, O My Great Redeemer … When I desperate and needy … I will trust You through the darkness, You will not lead me astray. Christ before, Christ behind me, Christ within me every day. Be my path and price forever, Jesus guides me all the way

Will you sing this with me?

Chinese

标题：以神为中心的生活 …… 圣经经文：使徒行传 28:1-16 主题：早期教会 要点：以神为一切的中心 …… ：1. 我们增进对人类善良的理解 2. 我们学习如何应对不好的事情 地点/日期：阿利坎特，2026年7月26日 读经：诗篇 23

保罗在马耳他岛脱险 28 - 1 我们得救以后，才知道那岛名叫马耳他。2 当地居民对我们展现了非常罕见的善良。因为下雨天冷，他们生了火，欢迎我们众人。3 保罗拾起一捆柴，放在火上时，一条毒蛇因为受热爬了出来，咬住他的手。4 当地居民看到那条蛇悬在他的手上，就彼此说：“这人必定是个凶手；他虽然从海里逃脱，但正义女神却不容许他活着。”5 但保罗把蛇甩进火里，一点也没有受到伤害。6 百姓预期他会肿起来，或者突然倒地身亡；但等了很久，见他没有发生什么异常，他们就改变了主意，说他是个神。7 附近有一个田庄，属于岛上的最高官员普布利乌斯。他欢迎我们到他家里，慷慨接待了我们三天。8 他的父亲正躺在病榻上，患着热病和痢疾。保罗进去看他，祷告后将手按在他身上，医好了他。9 事情发生后，岛上其余的病人都来了，也都得了医治。10 他们用许多方式尊敬我们；当我们准备开航时，他们给我们提供所需的物资。保罗抵达罗马 11 过了三个月，我们搭乘一艘在岛上过冬的船出海——这是一艘亚历山大港的船，船头标志是双子神卡斯托尔和波鲁克斯。12 我们在叙拉古靠岸，在那里停留了三天。13 从那里我们起航，到达了雷基翁。第二天吹起了南风，随后的那一天我们到达了普特奥利。14 在那里我们遇到了一些弟兄姐妹，他们邀请我们和他们一起度过一周。就这样，我们来到了罗马。15 那里的弟兄姐妹听说了我们要来，就远道走到亚庇市和三馆去迎接我们。保罗一看到这些人，就感谢神，并且大受鼓舞。16 当我们到了罗马，保罗获准独自居住，有一个士兵看守他。

引言 短时间内发生180度转变的人的例子：埃比尼泽·斯克鲁奇（《圣诞颂歌》，查尔斯·狄更斯，1843年）。故事开始时他鄙视几乎所有人，结束时却变得慷慨、快乐，对自己曾经忽视和虐待的人充满温情。或者看看使徒后来：他追捕基督徒，后来归信基督教，成为福音最有影响力的宣讲者。180度的彻底转变！蜕变。你见过相反的情况吗：从好变坏？从作为一个陌生人受到异乎寻常的善良欢迎，到遭受怀疑和审判？然后被称为神。在第一种情况下，我们感到惊喜。在后一种情况下，我们感到幻灭。人们怎么能这么快就改变看法？这段经文让我们对这两种情况都有了深刻的认识：

我们看到人们对陌生人表现出极端的、不寻常的善良。不禁纳闷：这善良从何而来？

我们看到同一群人仅仅因为发生了不好的事情，就对同样的陌生人做出了激进且轻率的判断。

我们不禁纳闷：我们该如何解读并应对生命中发生的坏事？

要点：以神为一切的中心，

我们加深了对人类善良的理解（普遍恩典）

我们学会了如何应对坏事（（非）寻常信仰）

我们加深了对人类善良的理解（普遍恩典）

第1节 – 风暴过后，276人安全上岸。在哪里？在马耳他。第2节 – 当地居民对我们表现出异乎寻常的善良。因为下雨天冷，他们生了火，欢迎我们所有人。…. 第7节 – 这种善良在第7节也显现出来：岛上的“总督”普布利乌斯。他慷慨地接待了他们三天。第8节 – 保罗通过祷告和按手，医治了他患热病和痢疾的父亲。第9节 – 所有的病人都来到保罗这里。第10节 – 他们用许多方式尊敬保罗和其他人；并给他们旅途所需的一切。问题 – “不寻常的善良” – 这种善良从何而来？这是很不寻常的，否则这里就不会这样提及了。如果我们在网上阅读关于马耳他人的信息，即使在今天，他们也被描述为“热情、好客、对陌生人和游客高度欢迎”（网络引用 <-> 旅游信息指的是非常不善良的人吗？）。问题 – 我们如何解释，在一个堕落和破碎的世界里，我们有时会发现并遇到“不寻常的善良”？而且绝对不仅限于基督徒！圣经教导了我们神学上称之为：“普遍恩典”的内容：

使徒行传 14:16-17：保罗和巴拿巴在路司得医治了一个瘸子。群众大喊：“神明化作人形降临到我们中间了”…… 保罗：我们也是人，住手吧。我们只带给你们好消息：离开这些虚妄的事，转向永生神。…… 16 在过去，他任凭万国走自己的路。 17 然而，他并未让自己没有见证：他赐下从天而降的雨水和应时的收成，以此彰显慈爱；他赐给你们充足的食物，使你们的心充满喜乐。神是所有美好事物的根源和赐予者，他将这些赐给所有人，并通过破碎的人赐予出来。

使徒行传 17:24-28（保罗在雅典亚略巴古的讲话）- …… 25 …… 。相反，他自己将生命、气息和一切赐给每一个人。26 …… 他离我们每个人并不远。28 ‘我们[所有人]生活、动作、存在都在于他。’ 神离任何一个人类都不远，无论是信徒还是非信徒。他的特质经常在人身上、甚至在有罪的人身上极其耀眼地闪耀。

诗篇 145:9：“耶和华善待万民，他的慈悲覆庇他所造的一切。”

马太福音 5:45：耶稣：“神叫日头照好人，也照歹人；降雨给义人，也给不义的人。”

问 – 保罗向马耳他人传讲了基督的福音吗？很可能传了，经文没有明说。可以肯定的是——正如经文告诉我们的——他以展现“福音的爱”和“福音的行动”来回应“不寻常的善良”。如何回应？通过向这些不信的人回馈善良和使徒式的医治。应用 – 将人们的“不寻常的善良”视为神对我们的看顾。并以“福音的美善”和“福音的爱”来回报这种善良。我们没有保罗那样医病行奇事的使徒能力或权柄。但我们可以感恩地接受善意，并做出同样的回应。这与福音相符，并将福音介绍给人们。

我们学习如何应对坏事（非寻常信仰）

第3节 – 保罗 – 像其他人一样帮忙和服侍 – 他收集柴火，把柴扔进火里时被毒蛇咬了。请注意，人类的险境——自从人类陷入罪中以来发生的坏事——也会临到保罗！正如整个旅程所显示的：多么波折！第4节 – 当地居民看到蛇悬在他的手上，“这人一定是个凶手；好吧，他从海里逃脱了，但正义女神不容许他活下去。”第5节 – 但保罗把蛇甩进火里，没有任何不良反应。第6节 – 他们观察他：没有肿起来，也没有突然倒地；在等待了很长时间（多久？）且没有发生任何异常情况后，他们改变了主意：他是一个神。

反对意见 – 哈哈。迷信的人。或者也许是宗教人士 – 等同于“头脑简单的人” <-> 不，看看我们：我们更发达、更成熟、更进步。我们的背后有启蒙运动！科学和科学自然主义引导着我们。我们不会像宗教人士那样轻易改变主意…… 我们是“开明的”。

说到“光”，学者马太·亨利（Matthew Henry）写道，马耳他人其实也见过“自然之光”（意思是他们看到了神圣的真理）：

他们最初的反应告诉我们，他们相信：有一位超越人类的神；他的天意排除了巧合。（基本上没有所谓的走运或倒霉，一切都是神圣安排的。）

复仇属于他（神）；他会清算罪恶（他最终将是审判官，审判一切）。

然而，马耳他人对“自然之光”的看法是有缺陷的。它既不完整，也不正确。我们怎么知道？他们推理：好人会有好报，坏人会遭殃；好人会得到奖赏，坏人会受到惩罚。潜台词是：当你受苦时，一定是你做错了什么。在我们把这视为简单或倒退之前，让我们仔细想想。我认为这向我们展示了一种普遍的人类信念，即当我们不得不面对糟糕的环境时。

我们如何处理、解释甚至为发生在自己身上或身边的坏事辩护？

人类的普遍信念：坏人会遭受不好的后果。宗教人士说：这是神圣的审判。（宗教人士：相信有一位神(=一神论者)或多位神(=多神论者)存在的人。）非宗教或“现代”人士说：不，我们没有看到任何神圣存在的证据，更不用说对正在发生的事情有神圣的决定了；我们相信（自然）规律决定了发生的一切。只有科学能证明的东西才是客观有效和真实的。（基督教信仰、福音、道路基本上不是一种宗教。它是完全不同的东西。我稍后会回到这一点。）好吧，让我解释一下。-> 宗教人士：神高于一切和每一个人；他清算（审判、惩罚）所有邪恶的人。神奖赏好人；如果你是一个好人（至少比其他人好），你就会昌盛。例如，在永生方面，他会让你进去。-> 非宗教/现代/世俗人士：坏事确实会发生，那只是运气不好。

这就是生活运作的方式：弱肉强食。适者生存。这里面真的没有什么好与坏；这只是自然。一系列发生在活生物体（包括人脑）中的化学反应。仅此而已。树林里有一条蛇？那是自然发生的。运气不好。例子 – 走在街上；一块瓦片砸在你的头上。

-> 自然规律 / 引力定律 – 你对此无能为力。

问题 – 难道我们对任何事情都没有影响力吗？他们说，我们有的。很简单，如果你不小心，你就要付出代价。蛇藏在树林里。把蛇带进火的热气中，它们就会咬人；一个错误的决定会导致糟糕的结果，糟糕的环境！例子 – 瓦片砸在你的头上。

-> 你会说：如果你戴了头盔，就不会受伤了。不戴头盔走在街上是你自己的愚蠢…… 所以：要么你对此无能为力（自然规律），要么…… 你只是需要更聪明一点。

顺便问一句：如果自然规律真的决定了发生的一切，那么到底什么才是“坏”？如果自然规律决定了发生的一切，就没有什么真正的好与坏。你看，科学的世界观本身并没有为我们提供多少基础来区分对与错，没有提供道德基础，不是吗？反对意见 – 你是在说：世俗的人是不道德的人，没有任何道德吗？不，我不是这个意思。我想说的是，我严重怀疑世俗的人——从根本上说——他们的道德是从哪里来的？他们凭什么说什么是对的，什么是错的？科学教导我们过程是如何运作的，事情是如何进行的（实际上）。但它没有（也永远不会）教导我们，它无法教导我们某事是否正确或错误（在道德上），或者在多大程度上正确或错误。（例如：哲学家阿拉斯代尔·麦金太尔的观点）

暗示 – 让我们考虑一下这些暗示：1. 对于宗教和非宗教人士来说，带着这些关于糟糕环境的常见信仰承受着巨大的负担：你最好做个好人。压力太大了！无论是对宗教人士还是对非宗教、现代、世俗人士都是如此。

宗教人士：如果（隐含的）想法是，只有自我表现好时，神才会首先且只祝福我，那我就会拼命工作。并且我会害怕自己永远不够好。许多宗教人士——内心深处——都被恐惧所驱使。害怕自己不够好而无法被接纳。

非宗教人士：如果自然没有提供道德的客观来源，就很难弄清楚什么是好什么是坏。既然归根结底都是适者生存，那为什么还要在意呢。没有道德的客观来源，“（大众）意见”就会一直在变，随着时间推移不断改变。非常不确定，起伏不定。

在这个使徒保罗的历史叙事中：前一刻还谴责他是谋杀者，没过一会儿就把他当作神一样崇拜。这离我们21世纪的人并不遥远…… 现在的人们做的完全一样。例子 –

利昂内尔·梅西：有一天因为在球队中的表现受到严厉批评，另一天就被奉为神明。

仅仅在20年内，许多国家就对同性婚姻有了多数支持（这在过去是不可想象的）

奴隶制已被废除，太棒了。与此同时，人们却让自己沦为工作的奴隶…… 或者沦为外表、健身、爱好的奴隶

许多政府曾阻止赌博，但国家彩票、在线博彩和赌场却一直在变得更大、更显眼

为什么？因为缺乏或拒绝了道德的客观来源。

像“坏人会遭恶报”（以及其背后的所有宗教和非宗教信仰）这样的人类普遍信念并没有真正帮助我们。它们让我们变得脆弱、不确定。问题 – 对这些宗教信仰、非宗教人士的信仰以及科学自然主义的替代方案是什么？

普遍的基督教信仰：保罗至少拥有以下底层信仰；他践行了以下两个底层信仰：

我们在日常生活中遵循神的诫命和圣经的智慧。这样我们就会做出明智的决定。圣经教导我们智慧。读读他写给以弗所人、哥林多人等的书信。圣经经常表明智慧会带来祝福。然而，这绝不是自动的，也不是必然的。有时明智的决定仍然行不通。而糟糕的决定似乎突然有了好结果。许多发生的事情证明超出了我们的影响力；超出了我们的双手，超出了我们的控制。反对意见 – 所以，做出明智的决定没有意义吗？是有意义的。我们应该明智，但这并不是一切的终点。归根结底，我们不能也无需用我们的善行、用我们的良好行为来挣得祝福。为什么？耶稣基督已经在十字架上为你我挣得了祝福。我们“仅仅”是通过寻求善待他人、爱他人来回应这份巨大的爱。反对意见 – 好的，这很好；但是当像保罗一直经历的那样，坏事降临到你身上时怎么办？这把我们带到了基督教信仰的第二个信念：

在某种程度上，我们接受所发生的事情——包括糟糕和困难的事情——作为神的“供应”或神所“分派”的。事情发生在“他的天意之中”。这意味什么？他，神知道为什么事情会发生，他让事情发生或允许事情发生。我们信靠他，相信他对此有美好的旨意。他使万事互相效力，叫爱神的人得益处（罗马书 8:28）。

暗示 – 压力减小了，重担卸下了。为什么？因为最终是神在做决定。如果我们犯了错，他有能力使这个错误为我们的好处效力。当我们不得不处理超出我们控制的事情时也是如此。包括坏事情：最终，这些不在我们的手中，而是在他的手中。

这些基督教信仰（生活的圣经智慧，但不是为了赢取神的恩宠和爱；以及神的看顾）在两个极端之间取得了惊人的平衡：

认为我们有控制权，一切都在我们的掌握之中。因此，一切都压在我们人类身上。这是一个难以承受的重量。

变得完全被动（我们做什么并不重要；一切都由自然规律或主权神所决定）

圣经的神是主权的，并以天意统治。是的！与此同时，他让我们自己决定很多事情。他呼吁我们跟随他和他的诫命。他通过我们的决定、有时甚至不顾我们的决定来成就美好的事。问题/反对意见 – 但我们可以依靠神吗？我们可以信靠他吗？你可能不喜欢有一个全能全知的神在你的生活中拉动牵线…… 要以这种方式信靠他（向他降服），让我们考虑一下这段经文的最后一部分。[展示保罗去罗马的地图。]

第11节 – 三个月后他们起航，搭乘一艘船头饰有双子神卡斯托尔和波鲁克斯的亚历山大船。第12节 – 他们在叙拉古逗留了三天，第13节 – 然后航行到雷基翁。接着到普特奥利。第14节 – 在那里与一些同信仰的弟兄姐妹见面并度过了一周。最后，他们到达了罗马。第15节 – 弟兄姐妹们付出了巨大的努力来欢迎他们。保罗看到这些人，就感谢神，备受鼓舞。第16节 – 保罗被准许独自居住，有一个士兵看守他。问题 – 卡斯托尔和波鲁克斯是谁？罗马和希腊神话中的孪生兄弟。被称为水手的保护神。路易（路加），这位作者间接地对读者说：船员们可能会信任神话中的保护者，但我们信靠那位在所有风暴中（字面和比喻意义上）安全保守保罗的主。他信守了保罗将到达罗马的应许（使徒行传27章）。他安然无恙地到达了罗马。从保罗写给罗马的信（第1章）中我们知道，保罗渴望去罗马已经很久了。经历了4次海难和多次风暴后，他到达了。经历了许多坎坷和困难，作为一个囚犯。没有任何（地上的）权势或力量。然而，一切都好！带着福音接触人们。神引导他走上神圣的绕行路线。最后，我踏上意大利的土地，到达罗马。信仰的弟兄姐妹欢迎他。保罗感谢神并受到鼓舞。被神的良善所淹没。他的信实。意识到他对神的信靠是理所当然的。信靠他。永远。他不仅仅是在“拉动牵线”。他是一位好父亲。耶稣是一位伟大的君王，一位慈爱的救主。约翰·牛顿曾是一名水手和奴隶贩子。1748年3月，在乘坐“格雷伊 hound”号船回家的途中，牛顿遇到了猛烈的风暴。他以为船会沉没。他向神呼求怜悯。船幸存了下来。牛顿后来回顾这一事件时，认为这是他归向耶稣基督的起点。那位为众人舍命的主。牛顿的灵命成长是渐进的，而不是瞬间的。花了多年时间，他的生活才完全反映出他所开始相信的福音。这个人关于神的看顾留下了这样一句难忘的话：“他所差遣的一切都是必要的；他所扣留的（不给的）没有什么是不必要的。”（重复）。问题 – 你有什么证据证明神的良善，耶稣的良善？耶稣 – 神的儿子也是人的儿子 – 在一场巨大的宇宙风暴中受苦…… 我们在风暴中沉没。不是巧合。不，他走进了这场风暴，死在其中，在各各他十字架上的风暴中。神对罪的愤怒风暴。他为什么这样做？为了让你我能从这场风暴中被拯救出来，为了让我们不必死在神对罪的圣洁愤怒之下。一次性获得彻底的释放。你以这种方式认识神吗？普遍恩典的赐予者。教导如何应对坏事的（非寻常）信仰的赐予者。在你的生活中以天意引导你的人。经历起起落落，越过崇山峻岭，穿过黑暗的幽谷。无论你做出明智的决定，还是愚蠢的决定。当你信仰并跟随他时，他仍然与你同在。他通过他的诫命为你指出正确的方向。与此同时，他总是知道自己在做什么。他确保你有一天会到达你的最终目的地。祷告：引导我，我伟大的救赎主…… 当我绝望且需要时…… 我将在黑暗中信靠你，你不会领我迷失。基督在我前，基督在我后，基督每天在我里面。永远作我的道路和重价，耶稣一路引导我

你会和我一起唱这首歌吗？

Dutch

Titel: Een op God gericht leven … Bijbelgedeelte: Handelingen 28:1-16 Thema: De vroege kerk Hoofdpunt: Met God in het centrum van alles … : 1. vergroten we ons begrip van menselijke vriendelijkheid 2. leren we omgaan met slechte dingen Plaats/Datum: Alicante, 26 juli 2026 Lezing: Psalm 23

Paulus schipbreukeling op Malta 28 - 1 Eenmaal veilig aan wal ontdekten we dat het eiland Malta heette. 2 De eilandbewoners toonden ons buitengewone vriendelijkheid. Ze staken een vuur aan en ontvingen ons allemaal omdat het regende en koud was. 3 Paulus verzamelde een bundel takken en toen hij die op het vuur legde, werd hij door de hitte opgeschrikt door een adder die zich in zijn hand vastbeet. 4 Toen de eilandbewoners de slang aan zijn hand zagen hangen, zeiden ze tegen elkaar: ‘Deze man moet een moordenaar zijn; want hoewel hij uit de zee is ontsnapt, heeft de godin van de Gerechtigheid hem niet laten leven.’ 5 Maar Paulus schudde de slang in het vuur en leed geen enkele schade. 6 De mensen verwachtten dat hij zou opzwellen of plotseling dood zou neervallen; maar nadat ze lang hadden gewacht en zagen dat er niets ongewoons met hem gebeurde, veranderden ze van gedachten en zeiden dat hij een god was. 7 Vlakbij was een landgoed dat toebehoorde aan Publius, de belangrijkste bestuurder van het eiland. Hij ontving ons in zijn huis en betoonde ons drie dagen lang een gulle gastvrijheid. 8 Zijn vader lag ziek te bed en leed aan koorts en dysenterie. Paulus ging naar hem toe, bad, legde hem de handen op en geneas hem. 9 Toen dit gebeurd was, kwamen ook de anderen op het eiland die ziek waren en werden genezen. 10 Ze eerden ons op allerlei manieren, en toen we klaar waren om weg te varen, gaven ze ons de voorraden mee die we nodig hadden. De aankomst van Paulus in Rome 11 Na drie maanden gingen we weer de zee op in een schip dat op het eiland had overwinterd – het was een Alexandrisch schip met als boegbeeld de tweelinggoden Castor en Pollux. 12 We legden aan in Syracuse en bleven daar drie dagen. 13 Vandaar zeilden we verder en kwamen aan in Rhegium. De volgende dag stak de zuidenwind op, en de dag daarop bereikten we Puteoli. 14 Daar vonden we enkele broeders en zusters die ons uitnodigden om een week bij hen door te brengen. Zo kwamen we in Rome aan. 15 De broeders en zusters daar hadden gehoord dat we eraan kwamen en reisden ons tegemoet tot aan het Forum van Appius en de Drie Herbergen. Toen Paulus hen zag, dankte hij God en schepte hij moed. 16 Toen we in Rome aankomen, mocht Paulus op zichzelf wonen, met één soldaat om hem te bewaken.

Inleiding Voorbeeld van iemand die in korte tijd 180 graden verandert: Ebenezer Scrooge (A Christmas Carol, Charles Dickens, 1843). Hij begint met een verachting voor bijna iedereen en eindigt met gul, vrolijk en liefdevol te zijn tegenover juist de mensen die hij had genegeerd en mishandeld. Of kijk naar de apostel Paulus: hij joeg christenen op, bekeerde zich later tot het christendom en werd de meest invloedrijke verkondiger van het Evangelie. Een ommekeer van 180 graden! Transformatie. Heb je het ooit andersom gezien: van goed naar slecht? Van verwelkomd worden als vreemdeling met buitengewone vriendelijkheid, tot gewantrouwd en veroordeeld worden? En dan een god worden genoemd. In het eerste geval zijn we blij verrast. In het tweede achterblijven we gedesillusioneerd. Hoe kunnen mensen zo snel van mening veranderen? Dit Bijbelgedeelte geeft ons inzicht in beide:

we zien extreme, ongewone vriendelijkheid van mensen jegens vreemden. En we vragen ons af: waar komt die vandaan?

we zien een radicaal en overijld oordeel door dezelfde mensen over dezelfde vreemden, puur omdat er iets slechts gebeurt.

En we vragen ons af: hoe interpreteren en hanteren wij, hanteer ik, de slechte dingen die in mijn leven gebeuren?

Hoofdpunt: Met God in het centrum van alles,

vergroten we ons begrip van menselijke vriendelijkheid (Algemene Genade)

leren we hoe we om moeten gaan met slechte dingen ((On)algemene Geloofsovertuigingen)

We vergroten ons begrip van menselijke vriendelijkheid (Algemene Genade)

Vers 1 – Na de storm kwamen 276 mannen veilig aan wal. Waar? Op Malta. Vers 2 – De eilandbewoners toonden ons buitengewone vriendelijkheid. Ze staken een vuur aan en ontvingen ons allemaal omdat het regende en koud was. … Vers 7 – Deze vriendelijkheid komt ook naar voren in vers 7: Publius, de ‘gouverneur’ van het eiland. Hij toont hun drie dagen lang gulle gastvrijheid. Vers 8 – Paulus geneest zijn vader, die aan koorts en dysenterie leed, door te bidden en hem de handen op te leggen. Vers 9 – Alle zieken komen naar Paulus. Vers 10 – Ze eren Paulus en de andere mannen op vele manieren en geven hun alles wat ze nodig hebben voor hun reis. Vraag – “Buitengewone vriendelijkheid” – Waar komt deze vriendelijkheid vandaan? Het was opmerkelijk, anders zou het hier niet op deze manier zijn vermeld. Als we vandaag de dag over de Maltezers op internet lezen, worden ze omschreven als “warm, gastvrij, uiterst gastvrij voor vreemden en toeristen” (citaat van internet ↔ toeristische informatie die verwijst naar vreselijk onvriendelijke mensen?). Vraag – Hoe verklaren we dat we – in een gevallen en gebroken wereld – soms “buitengewone vriendelijkheid” vinden en tegenkomen? En zeker niet alleen onder christenen! De Bijbel leert ons wat in theologische termen wordt genoemd: “Algemene Genade”:

Handelingen 14:16-17: Paulus en Barnabas genezen een verlamde man in Lystra. En de menigte roept: ‘De goden zijn in menselijke gedaante naar ons afgedaald’ … Paulus: wij zijn ook mensen, stop hiermee. Wij brengen jullie alleen het goede nieuws: keer je af van waardeloze dingen tot de levende God. … 16 In het verleden liet Hij alle volken hun eigen gang gaan. 17 Toch heeft Hij Zich niet onbetuigd gelaten: Hij heeft goedgedaan door jullie regen uit de hemel te geven en vruchtbare seizoenen, Hij verzorgt jullie overvloedig van voedsel en vult jullie harten met vreugde. God is de bron en gever van alle goede dingen aan ALLE mensen, en geeft ze aan en door gebroken mensen heen.

Handelingen 17:24-28 (Paulus spreekt in Athene, op de Areopagus) – … 25 … Integendeel, Hij geeft zelf aan iedereen leven, adem en al het overige. 26 … Hij is niet ver van ieder van ons. 28 ‘Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en zijn wij [ALLEMAAL].’ God is niet ver van enig mens, gelovigen en niet-gelovigen alike. Zijn eigenschappen stralen vaak helder in en door mensen heen, zelfs in en door zondige mensen heen.

Psalm 145:9: “De HEER is goed voor iedereen, en zijn barmhartigheid is over al zijn schepselen.”

Matteüs 5:45: Jezus: God “doet zijn zon opgaan over slechte en goede mensen, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.”

V – Heeft Paulus het Evangelie van Christus verkondigd aan de mensen van Malta? Waarschijnlijk wel, het staat er niet expliciet. Zeker is – zoals het ons vertelt – dat hij de daden van “buitengewone vriendelijkheid” beantwoordt door “Evangelieliefde” en “Evangeliedaden” te tonen. Hoe? Door vriendelijkheid terug te geven en apostolische genezing aan deze ongelovigen. Toepassing – Zie de “buitengewone vriendelijkheid” van mensen als Gods zorg voor ons. En beantwoord zulke vriendelijkheid met “Evangeliegodheid” en “Evangelieliefde”. Wij hebben geen apostolische macht of autoriteit om te genezen en wonderen te verrichten zoals Paulus. Maar we kunnen daden van vriendelijkheid met dankbaarheid aanvaarden en daarop reageren. In lijn met het Evangelie en door het Evangelie aan mensen te introduceren.

We leren hoe we om moeten gaan met slechte dingen (Ongebruikelijk geloof)

Vers 3 – Paulus – die helpt en dient net als alle anderen – verzamelt hout en wordt in zijn hand gebeten door een adder wanneer hij het hout op het vuur gooit. Merk op dat menselijk gevaar – slechte dingen die gebeuren sinds de mensheid in de zonde is gevallen – ook Paulus overkomen! Zoals deze hele reis heeft laten zien: wat een rampspoed! Vers 4 – De eilandbewoners zagen de slang aan zijn hand hangen: ‘Deze man moet een moordenaar zijn; vooruit, hij is aan de zee ontkomen, maar de godin van de Gerechtigheid laat hem niet leven.’ Vers 5 – Maar Paulus schudde de slang in het vuur en ondervond geen enkele slechte gevolgen. Vers 6 – Ze keken naar hem: geen zwelling, hij valt niet dood neer; nadat ze lang hadden gewacht (hoe lang?) en er niets ongewoons met hem gebeurde, veranderden ze van gedachten: hij is een god.

Bezwaar – Haha. Bijgelovige mensen. Of misschien religieuze mensen – gelijk aan “eenvoudige mensen” ↔ Nee, kijk naar onszelf: wij zijn meer ontwikkeld, geraffineerd, progressief. Wij hebben de Verlichting achter ons! Wetenschap en wetenschappelijk naturalisme sturen ons aan. Wij veranderen niet zo snel van gedachten als religieuze mensen … Wij zijn “verlicht”.

Over “licht” gesproken, Matthew Henry (wetenschapper) schrijft dat de Maltezers ook “natuurlijk licht” hebben gezien (wat betekent dat ze de goddelijke waarheid zien):

Hun eerste reactie vertelt ons dat ze geloven: er is een God die boven en buiten mensen staat; en Zijn voorzienigheid sluit toeval uit. (Er is in feite geen geluk of ongeluk. Het is allemaal goddelijk georkestreerd).

Aan Hem (God) komt de wraak toe; Hij zal misdaden vergelden (Hij zal uiteindelijk de rechter zijn en alles oordelen).

De visie van de Maltezers op “natuurlijk licht” is echter gebrekkig. Ze is onvolledig en ook onjuist. Hoe weten we dat? Ze redeneren: goede mensen zullen voorspoedig zijn en slechte mensen zullen lijden; goede mensen worden beloond, slechte mensen worden gestraft. En de implicatie daarvan is: als je lijdt, heb je iets verkeerd gedaan. Voordat we dit afdoen als eenvoudig of regressief, laten we dit eens goed overdenken. Ik denk dat het ons een algemeen menselijk geloof laat zien wanneer we te maken krijgen met slechte omstandigheden.

Hoe verwerken, verklaren of rechtvaardigen we slechte dingen die ons of om ons heen gebeuren?

Algemeen menselijk geloof: slechte mensen zullen slechte gevolgen ondergaan. Religieuze mensen zeggen: door een goddelijk oordeel. (Religieuze mensen: mensen die geloven in het bestaan van één God (= monotheïsten) of meerdere goden (= polytheïsten)). Irreligieuze of “moderne” mensen zeggen: nee, we zien geen enkel bewrift voor het goddelijke, laat staan een goddelijke bepaling van de dingen die gebeuren; wij geloven dat de natuur(wetten) bepalen wat er gebeurt. Alleen wat wetenschappelijk bewezen kan worden is objectief geldig en waar. (Het christelijk geloof, het Evangelie, De Weg is in feite geen religie. Het is iets heel anders. Hier kom ik later op terug). Goed, laat me het uitleggen. → Religieuze mensen: God staat boven alles en iedereen; Hij rekent af (oordeelt, straft) met alle SLECHTE mensen. En God beloont GOEDE mensen; als je een goed mens bent (in ieder geval beter dan anderen), zul je voorspoedig zijn. Hij zal je binnenlaten, bijvoorbeeld wat betreft het eeuwige leven. → Irreligieuze/moderne/seculiere mensen: slechte dingen gebeuren nu eenmaal, en dat is gewoon pech.

Zo werkt het leven: de sterke eet de zwakke. Survival of the fittest. Er is in wezen geen goed of slecht aan; het is gewoon de natuur. Een reeks chemische reacties in levende organismen, inclusief de hersenen van mensen. Niet meer dan dat. Een slang in het hout? Dat gebeurt van nature. Pech. Voorbeeld – je loopt over straat; er valt een dakpan op je hoofd.

→ natuurwetten / zwaartekracht – je kunt er niets tegen beginnen.

Vraag – Hebben we dan nergens invloed op? Zeker wel, zeggen ze. Als je simpelweg niet uitkijkt, betaal je de prijs. Slangen verbergen zich in het hout. Breng de slang in de hitte van een vuur, en ze bijten; een slechte beslissing leidt tot een slecht resultaat, slechte omstandigheden! Voorbeeld – er valt een dakpan op je hoofd.

→ je zegt: als je een helm had gedragen, had het je geen pijn gedaan. Het is je eigen domheid dat je zonder helm over straat loopt … Dus: of je kunt er niets aan doen (natuurwetten) of … je moet gewoon slimmer zijn.

Trouwens: wat is “slecht” sowieso, als natuurwetten echt dicteren/bepalen wat er gebeurt? Als de natuurwetten bepalen wat er gebeurt, is er eigenlijk geen goed of slecht. Zie je wel, een wetenschappelijk wereldbeeld op zich biedt niet veel basis om te weten wat juist en onjuist is, voor moraliteit, toch? Bezwaar – zeg je nu: seculiere mensen zijn immorele mensen die geen enkele moraliteit hebben? Nee, dat zeg ik niet. Wat ik zeg is dat ik me ernstig afvraag waar seculiere mensen – fundamenteel – hun moraliteit vandaan halen? Op basis waarvan zeggen ze wat goed is en wat slecht? Wetenschap leert ons hoe processen werken, HOE dingen verlopen (effectief). Maar het leert ons niet (nooit), het kan ons niet leren of iets juist of onjuist is (moreel), of in hoeverre het juist of onjuist is. (Voorbeeld: kijk maar naar de filosoof Alasdair MacIntyre)

Implicatie – laten we de implicaties overwegen: 1. Er rust een enorme last op zowel de religieuze als de irreligieuze mens met deze algemene overtuigingen over slechte omstandigheden: je kunt maar beter goed zijn. De druk is hoog! Zowel voor religieuze als voor irreligieuze, moderne, seculiere mensen.

Religieuze mensen: Als het (impliciete) idee is dat God mij alleen zegent als ik het goed doe, zal ik me te pletter werken. En ik zal bang zijn dat ik nooit goed genoeg zal zijn. Veel religieuze mensen worden – ten gronde – geleid door angst. Angst om niet goed genoeg te zijn om geaccepteerd te worden.

Irreligieuze mensen: Als de natuur geen objectieve bron van moraliteit biedt, is het heel moeilijk om te ontdekken wat goed en slecht is. Waarom zou het überhaupt schelen, als het – onderaan de streep – allemaal draait om survival of the fittest. Zonder objectieve bron voor moraliteit verandert de ‘(populaire) mening’ voortdurend en in de loop der tijd. Zeer onzeker en erg wisselvallig.

In dit historische verhaal met de apostel Paulus: het ene moment wordt hij veroordeeld als moordenaar, om even later als god te worden verafgood. Dit staat niet zo ver van ons mensen in de 21e eeuw af – mensen doen nu precies hetzelfde. Voorbeelden –

Lionel Messi: de ene dag zwaar bekritiseerd om zijn rol in het team, de volgende dag verafgood.

Binnen slechts 20 jaar is er in veel landen een meerderheidsteun voor het huwelijk van mensen van hetzelfde geslacht (eeuwenlang ondenkbaar)

De slavernij is afgeschaft, geweldig. Ondertussen slavernij mensen zichzelf aan hun werk – of aan hun uiterlijk, hun fitheid, hun hobby

Veel overheden ontmoedigden gokken, maar staatsloterijen, online weddenschappen en casino's worden steeds groter en prominenter

Waarom? Omdat een objectieve bron van moraliteit ontbreekt of wordt verworpen.

Algemene menselijke overtuigingen zoals “Slechte mensen zullen slechte gevolgen ondergaan” (en alle religieuze en irreligieuze opvattingen daarachter) helpen ons niet echt. Ze maken ons kwetsbaar en onzeker. Vraag – Wat is het alternatief voor deze religieuze opvattingen en de opvattingen van irreligieuze mensen en het wetenschappelijk naturalisme?

Algemeen christelijk geloof: Paulus had op zijn minst de volgende onderliggende overtuigingen; hij bracht de volgende twee onderliggende overtuigingen in praktijk:

We volgen Gods geboden en bijbelse wijsheid in ons dagelijks leven. Zodat we verstandige beslissingen nemen. De Bijbel leert wijsheid. Lees zijn brieven aan de Efeziërs, de Korintiërs, enzovoort. De Bijbel laat vaak zien dat wijsheid tot zegen leidt. Echter, nooit automatisch of standaard. Soms pakken verstandige beslissingen nog steeds niet goed uit. Terwijl slechte beslissingen plotseling goed lijken uit te pakken. Veel dingen die gebeuren blijken buiten onze invloed te liggen; uit onze handen en buiten onze controle. Bezwaar – Heeft het dan geen zin om verstandige beslissingen te nemen? Zeker wel. We moeten verstandig handelen, maar dat is niet het einde van alles. Uiteindelijk kunnen en hoeven we zegeningen niet te verdienen met onze goede daden, met ons goede gedrag. Hoe dan? Jezus Christus heeft ze al voor u en mij verdiend aan het kruis. Wij beantwoorden ‘slechts’ aan dit geweldige bewijs van liefde door te proberen goed te doen aan en te houden van anderen. Bezwaar – Oké, mooi; maar wat als je iets ergs overkomt, zoals Paulus voortdurend meemaakte? Dat brengt ons bij het tweede geloofspunt van het christelijke geloof:

Op een bepaalde manier ONTVANGEN we wat er gebeurt – inclusief slechte en moeilijke dingen – als „door God voorzien” of ”oor God beschikt”. Dingen gebeuren “in Zijn voorzienigheid”. Wat betekent dat? Hij, God, weet waarom dingen gebeuren, Hij laat dingen gebeuren of staat ze toe. En wij vertrouwen erop dat Hij daar een goede reden voor heeft. Dat Hij al deze dingen ten goede doet meewerken voor hen die God liefhebben (Romeinen 8:28).

Implicatie – Minder druk, de last is van onze schouders. Waarom? Omdat God uiteindelijk regeert. Als wij een fout maken, is Hij in staat om die fout ten goede te laten keren. Ook wanneer we te maken krijgen met dingen waar we geen controle over hebben. Inclusief slechte dingen: uiteindelijk zijn deze niet in onze handen, maar in de Zijne.

Deze christelijke overtuigingen (bijbelse wijsheid voor het leven, maar niet het verdienen van Gods gunst en liefde; en Gods voorzienigheid) treffen een prachtig evenwicht tussen twee uitersten:

Denken dat wij de controle hebben en alles in eigen hand hebben. Als gevolg daarvan hangt alles af van ons, mensen. Een last die te zwaar is om te dragen.

Passief worden (het maakt niet uit wat we doen; alles is bepaald, door natuurwetten of door een soevereine God)

De God van de Bijbel is soeverein en regeert voorzienig. Jazeker! Tegelijkertijd laat Hij ons in veel dingen zelf beslissen. Hij roept ons op om Hem en Zijn geboden te volgen. En Hij bewerkt wat goed is, door en soms zelfs ondanks onze beslissingen. Vraag/Bezwaar – Maar kunnen we op God vertrouwen? Kunnen we op Hem bouwen? Misschien vind je het maar niks dat een almachtige en alwetende God aan de touwtjes trekt in jouw leven … Om op deze manier op Hem te vertrouwen (je aan Hem over te geven), laten we het laatste deel van het gedeelte bekijken. [toon de kaart van Paulus’ reis naar Rome]

Vers 11 – Na drie maanden varen ze uit, op een Alexandrisch schip met als boegbeeld de tweelinggoden Castor en Pollux. Vers 12 – Ze verblijven drie dagen in Syracuse en Vers 13 – en zeilen naar Rhegium. En daarna naar Puteoli. Vers 14 – Daar ontmoeten ze enkele broeders en zusters in het geloof en brengen er een week door. En uiteindelijk arriveren ze in Rome. Vers 15 – De broeders en zusters doen er alles aan om hen te verwelkomen. Bij het zien van deze mensen dankte Paulus God en werd hij bemoedigd. Vers 16 – Paulus mocht op zichzelf wonen, met één soldaat om hem te bewaken. Vraag – Wie waren Castor en Pollux? Tweelingbroers uit de Romeinse en Griekse mythologie. Zogenaamde beschermers voor zeelieden. Lucas, de schrijver, zegt indirect tegen de lezers: de bemanning mag dan vertrouwen op mythische beschermers, wij vertrouwen de Heer die Paulus veilig door alle stormen heeft heengeleid (letterlijk en figuurlijk gesproken). Die Zijn belofte heeft gehouden dat Paulus Rome zou bereiken (Handelingen 27). Hij arriveerde gezond en wel in Rome. Uit Paulus’ brief aan de Romeinen (hfdst 1) weten we dat Paulus al zo lang verlangde naar Rome te gaan. Na 4 schipbreuk en meerdere stormen kwam hij er aan. Na veel hindernissen en moeilijkheden, als gevangene. Zonder enige (aardse) autoriteit of macht. Maar wel goed! Mensen bereiken met het Evangelie. God leidde hem op goddelijke omwegen. Uiteindelijk zet ik voet aan wal in Italië en arriveer ik in Rome. Broeders en zusters in het geloof verwelkomen hem. Paulus dankt God en wordt bemoedigd. Overmand door Gods goedheid. Zijn trouw. Zich realiserend dat zijn vertrouwen in God terecht was. Hem vertrouwen. Altijd. Hij trekt niet “maar wat” aan de touwtjes. Hij is een goede Vader. Jezus is een geweldige Koning, een liefdevolle Heer. John Newton was een voormalig zeeman en slavenhandelaar. In maart 1748, terwijl hij aan boord van de Greyhound naar huis zeilde, belandde Newton in een heftige storm. Hij dacht dat het schip zou zinken. Hij riep het uit tot God om genade. Het schip overleefde het. En Newton keek later op deze gebeurtenis terug als het begin van zijn bekeer tot Jezus Christus. Degene die Zijn leven gaf voor velen. Newtons geestelijke groei verliep geleidelijk in plaats van direct. Het duurde jaren voordat zijn leven volledig het evangelie weerspiegelde waarin hij was gaan geloven. Deze man zei de volgende gedenkwaardige zin over Gods voorzienigheid: „Alles wat Hij zendt is noodzakelijk; niets kan noodzakelijk zijn wat Hij inhoudt (niet geeft).” (Herhaal). Vraag – Welk bewijs heb je voor Gods goedheid, Jezus’ goedheid? Jezus – Zoon van God en Zoon des mensen – heeft geleden – in een enorme, kosmische storm. Wij gingen onder in de storm. Niet per toeval. Nee, Hij stapte in deze storm om erin te sterven, de storm aan het kruis op Golgotha. De storm van Gods toorn over de zonde. Waarom deed Hij dat? Zodat u en ik gered konden worden uit deze storm, zodat wij niet hoefden te sterven onder Gods heilig oordeel over de zonde. Eens en voor altijd bevrijd. Ken jij God op deze manier? De gever van algemene genade. De gever van het (ongebruikelijke) geloof hoe om te gaan met slechte dingen. Die jou voorzienig leidt in je leven. Door ups and downs, over hoge bergtoppen en door donkere dalen. Of je nu verstandige beslissingen hebt genomen, of stomme. Hij is nog steeds bij je als je in Hem gelooft en Hem volgt. Hij wijst je de juiste weg door Zijn geboden. En ondertussen weet Hij altijd wat Hij doet. Hij zorgt ervoor dat je op een dag op je eindbestemming zult aankomen. Gebed Leid mij, o mijn grote Verlosser … Wanneer ik wanhopig en behoeftig ben – Ik zal U vertrouwen door de duisternis heen, U zult mij niet op een dwaalspoor brengen. Christus voor mij, Christus achter mij, Christus in mij elke dag. Wees mijn pad en prijs voor eeuwig, Jezus leidt mij de hele weg

Zingt u dit met mij mee?

Farsi

عنوان: زندگی خدا محور … بخش کتاب مقدس: اعمال رسولان ۲۸: ۱-۱۶ موضوع: کلیسای اولیه نقطه اصلی: با خدا در مرکز همه چیز … : ۱. درک خود را از مهربانی انسانی افزایش می‌دهیم ۲. یاد می‌گیریم چگونه با اتفاقات بد برخورد کنیم مکان/تاریخ: آلیکانتی، ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۶ خوانش: مزامیر ۲۳

پل در مالت به ساحل می‌نشیند ۲۸ - ۱ هنگامی که با خیال راحت به ساحل رسیدیم، فهمیدیم که آن جزیره مالت نام دارد. ۲ بومیان آن جزیره مهربانی غیرمعمولی به ما نشان دادند. آن‌ها آتشی روشن کردند و همه ما را پذیرفتند زیرا هوا بارانی و سرد بود. ۳ پل دسته‌ای شاخه خشک جمع کرد و هنگامی که آن‌ها را روی آتش گذاشت، افعی‌ای که از گرما بیرون آمده بود، به دستش چسبید. ۴ وقتی بومیان مارهای آویزان از دست او را دیدند، به یکدیگر گفتند: «این مرد حتماً قاتل است؛ زیرا هرچند از دریا نجات یافت، اما الهه عدالت به او اجازه زنده ماندن نداده است.» ۵ اما پل مار را به درون آتش تکاند و هیچ آسیبی ندید. ۶ مردم انتظار داشتند که او ورم کند یا ناگهان بمیرد؛ اما پس از انتظار طولانی و دیدن اینکه هیچ اتفاق غیرمعمولی برای او نیفتاد، نظر خود را تغییر دادند و گفتند او خداست. ۷ در آن نزدیکی ملکی متعلق به پوبلیوس، مقام ارشد جزیره بود. او ما را به خانه‌اش دعوت کرد و به مدت سه روز مهمان‌نوازی سخاوتمندانه‌ای به ما نشان داد. ۸ پدر او در بستر بیماری بود و از تب و اسهال خونی رنج می‌برد. پل به دیدارش رفت و پس از دعا، دستان خود را بر او گذاشت و شفا داد. ۹ هنگامی که این اتفاق افتاد، سایر بیماران جزیره آمدند and شفا یافتند. ۱۰ آن‌ها به روش‌های گربی به ما احترام گذاشتند؛ و هنگامی که آماده حرکت شدیم، اقلام مورد نیازمان را برای ما فراهم کردند. ورود پل به رم ۱۱ پس از سه ماه با کشتی‌ای که زمستان را در جزیره گذرانده بود به دریا زدیم؛ این یک کشتی اسکلندری با سرستون خدایان دوقلو کاستور و پولوکس بود. ۱۲ در سیراکوز لنگر انداختیم و سه روز آنجا ماندیم. ۱۳ از آنجا بادبان کشیدیم و به رجیوم رسیدیم. روز بعد باد جنوبی وزید و روز بعد به پوتولی رسیدیم. ۱۴ در آنجا چند برادر و خواهر پیدا کردیم که ما را دعوت کردند تا یک هفته را با آن‌ها بگذرانیم. و به این ترتیب به رم رسیدیم. ۱۵ برادران و خواهران آنجا شنیده بودند که ما در حال آمدن هستیم، و تا فروم آپیوس و مسافرخانه سه گانه سفر کردند تا به استقبال ما بیایند. با دیدن این افراد، پل خدا را شکر کرد و دلگرم شد. ۱۶ وقتی به رم رسیدیم، به پل اجازه داده شد که به همراه یک سرباز که از او محافظت می‌کرد، به تنهایی زندگی کند.

مقدمه نمونه‌ای از کسی که در مدت کوتاهی ۱۸۰ درجه تغییر می‌کند: ابنر اسکروج، (سرود کریسمس، چارلز دیکنز، ۱۸۴۳). با تحقیر تقریباً همه شروع می‌کند، و با تبدیل شدن به فردی سخاوتمند، شاد و پرمهر نسبت به همان کسانی که نادیده گرفته و با آن‌ها بدرفتاری کرده بود، به پایان می‌رساند. یا به پولس رسول نگاه کنید: او مسیحیان را شکار کرد و بعداً به مسیحیت گروید و به تأثیرگذارترین مبلغ انجیل تبدیل شد. بازگشت ۱۸۰ درجه‌ای! تحول. آیا تا به حال آن را به صورت معکوس دیده‌اید: از خوب بودن به بد شدن؟ از اینکه به عنوان غریبه‌ای با مهربانی غیرمعمولی مورد استقبال قرار بگیرید، تا اینکه مورد تردید و قضاوت قرار گیرید؟ و سپس خدای نامیده شوید. در مورد اول، ما شادمانه شگفت‌زده می‌شویم. در مورد دوم، ناامید بر جای می‌مانیم. چگونه مردم می‌توانند نظر خود را اینقدر سریع تغییر دهند؟ این بخش بینشی در هر دو به ما می‌دهد:

ما مهربانی شدید و غیرمعمولی مردم نسبت به غریبه‌ها را می‌بینیم. و می‌پرسیم: این از کجا می‌آید؟

ما قضاوت رادیکال and عجولانه همان مردم را نسبت به همان غریبه‌ها می‌بینیم، صرفاً به این دلیل که اتفاق بدی می‌افتد.

و ما می‌پرسیم: ما چگونه، من چگونه اتفاقات بدی را که در زندگی‌ام رخ می‌دهد تفسیر می‌کنیم و با آن‌ها کنار می‌آیم؟

نکته اصلی: با خدا در مرکز همه چیز،

ما درک خود را از مهربانی انسانی افزایش می‌دهیم (فیض عام)

ما یاد می‌گیریم که چگونه با اتفاقات بد برخورد کنیم (باورهای غیرمعمول)

ما درک خود را از مهربانی انسانی افزایش می‌دهیم (فیض عام)

آیه ۱ – پس از طوفان، ۲۷۶ نفر به سلامت به ساحل رسیدند. کجا؟ در مالت. آیه ۲ – بومیان مهربانی غیرمعمولی به ما نشان دادند. آن‌ها آتشی روشن کردند و همه ما را پذیرفتند زیرا هوا بارانی و سرد بود. …. آیه ۷ – این مهربانی در آیه ۷ نیز آشکار می‌شود: پوبلیوس، «حاکم» جزیره. او مهمان‌نوازی سخاوتمندانه‌ای به مدت سه روز به آن‌ها نشان می‌دهد. آیه ۸ – پل پدر او را که از تب و اسهال خونی رنج می‌برد، از طریق دعا و دست گذاشتن شفا می‌دهد. آیه ۹ – همه بیماران نزد پل می‌آیند. آیه ۱۰ - آن‌ها به طرق مختلف به پل و سایر مردان احترام می‌گذارند؛ و هر چه برای سفر نیاز دارند به آن‌ها می‌دهند. سوال – «مهربانی غیرمعمولی» - این مهربانی از کجا می‌آید؟ قابل توجه بود، در غیر این صورت در اینجا به این شکل ذکر نمی‌شد. اگر در مورد مردم مالت در اینترنت بخوانیم، حتی امروز نیز آن‌ها به عنوان «گرم، مهمان‌نواز، بسیار پذیرای غریبه‌ها، گردشگران» توصیف می‌شوند (نقل قول اینترنتی <-> اطلاعات گردشگری که به افراد به طرز وحشتناکی نامهربان اشاره دارد؟). سوال – چگونه توضیح دهیم که - در دنیایی سقوط کرده و شکسته - گاهی اوقات با «مهربانی غیرمعمولی» روبرو می‌شویم؟ و قطعاً نه فقط در میان مسیحیان! کتاب مقدس آنچه را که در اصطلاحات الهیاتی به آن «فیض عام» می‌گویند به ما می‌آموزد:

اعمال رسولان ۱۴: ۱۶-۱۷: پولس و برنابا مردی لنگ را در لسترا شفا می‌دهند. و جمعیت فریاد می‌زنند: «خدایان به شکل انسان نزد ما نازل شده‌اند» … پولس: ما نیز انسان هستیم، بس کنید. ما فقط خبر خوش را برای شما می‌آوریم: از چیزهای بیهوده روی گردانید و به سوی خدا زنده‌ی زنده روی آورید. … ۱۶ در گذشته، او اجازه داد که همه ملت‌ها به راه خود بروند. ۱۷ با این حال او خود را بی‌گواه نگذاشته است: او با دادن باران از آسمان و محصولات در فصول خود مهربانی نشان داده است؛ او به شما غذای فراوان می‌دهد و دل‌های شما را با شادی پر می‌کند. خدا منبع و بخشنده همه چیزهای خوب به همه مردم است، و آن‌ها را به مردم شکسته و از طریق آن‌ها می‌دهد.

اعمال رسولان ۱۷: ۲۴-۲۸ (سخنرانی پولس در آتن، در آروپاگوس) - … ۲۵ … . بلکه او خود به همه زندگی و نفس و هر چیز دیگری می‌دهد. ۲۶ …. او از هیچ یک از ما دور نیست. ۲۸ «زیرا در او است که ما [همه] زندگی می‌کنیم، حرکت می‌کنیم و وجود داریم.» خدا از هیچ انسان، مؤمن و غیرمؤمن یکسان دور نیست. صفات او اغلب در میان مردم و از طریق آن‌ها، حتی در میان مردم گناهکار و از طریق آن‌ها، به درخشش درآمده است.

مزامیر ۱۴۵: ۹: «خداوند نسبت به همه نیکو است، و رحمت او بر تمام آفریده‌هایش است.»

مت ۵: ۴۵: عیسی: خدا «خورشید خود را بر بدان و نیکان می‌تاباند، و بر عادل و ظالم باران می‌باراند.»

سؤال - آیا پولس انجیل مسیح را به مردم مالت موعظه کرد؟ احتمالاً چنین کرد، اما ذکر نشده است. مطمئناً - همان‌طور که به ما می‌گوید - او با نشان دادن «محبت انجیلی» و «اعمال انجیلی» به اعمال «مهربانی غیرمعمولی» پاسخ می‌دهد. چگونه؟ با بازگرداندن مهربانی و شفای رسولی به این بی‌خداوندان. کاربرد - «مهربانی غیرمعمولی» مردم را به عنوان مراقبت خدا از خود ببینید. و چنین مهربانی را با «نیکی انجیلی» و «محبت انجیلی» پاسخ دهید. ما قدرت یا اختیار رسولی برای شفا و معجزه مانند پولس نداریم. اما ما می‌توانیم با سپاسگزاری اعمال مهربانی را بپذیریم و به همین ترتیب پاسخ دهیم. در راستای انجیل و معرفی انجیل به مردم.

ما یاد می‌گیریم که چگونه با اتفاقات بد برخورد کنیم (باور غیرمعمول)

آیه ۳ – پولس – که مانند دیگران کمک و خدمت می‌کند – هیزم جمع می‌کند و هنگامی که هیزم را روی آتش می‌اندازد، افعی او را گاز می‌گیرد. توجه داشته باشید که خطر انسانی – اتفاقات بدی که از زمان سقوط بشریت در گناه رخ می‌دهند – برای پولس نیز اتفاق می‌افتد! همان‌طور که این سفر نشان داده است: چه شرارتی! آیه ۴ - بومیان مار را دیدند که از دستش آویزان است، «این مرد حتماً قاتل است؛ باشه، او از دریا فرار کرد، اما الهه عدالت اجازه زنده ماندن به او نمی‌دهد.» آیه ۵ - اما پولس مار را به درون آتش تکاند. و هیچ اثر بدی را متحمل نمی‌شود. آیه ۶ – آن‌ها او را تماشا می‌کنند: هیچ تورمی ندارد، او نمی‌میرد؛ پس از انتظار طولانی (چه مدت؟) و رخ ندادن هیچ اتفاق غیرمعمولی برای او، نظر خود را تغییر دادند: او یک خدا است.

اعتراض – هاها. افراد خرافاتی. یا شاید افراد مذهبی – مساوی است با «افراد ساده» <-> نه، به خودمان نگاه کنید: ما پیشرفته‌تر، پیچیده‌تر، مترقی‌تر هستیم. ما عصر روشنگری را پشت سر گذاشته‌ایم! علم و طبیعت‌گرایی علمی ما را هدایت می‌کنند. ما به راحتی افراد مذهبی نظر خود را تغییر ندهیم … ما «روشنفکر» هستیم.

صحبت از «نور»، متی هنری (محقق) می‌نویسد که مالتایی‌ها نیز «نور طبیعی» را دیده‌اند (به این معنی که آن‌ها حقیقت الهی را می‌بینند):

واکنش اولیه آن‌ها به ما می‌گوید که آن‌ها معتقدند: خدایی وجود دارد که فراتر از مردم است؛ و تقدیر او تصادف را حذف می‌کند. (اساساً هیچ شانس خوب یا بدی وجود ندارد. همه چیز به طور الهی هماهنگ شده است).

انتقام از آنِ اوست؛ او جرایم را حساب خواهد کرد (او در نهایت قاضی خواهد بود و همه چیز را قضاوت می‌کند).

با این حال، دیدگاه مالتایی‌ها نسبت به «نور طبیعی» ناقص است. این ناقص و همچنین نادرست است. از کجا می‌دانیم؟ آن‌ها استدلال می‌کنند: افراد خوب شکوفا خواهند شد و افراد بد رنج خواهند برد؛ افراد خوب پاداش خواهند گرفت، افراد بد مجازات خواهند شد. و به طور ضمنی: وقتی رنج می‌برید، کاری اشتباه انجام داده‌اید. پیش از آنکه این را به عنوان ساده یا ارتجاعی رد کنیم، بیایید در این مورد فکر کنیم. فکر می‌کنم این یک باور رایج انسانی را هنگام مواجهه با شرایط بد به ما نشان می‌دهد.

چگونه اتفاقات بدی را که برای ما یا اطرافیانمان رخ می‌دهد پردازش، توجیه یا حتی توجیه می‌کنیم؟

باور رایج انسانی: افراد بد پیامدهای بدی را تجربه خواهند کرد. افراد مذهبی می‌گویند: با داوری الهی. (افراد مذهبی: افرادی که به وجود یک خدا (=خداپرستان) یا خدایان متعدد (=چندخداپرستان) اعتقاد دارند). افراد بی‌دین یا «مدرن» می‌گویند: نه، ما هیچ مدرکی برای امر الهی، چه رسد به تعیین الهی اتفاقات در حال وقوع نمی‌بینیم؛ ما معتقدیم که قوانین طبیعت آنچه را که رخ می‌دهد تعیین می‌کند. فقط آنچه را که می‌توان از نظر علمی ثابت کرد، اعتبار عینی و حقیقت دارد. (ایمان مسیحی، انجیل، راه اساساً یک دین نیست. این چیزی کاملاً متفاوت است. بعداً به این موضوع برمی‌گردم). باشه، بگذارید توضیح دهم. -> افراد مذهبی: خدا بالاتر از هر چیز و هر کس است; او تمام افراد شرور را حساب (قضاوت، مجازات) می‌کند. و خدا به افراد نیکو پاداش می‌دهد; اگر شما فرد خوبی باشید (حداقل بهتر از دیگران)، شما شکوفا خواهید شد. او شما را راه خواهد داد، در مورد زندگی ابدی، به عنوان مثال. -> افراد بی‌دین/مدرن/سکولار: اتفاقات بد رخ می‌دهند، و این صرفاً شانس بد است.

زندگی این‌گونه کار می‌کند: قوی ضعیف را می‌خورد. بقای اصلح. واقعاً خوب و بدی در این وجود ندارد; این صرفاً طبیعت است. یک سری واکنش‌های شیمیایی در موجودات زنده از جمله مغز انسان‌ها. چیزی بیشتر. ماری در جنگل؟ این اتفاق به طور طبیعی رخ می‌دهد. شانس بد. مثال - راه رفتن در خیابان؛ یک کاشی سقف روی سر شما می‌افتد.

-> قوانین طبیعت / قوانین جاذبه - کاری از دست شما برنمی‌آید.

سؤال - آیا ما هیچ تأثیری روی هیچ چیز نداریم؟ آن‌ها می‌گویند داریم. به سادگی اگر مراقب نباشید، بهای آن را می‌پردازید. مارها در جنگل پنهان می‌شوند. مار را به گرمای آتش بیاورید، و آن‌ها گاز می‌گیرند; یک تصمیم بد منجر به نتیجه بد، شرایط بد می‌شود! مثال - یک کاشی سقف روی سر شما می‌افتد.

-> می‌گویید: اگر کلاه ایمنی بر سر داشتید، به شما صدمه نمی‌زد. این حماقت خودتان است که بدون کلاه ایمنی در خیابان‌ها راه می‌روید … پس: یا نمی‌توانید کاری برای آن بکنید (قوانین طبیعت) یا … فقط باید باهوش‌تر باشید.

به هر حال: «بد» به هر حال چیست، اگر قوانین طبیعت واقعاً آنچه را که اتفاق می‌افتد دیکته/تعیین کند؟ اگر قوانین طبیعت تعیین کند که چه اتفاقی می‌افتد، واقعاً هیچ خوب یا بدی وجود ندارد. می‌بینید، جهان‌بینی علمی به خودی خود مبنای زیادی برای دانستن اینکه چه چیزی درست و غلط است، برای اخلاق فراهم نمی‌کند، درست است؟ اعتراض – آیا می‌گویید: افراد سکولار افراد غیراخلاقی هستند که هیچ اخلاقی ندارند؟ نه، من این را نمی‌گویم. آنچه می‌گویم این است که من به طور جدی تعجب می‌کنم که افراد سکولار – اساساً – اخلاق خود را از کجا می‌آورند؟ بر چه اساسی می‌گویند چه چیزی خوب است و چه چیزی بد؟ علم به ما می‌آموزد که فرآیندها چگونه کار می‌کنند، چگونه کارها پیش می‌روند (به طور مؤثر). اما این به ما نمی‌آموزد (هرگز)، نمی‌تواند به ما بیاموزد که آیا چیزی درست یا غلط (از نظر اخلاقی) است، یا تا چه حد درست یا غلط است. (مثال: تماشای فیلسوف الاسدایر مک‌اینتایر)

پیامد – بیایید پیامدها را در نظر بگیریم: ۱. بار سنگینی هم برای افراد مذهبی و هم برای افراد بی‌دین با این باورهای رایج درباره شرایط بد وجود دارد: بهتر است خوب باشید. فشار بر روی شماست! هم برای افراد مذهبی و هم برای افراد بی‌دین، مدرن و سکولار یکسان.

افراد مذهبی: اگر ایده (ضمنی) این است که خدا اول و فقط زمانی به من برکت می‌دهد که کارم را خوب انجام دهم، من مانند دیوانه‌ها کار خواهم کرد. و من می‌ترسم که هرگز به اندازه کافی خوب نباشم. بسیاری از افراد مذهبی – در اعماق وجود – توسط ترس هدایت می‌شوند. ترس از اینکه به اندازه کافی خوب نباشند تا پذیرفته شوند.

افراد بی‌دین: اگر طبیعت منبع عینی برای اخلاق فراهم نکند، فهمیدن اینکه چه چیزی خوب و بد است بسیار دشوار است. چرا به هر حال اهمیت دهیم، اگر – در خط آخر – همه چیز درباره بقای اصلح باشد. بدون منبع عینی برای اخلاق، «نظر (محبوب)» دائماً در حال تغییر است، و در طول زمان. بسیار نامطمئن و بسیار بالا و پایین.

در این روایت تاریخی با پولس رسول: از محکوم کردن او به عنوان قاتل در یک لحظه، تا بت‌وارگی او به عنوان خدا کمی بعد. این چندان از ما انسان‌های قرن بیست و یکم دور نیست …، مردم اکنون دقیقاً همان کار را انجام می‌دهند. مثال‌ها –

لیونل مسی: یک روز به دلیل نقشش در تیم به شدت مورد انتقاد قرار می‌گیرد، روز دیگر مورد ستایش قرار می‌گیرد.

در عرض تنها ۲۰ سال و در بسیاری از کشورها حمایت اکثریت برای ازدواج همجنس‌گرایان وجود دارد (که برای سال‌ها غیرقابل تصور بود)

برده‌داری لغو شده است، عالی. در همین حال، مردم خود را به کار خود برده می‌کنند … یا به ظاهر خود، آمادگی جسمانی خود، سرگرمی خود

بسیاری از دولت‌ها قمار را دلسرد کردند، اما لاتاری‌های دولتی، شرط‌بندی آنلاین و کازینوها دائماً بزرگ‌تر و برجسته‌تر می‌شوند

چرا؟ زیرا منبع عینی اخلاق کم است یا رد می‌شود.

باورهای رایج انسانی مانند «افراد بد پیامدهای بدی را تجربه خواهند کرد» (و تمام باورهای مذهبی and بی‌دین پشت آن) واقعاً به ما کمک نمی‌کنند. آن‌ها ما را آسیب‌پذیر، نامطمئن می‌کنند. سوال - جایگزین این باورهای مذهبی و باورهای افراد بی‌دین و طبیعت‌گرایی علمی چیست؟

باور رایج مسیحی: پولس حداقل دارای باورهای زیر بود؛ او بر اساس دو باور زیر زندگی کرد:

ما احکام خدا و حکمت کتاب مقدس را در زندگی روزمره خود دنبال می‌کنیم. تا تصمیمات عاقلانه‌ای بگیریم. کتاب مقدس حکمت را می‌آموزد. نامه‌های او را به افسسیان، قرنتیان و غیره بخوانید. کتاب مقدس اغلب نشان می‌دهد که حکمت منجر به برکت می‌شود. با این حال، هرگز به طور خودکار، یا به طور پیش‌فرض. گاهی اوقات تصمیمات عاقلانه هنوز نتیجه نمی‌دهند. در حالی که تصمیمات بد به طور ناگهانی خوب از آب درمی‌آیند. بسیاری از اتفاقات ثابت می‌کنند که فراتر از تأثیر ما هستند؛ از دست ما خارج و از کنترل ما خارج هستند. اعتراض - بنابراین، آیا هیچ فایده‌ای در اتخاذ تصمیمات عاقلانه وجود ندارد؟ فایده‌ای وجود دارد. و ما باید عاقل باشیم، اما این پایان همه چیز نیست. در نهایت، ما نمی‌توانیم و نباید برکات را با اعمال نیک خود، با رفتار خوب خود به دست آوریم. چگونه؟ عیسی مسیح قبلاً آن‌ها را برای شما و من روی صلیب به دست آورել است. ما «فقط» با تلاش برای انجام کار نیک برای دیگران، محبت کردن به دیگران، به این اثبات فوق‌العاده عشق پاسخ می‌دهیم. اعتراض – بسیار خوب، زیبا؛ اما چه زمانی اتفاق بدی برای شما می‌افتد، درست مانند آنچه پولس همیشه تجربه می‌کرد؟ این ما را به دومین باور ایمان مسیحی می‌رساند:

به نوعی، ما آنچه را که اتفاق می‌افتد - از جمله اتفاقات بد و دشوار - به عنوان «فراهم شده» یا «تخصیص یافته» توسط خدا دریافت می‌کنیم. اتفاقات «در تقدیر او» رخ می‌دهند. این یعنی چه؟ او، خدا می‌داند چرا اتفاقات رخ می‌دهند، او اتفاقات را رقم می‌زند یا اجازه می‌دهد اتفاق بیفتند. و ما به او اعتماد می‌کنیم که دلیل خوبی برای آن‌ها دارد. که او از همه این چیزها برای خیر کسانی که او را دوست دارند استفاده می‌کند (رومیان ۸: ۲۸).

پیامد – فشار کمتر، بار برداشته شد. چرا؟ زیرا در نهایت خدا تعیین می‌کند. اگر اشتباهی مرتکب شویم، او قادر است آن اشتباه را به نفع ما رقم بزند. همچنین زمانی که با چیزهایی فراتر از کنترل خود روبرو می‌شویم. از جمله اتفاقات بد: در نهایت، این‌ها در دست ما نیستند بلکه در دست او هستند.

این باورهای مسیحی (حکمت کتاب مقدس برای زندگی، اما به دست نیاوردن لطف و محبت خدا؛ و تقدیر خدا) تعادل خیره‌کننده‌ای بین دو افراط برقرار می‌کنند:

فکر کردن به اینکه ما کنترل داریم و همه‌چیز در دست ماست. در نتیجه، همه‌چیز به ما انسان‌ها بستگی دارد. وزنی بسیار سنگین برای حمل کردن.

کاملاً منفعل شدن (مهم نیست چه می‌کنیم؛ همه‌چیز توسط قوانین طبیعت یا توسط خدای حاکم تعیین می‌شود)

خدای کتاب مقدس حاکم است و با تقدیر حکومت می‌کند. بله! در عین حال، او به ما اجازه می‌دهد در بسیاری از موارد تصمیم بگیریم. او ما را فرا می‌خواند که از او و احکام او پیروی کنیم. و او آنچه را که خوب است، از طریق تصمیمات ما و گاهی حتی علیرغم تصمیمات ما رقم می‌زند. سؤال/اعتراض – اما آیا می‌توانیم به خدا تکیه کنیم؟ آیا می‌توانیم به او وابسته باشیم؟ ممکن است دوست نداشته باشید که خدایی همه‌توان و همه‌دان نخ‌های زندگی شما را بکشد …. برای اعتماد به او به این روش (تسلیم شدن به او)، بیایید آخرین قسمت متن را در نظر بگیریم. [نقشه سفر پولس به رم را نشان دهید.]

آیه ۱۱ – پس از سه ماه آن‌ها به دریا می‌زنند، با یک کشتی اسکندری با سرستون خدایان دوقلو کاستور و پولوکس. آیه ۱۲ – آن‌ها سه روز در سیراکوز توقف می‌کنند و آیه ۱۳ – و به سوی رجیوم بادبان می‌کشند. و سپس به پوتولی. آیه ۱۴ - در آنجا ملاقات با برخی از برادران and خواهران هم‌کیش و گذراندن یک هفته با آن‌ها. و سرانجام، آن‌ها به رم می‌رسند. آیه ۱۵ - برادران و خواهران تلاش زیادی می‌کنند تا به استقبال آن‌ها بیایند. با دیدن این افراد، پولس خدا را شکر کرد و دلگرم شد. آیه ۱۶ - به پولس اجازه داده شد که به همراه یک سرباز که از او محافظت می‌کرد، به تنهایی زندگی کند. سؤال - کاستور و پولوکس چه کسانی بودند؟ برادران دوقلو در اسطوره‌شناسی رومی و یونانی. به اصطلاح محافظان ملوانان. لوقا، نویسنده به طور غیرمستقیم به خوانندگان می‌گوید: خدمه ممکن است به محافظان اسطوره‌ای اعتماد کنند، ما به خداوند اعتماد می‌کنیم که پولس را به سلامت از تمام طوفان‌ها (به معنای واقعی و مجازی کلام) حفظ کرده است. کسی که به وعده خود عمل کرد که پولس به رم خواهد رسید (اعمال ۲۷). او صحیح و سالم به رم رسید. از نامه پولس به رم (فصل ۱) می‌دانیم که پولس مدت‌ها مشتاق رفتن به رم بود. پس از ۴ غرق شدن کشتی و طوفان‌های متعدد، او به آنجا رسید. پس از موانع و مشکلات فراوان، به عنوان یک زندانی. بدون هیچ اختیار یا قدرت (زمینی). با این حال، حالم خوب است! رسیدن به مردم با انجیل. هدایت خدا او را در انحرافات الهی. سرانجام، پاهایم را در ایتالیا به زمین می‌گذارم و به رم می‌رم. برادران و خواهران ایمانی به استقبال او می‌آیند. پولس خدا را شکر می‌کند and دلگرم می‌شود. غرق در نیکی خدا. وفاداری او. درک اینکه اعتماد او به خدا موجه بوده است. اعتماد به او. همیشه. او «فقط» نخ‌ها را نمی‌کشد. او یک پدر خوب است. عیسی یک پادشاه بزرگ، یک خداوند مهربان است. جان نیوتن یک ملوان سابق و تاجر برده سابق بود. در مارس ۱۷۴۸، در حالی که سوار بر کشتی گریهوند به خانه بازمی‌گشت، نیوتن گرفتار طوفانی سهمناک شد. او فکر کرد کشتی غرق خواهد شد. او برای رحمت به سوی خدا فریاد زد. کشتی جان سالم به در برد. و نیوتن بعدها به این رویداد به عنوان آغاز گرویدنش به عیسی مسیح نگاه کرد. کسی که جان خود را برای بسیاری داد. رشد روحانی نیوتن تدریجی بود تا فوری. سال‌ها طول کشید تا زندگی‌اش کاملاً منعکس‌کننده انجیلی باشد که به آن ایمان آورده بود. این مرد درباره تقدیر خدا عبارت به یادماندنی زیر را گفت: «هر چه او می‌فرستد ضروری است؛ هیچ چیز نمی‌تواند ضروری باشد که او دریغ می‌کند (نمی‌دهد).» (تکرار). سؤال – چه مدرکی برای نیکی خدا، نیکی عیسی دارید؟ عیسی – پسر خدا و پسر انسان – رنج کشید … در یک طوفان عظیم و کیهانی. ما در طوفان غرق شدیم. نه به طور تصادفی. نه، او قدم به این طوفان گذاشت تا در آن بمیرد، طوفان روی صلیب در گلگوتا. طوفان غضب خدا بر گناه. چرا این کار را کرد؟ تا من و شما از این طوفان نجات پیدا کنیم، تا نیازی نباشد زیر غضب مقدس خدا بر گناه بمیریم. آزاد شده، یک بار برای همیشه. آیا خدا را به این روش می‌شناسید؟ بخشنده فیض عام. بخشنده باور (غیرمعمول) در مورد چگونگی برخورد با اتفاقات بد. کسی که به طور تقدیرآمیز شما را در زندگی‌تان هدایت می‌کند. در فراز و نشیب‌ها، بر فراز قله‌های بلند کوه‌ها و از میان دره‌های تاریک. وقتی تصمیمات عاقلانه یا احمقانه‌ای گرفتید. او همچنان با شماست، وقتی به او ایمان دارید و از او پیروی می‌کنید. او با احکام خود راه درست را به شما نشان می‌دهد. و در این میان، او همیشه می‌داند چه می‌کند. او تضمین می‌کند که روزی به مقصد نهایی خود خواهید رسید. دعا من را هدایت کن، ای نجات‌دهنده بزرگ من … وقتی ناامید و محتاج هستم … من در تاریکی به تو اعتماد خواهم کرد، تو مرا گمراه نخواهی کرد. مسیح پیش از من، مسیح پشت سر من، مسیح درون من هر روز. مسیر و بهای من برای همیشه باش، عیسی مرا در تمام راه هدایت می‌کند

آیا این را با من می‌خوانی؟

French

Titre : Vivre une vie centrée sur Dieu … Passage biblique : Actes 28:1-16 Thème : L'Église primitive … Idée principale : Avec Dieu au centre de tout … : 1. nous développons notre compréhension de la bonté humaine 2. nous apprenons à faire face aux choses mauvaises Lieu/Date : Alicante, 26 juillet 2026 Lecture : Psaume 23

Paul échoué à Malte 28 - 1 Une fois hors du danger, nous sûmes que l'île s'appelait Malte. 2 Les habitants nous ont témoigné une bienveillance peu commune ; ils nous accueillirent tous autour d'un feu qu'ils avaient allumé, parce qu'il pleuvait et qu'il faisait froid. 3 Paul ramassa un tas de broussailles et le mit sur le feu ; alors une vipère, chassée par la chaleur, s'accrocha à sa main. 4 Quand les habitants virent la bête suspendue à sa main, ils se dirent les uns aux autres : « Assurément cet homme est un meurtrier, puisque, bien qu'il ait été sauvé de la mer, la Justice ne lui permet pas de vivre. » 5 Mais Paul secoua la bête dans le feu et ne ressentit aucun mal. 6 Eux s'attendaient à le voir enfler ou tomber mort subitement ; mais, après avoir longtemps attendu et vu qu'il ne lui arrivait rien d'anormal, ils changèrent d'avis et dirent que c'était un dieu. 7 Il y avait dans les environs des biens appartenant au personnage principal de l'île, nommé Publius. Il nous reçut et nous logea avec beaucoup d'hospitalité pendant trois jours. 8 Le père de Publius était alité, frappé de fièvre et de dysenterie ; Paul entra vers lui, pria, lui imposa les mains et le guérit. 9 Après cela, les autres malades de l'île vinrent et furent guéris. 10 Ils nous rendirent de grands honneurs, et, lorsque nous prîmes la mer, ils nous fournirent ce dont nous avions besoin. Arrivée de Paul à Rome 11 Après trois mois, nous partîmes sur un navire d'Alexandrie qui avait hiverné dans l'île et qui avait pour enseigne les Dioscures (Castor et Pollux). 12 Étant arrivés à Syracuse, nous y restâmes trois jours. 13 De là, en rasant la côte, nous arrivâmes à Rhêgion ; et le lendemain, le vent du sud s'étant levé, nous fûmes le surlendemain à Puteoles. 14 C'est là que nous trouvâmes des frères et sœurs qui nous invitèrent à passer une semaine avec eux. Et c'est ainsi que nous allâmes à Rome. 15 Les frères et sœurs de cette ville, ayant eu de nos nouvelles, vinrent à notre rencontre jusqu'au Forum d'Appius et aux Trois-Tavernes. En les voyant, Paul rendit grâces à Dieu et prit courage. 16 Lorsque nous entrâmes à Rome, il fut permis à Paul de demeurer en privé, avec un soldat qui le gardait.

Introduction - Exemple de quelqu'un qui change à 180 degrés en peu de temps : Ebenezer Scrooge (Un chant de Noël, Charles Dickens, 1843). Il commence par mépriser presque tout le monde, et finit par devenir généreux, joyeux et affectueux envers les personnes mêmes qu'il avait ignorées et maltraitées. Ou regardez l'apôtre Paul : il a pourchassé les chrétiens avant de se convertir au christianisme et de devenir le héraut le plus influent de l'Évangile. Un revirement à 180 degrés ! Une transformation. L'avez-vous déjà vu à l'inverse : passer du bien au mal ? Passer d'un étranger accueilli avec une bienveillance peu commune à quelqu'un que l'on soupçonne et que l'on juge ? Et être ensuite pris pour un dieu. Dans le premier cas, nous sommes agréablement surpris. Dans le second, nous sommes désillusionnés. Comment les gens peuvent-ils changer d'avis si rapidement ? Ce passage nous donne un aperçu de ces deux aspects :

nous voyons la bienveillance extrême et inhabituelle des gens envers des étrangers. Et nous nous demandons : d'où vient-elle ?

nous voyons un jugement radical et hâtif de la part des mêmes personnes envers ces mêmes étrangers, simplement parce qu'un malheur se produit.

Et nous nous demandons : comment interprétons-nous et gérons-nous, comment est-ce que je gère, les choses mauvaises qui se produisent dans ma vie ?

Idée principale : Avec Dieu au centre de tout,

nous développons notre compréhension de la bonté humaine (la grâce commune)

nous apprenons à gérer les choses mauvaises (les croyances (in)communes)

Nous développons notre compréhension de la bonté humaine (la grâce commune)

v. 1 – Après la tempête, 276 personnes gagnèrent la terre ferme sains et saufs. Où ? À Malte. v. 2 – Les habitants de l'île nous ont témoigné une bienveillance peu commune. Ils ont allumé un feu et nous ont tous accueillis parce qu'il pleuvait et qu'il faisait froid. …. v. 7 – Cette bienveillance se manifeste également au verset 7 : Publius, le « gouverneur » de l'île. Il leur offre une généreuse hospitalité pendant trois jours. v. 8 – Paul guérit son père qui souffrait de fièvre et de dysenterie, par la prière et l'imposition des mains. v. 9 – Tous les malades viennent à Paul. v. 10 – Ils honorent Paul et les autres hommes de multiples manières et leur donnent tout ce dont ils ont besoin pour leur voyage. Question – « Bienveillance peu commune » – D'où vient cette bienveillance ? Elle était remarquable, sinon elle n'aurait pas été mentionnée de cette façon ici. Si nous lisons des articles sur les Maltais sur Internet, ils sont décrits encore aujourd'hui comme « chaleureux, hospitaliers, très accueillants envers les étrangers, les touristes » (citation d'Internet <-> les informations touristiques font-elles référence à des gens terriblement méchants ?). Question – Comment expliquer que – dans un monde déchu et brisé – nous trouvions et rencontrions parfois une « bienveillance peu commune » ? Et certainement pas seulement parmi les chrétiens ! La Bible nous enseigne ce que la théologie appelle : la « grâce commune » :

Actes 14:16-17 : Paul et Barnabas guérissent un homme boiteux à Lystra. Et la foule s'écrie : « Les dieux sont descendus vers nous sous une forme humaine » … Paul : nous sommes des hommes aussi, arrêtez. Nous ne vous apportons qu'une bonne nouvelle : détournez-vous de ces idoles vaines pour vous tourner vers le Dieu vivant. … 16 Autrefois, il a laissé toutes les nations suivre leurs propres voies. 17 Pourtant, il n'a cessé de témoigner de ce qu'il est en faisant du bien : il vous a envoyé du pluie du ciel et des saisons fertiles, vous comblant de nourriture et remplissant vos cœurs de joie. Dieu est la source et le donateur de toutes les bonnes choses pour TOUS les êtres humains, et il les donne à des gens brisés et à travers eux.

Actes 17:24-28 (discours de Paul à Athènes, à l'Aréopage) – … 25 … Bien au contraire, c'est lui qui donne à tous la vie, le souffle et toutes choses. 26 … Il n'est pas loin de chacun de nous. 28 « Car en lui nous [TOUS] avons la vie, le mouvement et l'être. » Dieu n'est loin d'aucun être humain, qu'il soit croyant ou non. Ses traits brillent souvent en l'homme et à travers lui, même chez les pécheurs.

Psaume 145:9 : « L'Éternel est bon envers tous, et ses compassions s'étendent sur toutes ses œuvres. »

Matthieu 5:45 : Jésus : Dieu « fait lever son soleil sur les méchants et sur les bons, et il fait pleuvoir sur les justes et sur les injustes. »

Q – Paul a-t-il prêché l'Évangile du Christ aux habitants de Malte ? Il l'a probablement fait, le texte ne le dit pas explicitement. Ce qui est sûr – comme le récit nous le montre – c'est qu'il répond aux actes d'une « bienveillance peu commune » en manifestant « l'amour de l'Évangile » et « les œuvres de l'Évangile ». Comment ? En rendant la pareille par la bonté et par une guérison apostolique offerte à ces non-croyants. Application – Considérez la « bienveillance peu commune » des gens comme le soin que Dieu prend de nous. Et rendez cette bienveillance par « la bonté de l'Évangile » et « l'amour de l'Évangile ». Nous n'avons pas la puissance ou l'autorité apostolique pour guérir et faire des miracles comme Paul. Mais nous pouvons accepter avec gratitude les actes de bonté et y répondre de la même manière, en accord avec l'Évangile et en le faisant découvrir aux autres.

Nous apprenons à gérer les choses mauvaises (la croyance peu commune)

v. 3 – Paul – aidant et servant comme tous les autres – ramasse du bois et se fait mordre par une vipère lorsqu'il jette le bois sur le feu. Remarquez que la détresse humaine – les choses mauvaises qui surviennent depuis la chute de l'humanité dans le péché – arrivent aussi à Paul ! Comme tout ce voyage l'a montré : quel périple mouvementé ! v. 4 – Les habitants voient le serpent suspendu à sa main : « Cet homme est certainement un meurtrier ; bon, il a échappé à la mer, mais la déesse de la Justice ne le laisse pas vivre. » v. 5 – Mais Paul secoue le serpent dans le feu et ne subit aucun mal. v. 6 – Ils l'observent : pas d'enflure, il ne tombe pas mort ; après avoir attendu longtemps (combien de temps ?) et voyant qu'il ne lui arrive rien d'anormal, ils changent d'avis : c'est un dieu.

Objection – Haha. Des gens superstitieux. Ou peut-être des gens religieux – c'est-à-dire des « gens simples » <-> Non, regardez-nous : nous sommes plus évolués, sophistiqués, progressistes. Nous avons le siècle des Lumières derrière nous ! La science et le naturalisme scientifique nous guident. Nous ne changerons pas d'avis aussi facilement que des gens religieux… Nous sommes « éclairés ».

À propos de la « lumière », Matthew Henry (érudit) écrit que les Maltais ont également vu la « lumière naturelle » (ce qui signifie qu'ils perçoivent la vérité divine) :

Leur réaction initiale nous apprend qu'ils croient ceci : il y a un Dieu qui est au-dessus et au-delà des hommes ; et sa providence exclut le hasard. (Il n'y a fondamentalement ni chance ni malchance. Tout est orchestré par Dieu).

C'est à Lui (Dieu) qu'appartient la vengeance ; il rendra compte des crimes (Il sera en fin de compte le juge, jugeant toute chose).

Cependant, la vision de la « lumière naturelle » chez les Maltais est défectueuse. Elle est incomplète et inexacte. Comment le savons-nous ? Ils raisonnent ainsi : les bons prospèrent et les méchants souffrent ; les bons sont récompensés, les méchants sont punis. Et par conséquent : si vous souffrez, c'est que vous avez fait quelque chose de mal. Avant de rejeter cela comme simpliste ou rétrograde, réfléchissons-y. Je pense que cela met en lumière une croyance humaine courante face à des circonstances difficiles.

Comment traitons-nous, expliquons-nous ou même justifions-nous les choses mauvaises qui nous arrivent ou se produisent autour de nous ?

Croyance humaine commune : les méchants subiront de mauvaises conséquences. Les religieux disent : par jugement divin. (Les gens religieux : ceux qui croient en l'existence d'un seul Dieu (= monothéistes) ou de plusieurs dieux (= polythéistes)). Les gens irreligieux ou « modernes » disent : non, nous ne voyons aucune preuve du divin, et encore moins d'une détermination divine des événements ; nous croyons que ce sont les lois de la nature qui régissent ce qui arrive. Seul ce qui peut être prouvé scientifiquement est objectivement valable et vrai. (La foi chrétienne, l'Évangile, Le Chemin n'est fondamentalement pas une religion. C'est tout autre chose. J'y reviendrai plus tard). Bon, laissez-moi expliquer. -> Les gens religieux : Dieu est au-dessus de tout et de tous ; il juge (punit) tous les MÉCHANTS. Et Dieu récompense les BONS ; si vous êtes une personne bonne (du moins meilleure que les autres), vous prospérerez. Il vous fera entrer dans la vie éternelle, par exemple. -> Les gens irreligieux/modernes/laïcs : de mauvaises choses se produisent, c'est tout simplement de la malchance.

C'est ainsi que fonctionne la vie : le plus fort mange le plus faible. La survie du plus apte. Il n'y a pas vraiment de bien ou de mal là-dedans ; c'est juste la nature. Une série de réactions chimiques dans les organismes vivants, y compris le cerveau humain. Rien de plus. Un serpent dans le bois ? Cela arrive naturellement. Pas de chance. Exemple – vous marchez dans la rue, une tuile tombe sur votre tête.

-> les lois de la nature / les lois de la gravité – on n'y peut rien.

Question – N'avons-nous aucune influence sur quoi que ce soit ? Si, répondent-ils. Si vous ne faites pas attention, vous en payez le prix. Les serpents se cachent dans le bois. Mettez le serpent au chaud près d'un feu, et il mort ; une mauvaise décision entraîne un mauvais résultat, de mauvaises circonstances ! Exemple – une tuile tombe sur votre tête.

-> vous dites : si vous aviez porté un casque, cela ne vous aurait pas fait mal. C'est votre propre stupidité si vous marchez dans la rue sans casque… Donc : soit vous n'y pouvez rien (lois de la nature), soit… vous auriez simplement dû être plus intelligent.

Au fait : qu'est-ce que le « mal », de toute façon, si les lois de la nature dictent et déterminent ce qui se passe ? Si les lois de la nature déterminent tout, il n'y a pas vraiment de bien ou de mal. Vous voyez, une vision scientifique du monde en soi ne fournit pas une base solide pour savoir ce qui est bien et ce qui est mal, pour la moralité, n'est-ce pas ? Objection – voulez-vous dire que les gens laïcs sont des gens amoraux, sans aucune moralité ? Non, ce n'est pas ce que je dis. Ce que je dis, c'est que je me demande sérieusement d'où les gens laïcs tirent – fondamentalement – leur moralité ? Sur quelle base affirment-ils ce qui est bon et ce qui est mauvais ? La science nous apprend comment fonctionnent les processus, COMMENT les choses se déroulent (efficacement). Mais elle n'enseigne pas (jamais), elle ne peut pas enseigner si quelque chose est bien ou mal (moralement), ni dans quelle mesure cela l'est. (Exemple : voir le philosophe Alasdair MacIntyre)

Conséquence – examinons les implications : 1. Il y a un fardeau immense, tant pour les religieux que pour les irreligieux, avec ces croyances communes sur les circonstances difficiles : vous feriez mieux d'être bons. La pression est forte ! Pour les religieux comme pour les gens modernes, laïcs et irreligieux.

Les gens religieux : si l'idée (implicite) est que Dieu ne me bénit qu'en premier et seulement si je fais le bien, je vais travailler comme un fou. Et j'aurai la crainte de ne jamais être assez bon. Beaucoup de gens religieux sont – au fond d'eux-mêmes – guidés par la peur. La peur de ne pas être assez bons pour être acceptés.

Les gens irreligieux : si la nature ne fournit pas de source objective de moralité, il est très difficile de déterminer ce qui est bien et mal. Pourquoi s'en soucier après tout, si tout se résume – en fin de compte – à la survie du plus apte. Sans source objective de moralité, « l'opinion (populaire) » change tout le temps, et au fil du temps. C'est très incertain, fait de hauts et de bas.

Dans ce récit historique avec l'apôtre Paul : on le condamne comme meurtrier un instant, pour l'idolâtrer comme un dieu un peu plus tard. Ce n'est pas si éloigné de nous, les gens du XXIe siècle… les gens d'aujourd'hui font exactement la même chose. Exemples –

Lionel Messi : un jour vivement critiqué pour son rôle dans l'équipe, le lendemain idolâtré.

En l'espace de seulement 20 ans et dans de nombreux pays, il y a un soutien majoritaire pour le mariage entre personnes du même sexe (ce qui était inকল্পable pendant des siècles)

L'esclavage a été aboli, formidable. En attendant, les gens s'asservissent à leur travail… ou à leur apparence, à leur forme physique, à leur loisir

De nombreux gouvernements décourageaient les jeux d'argent, mais les loteries nationales, les paris en ligne et les casinos ne cessent de croître et de prendre de l'importance

Pourquoi ? Parce qu'une source objective de moralité fait défaut ou est rejetée.

Les croyances humaines communes telles que « Les méchants subiront de mauvaises conséquences » (ainsi que toutes les croyances religieuses et irreligieuses qui s'y rattachent) ne nous aident pas vraiment. Elles nous rendent vulnérables, incertains. Question – Quelle est l'alternative à ces croyances religieuses, aux croyances des irreligieux et au naturalisme scientifique ?

Croyance chrétienne commune : Paul avait au moins les convictions sous-jacentes suivantes ; il mettait en pratique les deux principes suivants :

Nous suivons les commandements de Dieu et la sagesse biblique dans notre vie quotidienne. De sorte que nous prenons des décisions sages. La Bible enseigne la sagesse. Lisez ses lettres aux Éphésiens, aux Corinthiens, etc. La Bible montre souvent que la sagesse conduit à la bénédiction. Cependant, jamais automatiquement, ni par automatisme. Parfois, des décisions sages ne portent toujours pas leurs fruits. Alors que de mauvais choix semblent soudainement bien tourner. Beaucoup de choses qui se produisent s'avèrent échapper à notre influence ; hors de nos mains et hors de notre contrôle. Objection – Alors, n'est-il d'aucune utilité de prendre des décisions sages ? Si, cela a un sens. Et nous devrions être sages, mais ce n'est pas tout. En fin de compte, nous ne pouvons pas et n'avons pas à mériter les bénédictions par nos bonnes œuvres, par notre bonne conduite. Comment cela ? Jésus-Christ les a déjà méritées pour vous et pour moi à la croix. Nous ne faisons « que » répondre à cette immense preuve d'amour en cherchant à faire du bien aux autres, à les aimer. Objection – D'accord, c'est bien ; mais que se passe-t-il lorsqu'un malheur vous frappe, comme ce que Paul a vécu sans cesse ? Cela nous amène à la seconde conviction de la foi chrétienne :

D'une certaine manière, nous RECEVONS ce qui arrive – y compris les choses mauvaises et difficiles – comme « pourvu » ou « attribué » par Dieu. Les choses se produisent « dans Sa providence ». Qu'est-ce que cela signifie ? Lui, Dieu, sait pourquoi les choses arrivent, il les provoque ou permet qu'elles arrivent. Et nous lui faisons confiance, sachant qu'il a une bonne raison pour cela. Qu'il fait toutes choses pour le bien de ceux qui l'aiment (Romains 8:28).

Conséquence – Moins de pression, le fardeau est enlevé. Pourquoi ? Parce qu'en fin de compte, c'est Dieu qui décide. Si nous faisons une erreur, il est capable de faire concourir cette erreur à notre bien. De même lorsque nous devons faire face à des situations qui échappent à notre contrôle. Y compris les choses mauvaises : en fin de compte, elles ne sont pas entre nos mains mais entre les Siennes.

Ces convictions chrétiennes (la sagesse biblique pour la vie, mais sans gagner la faveur et l'amour de Dieu par nos propres forces ; et la providence de Dieu) établissent un équilibre remarquable entre deux extrêmes :

Penser que nous avons le contrôle et que tout est entre nos mains. Par conséquent, tout dépend de nous, les humains. Un poids trop lourd à porter.

Devenir totalement passif (peu importe ce que nous faisons ; tout est déterminé par les lois de la nature ou par un Dieu souverain)

Le Dieu de la Bible est souverain et gouverne avec providence. Oui ! En même temps, il nous laisse décider de beaucoup de choses. Il nous appelle à le suivre et à observer ses commandements. Et il accomplit ce qui est bon, à travers nos décisions et parfois même malgré elles. Question/Objection – Mais pouvons-nous compter sur Dieu ? Pouvez-vous dépendre de lui ? Vous n'aimez peut-être pas l'idée d'avoir un Dieu tout-puissant et omniscient qui tire les ficelles dans votre vie… Pour lui faire confiance de cette manière (pour vous abandonner à lui), examinons la dernière partie du passage. [montrer la carte du voyage de Paul vers Rome]

v. 11 – Après trois mois, ils reprennent la mer sur un navire alexandrin qui porte pour emblème les jumeaux Castor et Pollux. v. 12 – Ils font escale à Syracuse pendant trois jours et v. 13 – naviguent vers Rhêgion. Puis vers Puteoles. v. 14 – Ils y rencontrent des frères et sœurs de la même foi et passent une semaine avec eux. Et enfin, ils arrivent à Rome.

v. 15 – Les frères et sœurs font un grand effort pour les accueillir. À leur vue, Paul rend grâces à Dieu et prend courage.

German

Titel: Ein Gott-zentriertes Leben … Bibeltext: Apostelgeschichte 28:1-16 Thema: Die Urkirche Hauptpunkt: Mit Gott im Zentrum von allem … : 1. vertiefen wir unser Verständnis menschlicher Freundlichkeit 2. lernen wir, mit schlechten Dingen umzugehen Ort/Datum: Alicante, 26. Juli 2026 Lesung: Psalm 23

Paulus auf Malta 28,1 Als wir gerettet waren, erfuhren wir, dass die Insel Malta hieß. 2 Die Inselbewohner zeigten uns ungewöhnliche Freundlichkeit. Sie zündeten ein Feuer an und nahmen uns alle auf, weil es regnete und kalt war. 3 Paulus sammelte einen Haufen Reisig, und als er es auf das Feuer legte, fuhr eine Viper, durch die Hitze vertrieben, heraus und biss sich an seiner Hand fest. 4 Als die Inselbewohner die Schlange an seiner Hand hängen sahen, sagten sie zueinander: »Dieser Mann muss ein Mörder sein; denn obwohl er dem Meer entkommen ist, hat die Göttin der Gerechtigkeit ihn nicht leben lassen.« 5 Aber Paulus schüttelte die Schlange ins Feuer und trug keinen Schaden davon. 6 Die Leute erwarteten, dass er anschwollen oder plötzlich tot umfallen würde; aber nachdem sie lange gewartet und nichts Ungewöhnliches an ihm gesehen hatten, änderten sie ihre Meinung und sagten, er sei ein Gott. 7 In der Nähe gab es ein Landgut, das Publius gehörte, dem obersten Beamten der Insel. Er nahm uns bei sich auf und erwies uns drei Tage lang großzügige Gastfreundschaft. 8 Sein Vater lag krank im Bett und litt an Fieber und Ruhr. Paulus ging zu ihm hinein, betete, legte ihm die Hände auf und heilte ihn. 9 Als dies geschehen war, kamen auch die übrigen Kranken auf der Insel und wurden gesund. 10 Sie ehrten uns auf viele Weisen, und als wir zur Abfahrt bereit waren, versahen sie uns mit allem Nötigen für die Reise. Die Ankunft des Paulus in Rom 11 Nach drei Monaten stachen wir in See mit einem Schiff, das auf der Insel überwintert hatte – es war ein alexandrinisches Schiff mit dem Bugbild der Zwillingsgötter Kastor und Pollux. 12 Wir liefen Syrakus an und blieben dort drei Tage. 13 Von dort segelten wir weiter und kamen nach Rhegium. Am nächsten Tag kam der Südwind auf, und am folgenden Tag erreichten wir Puteoli. 14 Dort fanden wir einige Geschwister, die uns einluden, eine Woche bei ihnen zu verbringen. Und so kamen wir nach Rom. 15 Die Geschwister dort hatten gehört, dass wir kommen, und reisten uns bis zum Forum Appii und den Drei Tavernen entgegen. Als Paulus sie sah, dankte er Gott und schöpfte Mut. 16 Als wir in Rom ankamen, durfte Paulus für sich allein wohnen, mit einem Soldaten als Bewachung.

Einleitung Beispiel für jemanden, der sich in kurzer Zeit um 180 Grad verändert: Ebenezer Scrooge (Eine Weihnachtsgeschichte von Charles Dickens, 1843). Er beginnt damit, fast jeden zu verachten, und endet damit, großzügig, fröhlich und liebevoll zu werden gegenüber genau den Menschen, die er zuvor ignoriert und schlecht behandelt hatte. Oder betrachten Sie den Apostel Paulus: Er jagte Christen, bekehrte sich später zum Christentum und wurde zum einflussreichsten Verkündiger des Evangeliums. Eine 180-Grad-Wende! Transformation. Haben Sie es jemals umgekehrt erlebt: von gut zu schlecht? Von der Begrüßung als Fremder mit ungewöhnlicher Freundlichkeit hin zu Zweifeln und Verurteilung? Und dann als Gott bezeichnet zu werden? Im ersten Fall sind wir angenehm überrascht. Im letzteren bleiben wir desillusioniert zurück. Wie können Menschen ihre Meinung so schnell ändern? Dieser Abschnitt gibt uns Einblick in beides:

wir sehen extreme, ungewöhnliche Freundlichkeit von Menschen gegenüber Fremden. Und fragen uns: Woher kommt sie?

wir sehen ein radikales und voreiliges Urteil derselben Menschen über dieselben Fremden, nur weil etwas Schlechtes passiert.

Und wir fragen uns: Wie interpretieren und bewältigen wir, wie interpretiere und bewältige ich schlechte Dinge, die in meinem Leben geschehen?

Hauptpunkt: Mit Gott im Zentrum von allem,

wachsen wir in unserem Verständnis menschlicher Freundlichkeit (Allgemeine Gnade)

lernen wir, mit schlechten Dingen umzugehen ((Un-)gewöhnlicher Glaube)

Wir vertiefen unser Verständnis menschlicher Freundlichkeit (Allgemeine Gnade)

Vers 1 – Nach dem Sturm kamen 276 Männer sicher ans Land. Wo? Auf Malta. Vers 2 – Die Inselbewohner zeigten uns ungewöhnliche Freundlichkeit. Sie machten ein Feuer und nahmen uns alle auf, weil es regnete und kalt war. …. Vers 7 – Diese Freundlichkeit zeigt sich auch in Vers 7: Publius, der „Gouverneur“ der Insel. Er erweist ihnen drei Tage lang großzügige Gastfreundschaft. Vers 8 – Paulus heilt seinen Vater, der an Fieber und Ruhr litt, durch Gebet und Handauflegung. Vers 9 – Alle Kranken kommen zu Paulus. Vers 10 – Sie ehren Paulus und die anderen Männer auf vielfältige Weise und geben ihnen alles, was sie für ihre Reise brauchen. Frage – „Ungewöhnliche Freundlichkeit“ – Woher kommt diese Freundlichkeit? Sie war bemerkenswert, sonst wäre sie hier nicht so erwähnt worden. Wenn wir im Internet über die Malteser lesen, werden sie noch heute als „herzlich, gastfreundlich, Fremden und Touristen gegenüber sehr aufgeschlossen“ beschrieben (Internet-Zitat <-> Touristeninformation, die auf schrecklich unfreundliche Menschen verweist?). Frage – Wie erklären wir, dass wir – in einer gefallenen und zerbrochenen Welt – manchmal „ungewöhnliche Freundlichkeit“ finden und erleben? Und ganz gewiss nicht nur unter Christen! Die Bibel lehrt uns das, was in der theologischen Sprache genannt wird: „Allgemeine Gnade“:

Apostelgeschichte 14,16-17: Paulus und Barnabas heilen einen Lahmen in Lystra. Und die Menge ruft: „Die Götter sind in menschlicher Gestalt zu uns herabgekommen“ … Paulus: Wir sind auch nur Menschen, hört auf. Wir bringen euch nur die frohe Botschaft: Kehrt euch von den echten Dingen ab zu dem lebendigen Gott. … 16 In der Vergangenheit ließ er alle Völker ihre eigenen Wege gehen. 17 Doch er hat sich selbst nicht unbezeugt gelassen: Er hat Gutes getan, indem er euch Regen vom Himmel und fruchtbare Zeiten gegeben hat; er versorgt euch mit reichlich Nahrung und erfüllt eure Herzen mit Freude. Gott ist der Ursprung und Geber aller guten Dinge für ALLE Menschen, und er gibt sie an und durch zerbrochene Menschen.

Apostelgeschichte 17,24-28 (Paulus redet in Athen auf dem Areopag) – … 25 … Er selbst gibt allen Leben und Atem und alles andere. 26 … Er ist keinem von uns fern. 28 ‚Denn in ihm leben und weben und sind wir [ALLE].‘ Gott ist keinem Menschen fern, Gläubigen wie Ungläubigen gleichermaßen. Seine Wesenszüge leuchten oft hell in und durch Menschen, selbst in und durch sündige Menschen.

Psalm 145,9: „Der HERR ist für alle gütig, und sein Erbarmen walten über all seinen Werken.“

Matthäus 5,45: Jesus: Gott „lässt seine Sonne aufgehen über Böse und Gute und lässt regnen über Gerechte und Ungerechte.“

F – Hat Paulus den Menschen auf Malta das Evangelium von Christus gepredigt? Wahrscheinlich hat er es getan, es steht nicht da. Sicher ist – wie es uns berichtet wird –, dass er die Akte der „ungewöhnlichen Freundlichkeit“ erwidert, indem er „Evangeliums-Liebe“ und „Evangeliums-Taten“ zeigt. Wie? Indem er diesen Ungläubigen Freundlichkeit und apostolische Heilung zurückgibt. Anwendung – Betrachten Sie die „ungewöhnliche Freundlichkeit“ von Menschen als Gottes Fürsorge für uns. Und erwidern Sie solche Freundlichkeit mit „Evangeliums-Güte“ und „Evangeliums-Liebe“. Wir haben keine apostolische Kraft oder Vollmacht zu heilen und Wunder zu tun wie Paulus. Aber wir können Akte der Freundlichkeit dankbar annehmen und ebenso darauf reagieren. Im Einklang mit dem Evangelium und indem wir Menschen das Evangelium nahebringen.

Wir lernen, mit schlechten Dingen umzugehen (Ungewöhnlicher Glaube)

Vers 3 – Paulus – der hilft und dient wie alle anderen – sammelt Holz und wird von einer Viper gebissen, als er das Holz ins Feuer wirft. Man beachte, dass die menschliche Not – schlechte Dinge, die geschehen, seit die Menschheit in Sünde gefallen ist – auch Paulus widerfährt! Wie diese ganze Reise gezeigt hat: Was für ein Unglück! Vers 4 – Die Inselbewohner sahen die Schlange an seiner Hand hängen: „Dieser Mann muss ein Mörder sein; nun gut, er ist dem Meer entkommen, aber die Göttin der Gerechtigkeit lässt ihn nicht leben.“ Vers 5 – Aber Paulus schüttelte die Schlange ins Feuer und trug keinen Schaden davon. Vers 6 – Sie beobachten ihn: keine Schwellung, er fällt nicht tot um; nachdem sie lange gewartet hatten (wie lange?) und nichts Ungewöhnliches an ihm geschah, änderten sie ihre Meinung: Er ist ein Gott.

Einwand – Haha. Aberglaubische Menschen. Oder vielleicht religiöse Menschen – gleichbedeutend mit „einfachen Menschen“ <-> Nein, schauen Sie auf uns: Wir sind weiterentwickelt, raffiniert, fortschrittlich. Wir haben die Aufklärung hinter uns! Wissenschaft und wissenschaftlicher Naturalismus leiten uns. Wir werden unsere Meinung nicht so leicht ändern wie die religiösen Menschen … Wir sind „aufgeklärt“.

Apropos „Licht“: Matthew Henry (Gelehrter) schreibt, dass die Malteser allerdings auch „natürliches Licht“ gesehen haben (was bedeutet, dass sie göttliche Wahrheit erkennen):

Ihre erste Reaktion verrät uns, dass sie glauben: Es gibt einen Gott, der über und außerhalb der Menschen steht; und seine Vorsehung schließt Zufall aus. (Es gibt im Grunde kein Glück oder Pech. Alles ist göttlich gelenkt).

Ihm (Gott) gebührt die Rache; er wird Verbrechen vergelten (Er wird letztlich der Richter sein und alles richten).

Allerdings ist die Sicht der Malteser auf das „natürliche Licht“ fehlerhaft. Sie ist unvollständig und zudem inkorrekt. Woher wissen wir das? Sie argumentieren: Gute Menschen haben Erfolg und schlechte Menschen leiden; gute Menschen werden belohnt, schlechte Menschen bestraft. Und im Umkehrschluss: Wenn du leidet, hast du etwas falsch gemacht. Bevor wir dies als simpel oder rückschrittlich abtun, wollen wir das zu Ende denken. Ich denke, es zeigt uns einen gängigen menschlichen Glauben, wenn wir mit schlechten Umständen konfrontiert werden.

Wie verarbeiten, erklären oder rechtfertigen wir sogar schlechte Dinge, die uns oder um uns herum geschehen?

Allgemeiner menschlicher Glaube: Schlechte Menschen werden schlechte Konsequenzen erleiden. Religiöse Menschen sagen: durch göttliches Gericht. (Religiöse Menschen: Menschen, die an die Existenz eines Gottes [=Monotheisten] oder mehrerer Götter [=Polytheisten] glauben.) Irreligiöse oder „moderne“ Menschen sagen: Nein, wir sehen keinerlei Beweise für das Göttliche, geschweige denn für eine göttliche Vorherbestimmung der Dinge, die geschehen; wir glauben, dass die (Natur-)Gesetze bestimmen, was geschieht. Nur was wissenschaftlich bewiesen werden kann, ist objektiv gültig und wahr. (Der christliche Glaube, der Weg, ist im Grunde keine Religion. Er ist etwas völlig anderes. Ich komme später darauf zurück.) Okay, lassen Sie mich das erklären. -> Religiöse Menschen: Gott steht über allem und jedem; er verurteilt (richtet, bestraft) alle BÖSEN Menschen. Und Gott belohnt GUTE Menschen; wenn du ein guter Mensch bist (zumindest besser als andere), wirst du erfolgreich sein. Er wird dich zum Beispiel zum ewigen Leben einlassen. -> Irreligiöse/moderne/säkulare Menschen: Schlechte Dinge passieren nun mal, und das ist einfach Pech.

So funktioniert das Leben: Der Starke frisst den Schwachen. Das Überleben des Stärkeren. Es gibt dabei eigentlich kein Gut und Böse; es ist einfach Natur. Eine Reihe chemischer Reaktionen in lebenden Organismen, einschließlich des Gehirns von Menschen. Nicht mehr. Eine Schlange im Holz? Das passiert natürlicherweise. Pech. Beispiel – man geht auf der Straße; ein Dachziegel fällt einem auf den Kopf.

-> Naturgesetze / Gesetze der Schwerkraft – da kann man nichts dagegen tun.

Frage – Haben wir denn gar keinen Einfluss auf irgendetwas? Doch, sagen sie. Einfach ausgedrückt: Wenn man nicht aufpasst, zahlt man den Preis. Schlangen verstecken sich im Holz. Bringt man die Schlange in die Hitze eines Feuers, beißt sie zu; eine schlechte Entscheidung führt zu einem schlechten Ergebnis, zu schlechten Umständen! Beispiel – ein Dachziegel fällt einem auf den Kopf.

-> Sie sagen: Hättest du einen Helm getragen, hätte es dir nicht wehgetan. Es ist deine eigene Dummheit, dass du ohne Helm auf der Straße gehst … Also: Entweder du kannst nichts dafür (Naturgesetze) oder … du musst einfach klüger sein.

Übrigens: Was ist überhaupt „schlecht“, wenn Naturgesetze wirklich diktieren/bestimmen, was geschieht? Wenn die Naturgesetze bestimmen, was passiert, gibt es eigentlich kein Gut oder Böse. Sehen Sie, eine wissenschaftliche Weltanschauung an sich bietet keine große Grundlage dafür, zu wissen, was richtig und falsch ist, für Moral, oder? Einwand – Wollen Sie damit sagen, säkulare Menschen seien unmoralische Menschen, die keinerlei Moral besitzen? Nein, das sage ich nicht. Was ich sage, ist, dass ich mich ernsthaft frage, wo säkulare Menschen – im Grunde – ihre Moral herbekommen? Auf welcher Basis sagen sie, was gut und was schlecht ist? Die Wissenschaft lehrt uns, wie Prozesse ablaufen, WIE die Dinge funktionieren (effektiv). Aber sie lehrt uns nicht (niemals), sie kann uns nicht lehren, ob etwas (moralisch) richtig oder falsch ist oder in welchem Maße es richtig oder falsch ist. (Beispiel: Siehe den Philosophen Alasdair MacIntyre)

Folgerung – Betrachten wir die Implikationen: 1. Es gibt eine enorme Last sowohl für religiöse als auch für irreligiöse Menschen mit diesen gängigen Vorstellungen über schlechte Umstände: Du tust gut daran, gut zu sein. Der Druck ist hoch! Sowohl für religiöse als auch für irreligiöse, moderne und säkulare Menschen gleichermaßen.

Religiöse Menschen: Wenn die (implizite) Vorstellung ist, dass Gott mich zuerst und nur dann segnet, wenn ich mich gut verhalte, werde ich wie verrückt arbeiten. Und ich werde die Angst haben, dass ich niemals gut genug sein werde. Viele religiöse Menschen sind – tief im Inneren – von Angst geleitet. Angst davor, nicht gut genug zu sein, um angenommen zu werden.

Irreligiöse Menschen: Wenn die Natur keine objektive Quelle der Moral liefert, ist es sehr schwer herauszufinden, was gut und schlecht ist. Warum sich überhaupt kümmern, wenn es – unterm Strich – nur um das Überleben des Stärkeren geht? Ohne eine objektive Quelle für Moral ändert sich die „(öffentliche) Meinung“ ständig und im Laufe der Zeit. Sehr ungewiss und voller Höhen und Tiefen.

In dieser historischen Erzählung mit dem Apostel Paulus: Im einen Moment wird er als Mörder verurteilt, kurz darauf als Gott verehrt. Das ist gar nicht so weit entfernt von uns Menschen im 21. Jahrhundert … Menschen tun heute genau dasselbe. Beispiele –

Lionel Messi: An einem Tag wegen seiner Rolle im Team heftig kritisiert, am nächsten Tag vergöttert.

Innerhalb von nur 20 Jahren gibt es in vielen Ländern eine Mehrheit für die gleichgeschlechtliche Ehe (die jahrelang undenkbar war).

Die Sklaverei wurde abgeschafft, großartig. Inzwischen versklaven die Menschen sich selbst ihrer Arbeit … oder ihrem Aussehen, ihrer Fitness, ihrem Hobby.

Viele Regierungen entmutigten das Glücksspiel, aber staatliche Lotterien, Online-Wetten und Kasinos werden immer größer und prominenter.

Warum? Weil eine objektive Quelle der Moral fehlt oder abgelehnt wird.

Gängige menschliche Überzeugungen wie „Schlechte Menschen werden schlechte Konsequenzen erleiden“ (und all die religiösen und irreligiösen Vorstellungen dahinter) helfen uns nicht wirklich. Sie machen uns verletzlich, unsicher. Frage – Was ist die Alternative zu diesen religiösen Glaubenssätzen, den Überzeugungen irreligiöser Menschen und dem wissenschaftlichen Naturalismus?

Gängiger christlicher Glaube: Paulus hatte mindestens die folgenden zugrundeliegenden Überzeugungen; er lebte nach den beiden folgenden Überzeugungen:

Wir befolgen Gottes Gebote und biblische Weisheit in unserem täglichen Leben. Damit wir weise Entscheidungen treffen. Die Bibel lehrt Weisheit. Lesen Sie seine Briefe an die Epheser, die Korinther usw. Die Bibel zeigt oft, dass Weisheit zu Segen führt. Allerdings niemals automatisch oder zwangsläufig. Manchmal funktionieren weise Entscheidungen trotzdem nicht. Während schlechte Entscheidungen plötzlich gut auszugehen scheinen. Viele Dinge, die geschehen, erweisen sich als jenseits unseres Einflusses; außerhalb unserer Hände und außerhalb unserer Kontrolle. Einwand – Hat es also keinen Sinn, weise Entscheidungen zu treffen? Es hat einen Sinn. Und wir sollten weise sein, aber das ist nicht das Ende von allem. Letztendlich können und müssen wir Segen nicht mit unseren guten Taten, mit unserem guten Verhalten verdienen. Wieso das? Jesus Christus hat sie bereits für Sie und mich am Kreuz verdient. Wir reagieren „nur“ auf diesen gewaltigen Liebesbeweis, indem wir versuchen, Gutes zu tun und andere zu lieben. Einwand – Gut, schön; aber was ist, wenn dir etwas Schlechtes passiert, so wie Paulus es ständig erlebt hat? Das bringt uns zum zweiten Glaubenssatz des christlichen Glaubens:

Auf gewisse Weise EMPFANGEN wir, was geschieht – einschließlich schlechter und schwieriger Dinge –, als von Gott „vorgesehen“ oder „zugeordnet“. Dinge geschehen „in seiner Vorsehung“. Was bedeutet das? Er, Gott, weiß, warum Dinge geschehen, er lässt Dinge geschehen oder zu. Und wir vertrauen ihm, dass er einen guten Grund dafür hat. Dass er all diese Dinge zum Guten wirken lässt für die, die ihn lieben (Römer 8,28).

Folgerung – Weniger Druck, die Last ist weg. Warum? Weil letztendlich Gott bestimmt. Wenn wir einen Fehler machen, ist er in der Lage, diesen Fehler zu unserem Besten zu wenden. Auch wenn wir mit Dingen umgehen müssen, die außerhalb unserer Kontrolle liegen. Einschließlich schlechter Dinge: Letztendlich liegen diese nicht in unseren Händen, sondern in den Seinen.

Diese christlichen Überzeugungen (biblische Weisheit für das Leben, aber ohne Gottes Gunst und Liebe zu verdienen; und Gottes Vorsehung) treffen ein erstaunliches Gleichgewicht zwischen zwei Extremen:

Zu glauben, dass wir die Kontrolle haben und alles in unseren Händen liegt. Folglich hängt alles von uns Menschen ab. Eine Last, die zu schwer zu tragen ist.

Völlig passiv zu werden (es spielt keine Rolle, was wir tun; alles ist vorbestimmt, durch Naturgesetze oder durch einen souveränen Gott).

Der Gott der Bibel ist souverän und regiert in seiner Vorsehung. Ja! Gleichzeitig überlässt er es uns, viele Dinge zu entscheiden. Er ruft uns auf, ihm und seinen Geboten zu folgen. Und er bewirkt das Gute, durch und manchmal sogar trotz unserer Entscheidungen. Frage/Einwand – Aber können wir uns auf Gott verlassen? Können wir von ihm abhängig sein? Es gefällt Ihnen vielleicht nicht, dass ein allmächtiger und allwissender Gott die Fäden in Ihrem Leben in der Hand hält … Um ihm auf diese Weise zu vertrauen (sich ihm zu übergeben), betrachten wir den letzten Teil des Abschnitts. [Zeige die Karte von Pauls Reise nach Rom.]

Vers 11 – Nach drei Monaten stechen sie in See, auf einem alexandrinischen Schiff mit dem Bugbild der Zwillingsgötter Kastor und Pollux. Vers 12 – Sie verweilen drei Tage in Syrakus und Vers 13 – segelten nach Rhegium. Und dann nach Puteoli. Vers 14 – Dort treffen sie auf einige Brüder und Schwestern im selben Glauben und verbringen eine Woche mit ihnen. Und schließlich kommen sie in Rom an. Vers 15 – Die Brüder und Schwestern unternehmen große Anstrengungen, um sie willkommen zu heißen. Als Paulus sie sah, dankte er Gott und schöpfte Mut. Vers 16 – Paulus durfte für sich allein wohnen, mit einem Soldaten als Bewachung. Frage – Wer waren Kastor und Pollux? Zwillingsbrüder der römischen und griechischen Mythologie. Sogenannte Beschützer für Seefahrer. Lukas, der Verfasser, sagt den Lesern indirekt: Die Besatzung mag auf mythische Beschützer vertrauen, wir vertrauen dem Herrn, der Paulus durch alle Stürme (im wörtlichen und im übertragenen Sinne) sicher bewahrt hat. Der sein Versprechen gehalten hat, dass Paulus Rom erreichen würde (Apostelgeschichte 27). Er kam wohlbehalten in Rom an. Aus dem Römerbrief (Kapitel 1) wissen wir, dass Paulus sich schon so lange gesehnt hatte, nach Rom zu gehen. Nach 4 Schiffbrüchen und mehreren Stürmen kam er dort an. Nach vielen Hürden und Schwierigkeiten, als Gefangener. Ohne jede (irdische) Autorität oder Macht. Doch es ging ihm gut! Er erreichte Menschen mit dem Evangelium. Gott führte ihn auf göttlichen Umwegen. Schließlich betrat er italienischen Boden und kam in Rom an. Glaubensgeschwister hießen ihn willkommen. Paulus dankte Gott und schöpfte Mut. Überwältigt von Gottes Güte. Seiner Treue. In der Erkenntnis, dass sein Vertrauen auf Gott berechtigt war. Ihm vertrauen. Immer. Er zieht nicht „nur“ die Fäden. Er ist ein guter Vater. Jesus ist ein großartiger König, ein liebender Herr. John Newton war ein ehemaliger Seemann und Sklavenhändler. Im März 1748 geriet Newton auf der Heimfahrt an Bord der Greyhound in einen heftigen Sturm. Er dachte, das Schiff würde sinken. Er rief zu Gott um Erbarmen. Das Schiff überlebte. Und Newton blickte später auf dieses Ereignis als den Beginn seiner Bekehrung zu Jesus Christus zurück. Zu dem, der sein Leben für viele gab. Newtons geistliches Wachstum verlief schrittweise statt sofort. Es dauerte Jahre, bis sein Leben das Evangelium, an das er zu glauben begonnen hatte, vollständig widerspiegelte. Dieser Mann sagte über Gottes Vorsehung folgenden unvergesslichen Satz: „Alles, was er schickt, ist notwendig; nichts kann notwendig sein, was er zurückhält (nicht gibt).“ (Wiederholen). Frage – Welchen Beweis haben Sie für Gottes Güte, für die Güte Jesu? Jesus – Sohn Gottes und Menschensohn – litt … in einem gewaltigen, kosmischen Sturm. Wir gingen im Sturm unter. Nicht aus Zufall. Nein, er trat in diesen Sturm hinein, um in ihm zu sterben, im Sturm am Kreuz von Golgotha. Dem Sturm von Gottes Zorn über die Sünde. Warum tat er das? Damit Sie und ich aus diesem Sturm gerettet werden könnten, damit wir nicht unter Gottes heiligem Zorn über die Sünde sterben mussten. Ein für alle Mal befreit. Kennen Sie Gott auf diese Weise? Den Geber der allgemeinen Gnade. Den Geber des (ungewöhnlichen) Glaubens, wie man mit schlechten Dingen umgeht. Der Sie in Ihrem Leben durch seine Vorsehung führt. Durch Höhen und Tiefen, über hohe Berggipfel und durch dunkle Täler. Ob Sie kluge oder dumme Entscheidungen getroffen haben. Er ist immer noch bei Ihnen, wenn Sie an ihn glauben und ihm folgen. Er zeigt Ihnen durch seine Gebote den richtigen Weg. Und währenddessen weiß er immer, was er tut. Er sorgt dafür, dass Sie eines Tages an Ihrem endgültigen Ziel ankommen. Gebet Leite mich, o mein großer Erlöser … Wenn ich verzweifelt und bedürftig bin … Ich werde dir durch die Finsternis vertrauen, du wirst mich nicht in die Irre führen. Christus vor mir, Christus hinter mir, Christus in mir jeden Tag. Sei für immer mein Pfad und mein Preis, Jesus leitet mich den ganzen Weg

Singst du das mit mir?

Polish

Tytuł: Życie skoncentrowane na Bogu … Fragment Biblii: Dzieje Apostolskie 28:1-16. Temat: Kościół pierwotny. Główna myśl: Z Bogiem w centrum wszystkiego … : 1. pogłębiamy nasze zrozumienie ludzkiej życzliwości, 2. uczymy się, jak radzić sobie ze złymi rzeczami. Miejsce/Data: Alicante, 26 lipca 2026 r. Czytanie: Psalm 23

Paweł ocalały na Malcie 28 - 1 Gdyśmy tak ocaleli, dowiedzieliśmy się, że wyspa nazywa się Malta. 2 Mieszkańcy okazali nam rzadką życzliwość. Rozpalili ogień i przyjęli nas wszystkich, ponieważ padał deszcz i było zimno. 3 Paweł zebrał wiązkę chrustu i gdy kładł ją na ogień, żmija, wypędzona przez gorączkę, czepiła się jego ręki. 4 Gdy mieszkańcy zobaczyli węża wiszącego na jego ręce, mówili jeden do drugiego: „Ten człowiek musi być mordercą; choć uciekł z morza, bogini Sprawiedliwość nie pozwoliła mu żyć”. 5 Ale Paweł strząsnął węża w ogień i nie ucierpiał w żaden sposób. 6 Ludzie spodziewali się, że spuchnie albo nagle padnie martwy; ale po długim oczekiwaniu i zobaczeniu, że nic niezwykłego mu się nie stało, zmienili zdanie i mówili, że jest bogiem. 7 Niedaleko stamtąd była posiadłość należąca do Publiusza, naczelnika wyspy. Przyjął nas w swoim domu i hojnie gościł przez trzy dni. 8 Jego ojciec leżał chory, cierpiąc na gorączkę i czerwonkę. Paweł wszedł do niego, pomodlił się, położył na niego ręce i uzdrowił go. 9 Gdy to się stało, przyszedł reszta chorych z wyspy i zostali uzdrowieni. 10 Okazali nam szacunek na wiele sposobów; a kiedy byliśmy gotowi do odżeglowania, zaopatrzyli nas w potrzebne zapasy. Przybycie Pawła do Rzymu 11 Po trzech miesiącach wypłynęliśmy w morze na statku, który zimował na wyspie – był to statek z Aleksandrii z godłem bliźniąt Kastora i Polluksa. 12 Zawinęliśmy do Syrakuz i zostaliśmy tam trzy dni. 13 Stamtąd odbiliśmy i przybyliśmy do Regium. Następnego dnia powiał wiatr z południa, a dnia następnego dotarliśmy do Puteolów. 14 Tam znaleźliśmy braci i siostry, którzy zaprosili nas, abyśmy spędzili z nimi tydzień. I tak przybyliśmy do Rzymu. 15 Tamtejsi bracia i siostry usłyszeli, że idziemy, i wyszli nam naprzeciw aż do Forum Appiusza i Trzech Karczm. Na ich widok Paweł podziękował Bogu i nabrał otuchy. 16 Gdy przybyliśmy do Rzymu, Pawłowi pozwolono mieszkać osobno, z żołnierzem, który go pilnował.

Wstęp Przykład kogoś, kto zmienił się o 180 stopni w krótkim czasie: Ebenezer Scrooge („Opowieść wigilijna”, Charles Dickens, 1843). Zaczyna od pogardy dla prawie wszystkich, kończy jako ktoś hojny, radosny i pełen uczucia wobec dokładnie tych ludzi, których wcześniej ignorował i źle traktował. Lub spójrz na apostoła Pawła: ścigał chrześcijan, a później nawrócił się na chrześcijaństwo i stał się najbardziej wpływowym głosicielem Ewangelii. Zwrot o 180 stopni! Transformacja. Czy widziałeś kiedyś to w odwrotną stronę: od bycia dobrym do stania się złym? Od powitania jako nieznajomy z niezwykłą życzliwością, po bycie wystawionym na wątpliwości i osądy. A potem nazywanie kogoś bogiem. W pierwszym przypadku jesteśmy miło zaskoczeni. W drugim pozostajemy rozczarowani. Jak ludzie mogą tak szybko zmienić zdanie? Ten fragment daje nam wgląd w jedno i drugie:

widzimy ekstremalną, niezwykłą życzliwość ludzi wobec obcych. I zastanawiamy się: skąd ona się bierze?

widzimy radykalny i pochopny osąd tych samych ludzi wobec tych samych nieznajomych, tylko dlatego, że dzieje się coś złego.

I zastanawiamy się: jak my, jak ja interpretujemy i radzimy sobie ze złymi rzeczami, które dzieją się w moim życiu?

Główna myśl: Z Bogiem w centrum wszystkiego,

pogłębiamy nasze zrozumienie ludzkiej życzliwości (Powszechna Łaska)

uczymy się, jak radzić sobie ze złymi rzeczami ((Niezwykłe) Przekonania)

Pogłębiamy nasze zrozumienie ludzkiej życzliwości (Powszechna Łaska)

W 3 – Po burzy 276 mężczyzn wyszło bezpiecznie na brzeg. Gdzie? Na Malcie. W 2 – Mieszkańcy wyspy okazali nam niezwykłą życzliwość. Rozpalili ogień i przyjęli nas wszystkich, ponieważ padał deszcz i było zimno. …. W 7 – Ta życzliwość pojawia się także w w. 7: Publiusz, „gubernator” wyspy. Okazuje im hojną gościnność przez trzy dni. W 8 – Paweł uzdrawia jego ojca, który cierpiał na gorączkę i czerwonkę, poprzez modlitwę i nałożenie rąk. W 9 – Wszyscy chorzy przychodzą do Pawła. W 10 – Szanują Pawła i innych mężczyzn na wiele sposobów i dają im wszystko, czego potrzebują na podróż. Pytanie – „Niezwykła życzliwość” – Skąd bierze się ta życzliwość? Była niezwykła, w przeciwnym razie nie zostałaby tu w ten sposób wspomniana. Jeśli czytamy o Maltańczykach w internecie, nawet dzisiaj opisuje się ich jako „ciepłych, gościnnych, niezwykle otwartych na obcych, turystów” (cytat z internetu <-> informacja turystyczna odnosząca się do okropnie niemiłych ludzi?). Pytanie – Jak wyjaśnić, że – w upadłym i zepsutym świecie – czasami znajdujemy i napotykamy „niezwykłą życzliwość”? I z pewnością nie tylko wśród chrześcijan! Biblia uczy nas tego, co w terminologii teologicznej nazywa się: „Powszechną Łaską”:

Dzieje Apostolskie 14:16-17: Paweł i Barnaba uzdrawiają człowieka chromego w Lystrze. A tłum krzyczy: „bogowie zstąpili do nas w ludzkiej postaci” … Paweł: my też jesteśmy ludźmi, przestańcie. Przynosimy wam tylko dobrą nowinę: odwróćcie się od marnych rzeczy do Boga żywego. … 16 W przeszłości pozwolił wszystkim narodom iść własnymi drogami. 17 Jednak nie pozostawił siebie bez świadectwa: Okazał życzliwość, dając wam deszcz z nieba i plony w odpowiednim czasie; zapewnia wam pod dostunkiem żywności i napełnia wasze serca radością. Bóg jest źródłem i dawcą wszelkich dóbr dla WSZYSTKICH ludzi, i daje je przez złamanych ludzi.

Dzieje Apostolskie 17:24-28 (Paweł przemawiający w Atenach, na Areopagu) – … 25 … . Raczej On sam daje wszystkim życie, oddech i wszystko inne. 26 …. On nie jest daleko od nikogo z nas. 28 „Albowiem w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy”. Bóg nie jest daleko od żadnego człowieka, zarówno wierzących, jak i niewierzących. Jego cechy często jasną świetnością lśnią w ludziach i przez ludzi, nawet w grzesznych ludziach i przez nich.

Psalm 145:9: „Pan jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie jest nad wszystkim, co stworzył”.

Mateusza 5:45: Jezus: Bóg „sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i dobrymi, i deszcz zsyła na sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

Pytanie – Czy Paweł głosił Ewangelię Chrystusa mieszkańcom Malty? Prawdopodobnie tak, chociaż o tym nie napisano. Na pewno – jak nam mówi – odwdzięcza się aktami „niezwykłej życzliwości”, okazując „miłość Ewangelii” i „czyny Ewangelii”. Jak? Ofiarowując życzliwość i apostolskie uzdrowienie tym niewierzącym. Zastosowanie – Postrzegaj „niezwykłą życzliwość” ludzi jako troskę Boga o nas. I odwdzięczaj się taką życzliwością, okazując „dobroć Ewangelii” i „miłość Ewangelii”. Nie mamy apostolskiej mocy ani autorytetu do uzdrawiania i czynienia cudów, jak Paweł. Ale możemy z wdzięcznością przyjmować akty życzliwości i odpowiedzieć tym samym. Zgodnie z Ewangelią i wprowadzając Ewangelię ludziom.

Uczymy się, jak radzić sobie ze złymi rzeczami (Niezwykłe Przekonanie)

W 3 – Paweł – pomagając i służąc jak wszyscy inni – zbiera drewno i zostaje ukąszony przez żmiję, gdy wrzuca drewno do ognia. Zauważ, że ludzkie niebezpieczeństwo – złe rzeczy, które dzieją się od czasu upadku ludzkości w grzech – spotykają także Pawła! Jak pokazała cała ta podróż: co za pech! W 4 – Mieszkańcy wyspy zobaczyli węża wiszącego na jego ręce: „Ten człowiek musi być mordercą; Dobra, uciekł z morza, ale bogini Sprawiedliwości nie pozwoli mu żyć”. W 5 – Ale Paweł strząsnął węża w ogień. I nie doznał żadnego złego skutku. W 6 – Obserwują go: brak obrzęku, nie pada martwy; po odczekaniu długiego czasu (jak długiego?) i gdy nic niezwykłego mu się nie stało, zmienili zdanie: jest bogiem.

Obiekcja – Haha. Przesądni ludzie. Albo religijni ludzie – równa się „prostaczkowie” <-> Nie, spójrzcie na nas: jesteśmy bardziej rozwinięci, wyrafinowani, postępowi. Oświecenie mamy za sobą! Nauka i naturalizm naukowy nas prowadzą. Nie zmienimy zdania tak łatwo jak ludzie religijni … Jesteśmy „oświeceni”.

Mówiąc o „świetle”, Matthew Henry (uczony) pisze jednak, że Maltańczyci również zobaczyli „naturalne światło” (co oznacza, że widzą boską prawdę):

Ich początkowa reakcja mówi nam, że wierzą: istnieje Bóg, który jest ponad ludźmi i poza nimi; a Jego opatrzność wyklucza przypadek. (W zasadzie nie ma dobrego ani złego pecha. Wszystko jest bosko zaaranżowane).

Do Niego (Boga) należy pomsta; On rozliczy zbrodnie (Ostatecznie On będzie sędzią, który osądzi wszystko).

Jednak pogląd Maltańczyków na „światło naturalne” jest wadliwy. Jest niekompletny, a także niepoprawny. Skąd to wiemy? Rozumują tak: ludzie dobrzy będą się bogacić, a złym będzie się powodzić źle; dobrzy będą nagrodzeni, źli ukarani. I implicite: kiedy cierpisz, zrobiłeś coś złego. Zanim odrzucimy to jako proste lub zacofane, przemyślmy to. Myślę, że ukazuje to powszechne ludzkie przekonanie, gdy przychodzi nam mierzyć się ze złymi okolicznościami.

Jak przetwarzamy, wyjaśniamy lub nawet usprawiedliwiamy złe rzeczy dziejące się nam lub wokół nas?

Powszechne ludzkie przekonanie: źli ludzie spotkają złe konsekwencje. Ludzie religijni mówią: przez boski wyrok. (Ludzie religijni: ludzie, którzy wierzą w istnienie jednego Boga (=monoteistę) lub wielu bogów (=politeistę)). Ludzie niereligijni lub „nowocześni” mówią: nie, nie widzymy żadnych dowodów na istnienie bóstwa, a tym bardziej na boskie kierowanie wydarzeniami; wierzymy, że to prawa natury określają, co się dzieje. Tylko to, co można udowodnić naukowo, jest obiektywnie ważne i prawdziwe. (Wiara chrześcijańska, Ewangelia, Droga w zasadzie nie są religią. To coś zupełnie innego. Wrócę do tego później). Dobrze, pozwól mi to wyjaśnić. -> Ludzie religijni: Bóg jest ponad wszystkim i wszystkimi; rozlicza (sądzi, karze) wszystkich BEZBOŻNYCH ludzi. I Bóg nagradza DOBRYCH ludzi; jeśli jesteś dobrym człowiekiem (przynajmniej lepszym od innych), będziesz prosperował. Pozwoli ci wejść, jeśli chodzi o życie wieczne, na przykład. -> Ludzie niereligijni/nowocześni/świeccy: złe rzeczy się zdarzają i to po prostu pech.

Tak właśnie działa życie: silny zjada słabego. Przetrwanie najlepiej przystosowanych. Nie ma w tym tak naprawdę dobra ani zła; to po prostu natura. Seria reakcji chemicznych w żywych organizmach, w tym w mózgach ludzi. Nic więcej. Wąż w lesie? To dzieje się naturalnie. Pech. Przykład – chodzenie po ulicy; dachówka spada na głowę.

-> prawa natury / prawa grawitacji – nic nie możesz na to poradzić.

Pytanie – Czy nie mamy żadnego wpływu na cokolwiek? Mamy, mówią. Po prostu, jeśli nie jesteś ostrożny, płacisz cenę. Węże ukrywają się w lesie. Wprowadź węża w żar ognia, a ugryzie; zła decyzja skutkuje złym wynikiem, złymi okolicznościami! Przykład – dachówka spada na głowę.

-> mówisz: gdybyś założył kask, to by cię nie bolało. To twoja własna głupota, że chodzisz po ulicach bez kasku … Więc: albo nic na to nie możesz poradzić (prawa natury), albo … musisz po prostu być mądrzejszy.

Nawiasem mówiąc: czym właściwie jest „zło”, jeśli prawa natury naprawdę dyktują/określają to, co się dzieje? Jeśli prawa natury determinują to, co się dzieje, tak naprawdę nie ma dobra ani zła. Widzisz, naukowe światopogląd sam w sobie nie daje wielkiej podstawy do wiedzy o tym, co jest dobre, a co złe, do moralności, prawda? Obiekcja – czy mówisz: ludzie świeccy to ludzie nieoralni, którzy nie mają żadnej moralności? Nie, nie mówię tego. To, co mówię, to fakt, że poważnie zastanawiam się, skąd ludzie świeccy – fundamentalnie – czerpią swoją moralność? Na jakiej podstawie twierdzą, co jest dobre, a co złe? Nauka uczy nas, jak działają procesy, JAK rzeczy się dzieją (skutecznie). Ale nie uczy nas (nigdy), nie może nas nauczyć, czy coś jest słuszne lub niesłuszne (moralnie), ani w jakim stopniu jest słuszne lub niesłuszne. (Przykład: patrz, filozof Alasdair MacIntyre)

Implikacja – rozważmy implikacje: 1. Istnieje ogromne brzemię zarówno dla ludzi religijnych, jak i niereligijnych z tymi powszechnymi przekonaniami na temat złych okoliczności: lepiej bądź dobry. Presja rośnie! Zarówno dla ludzi religijnych, jak i niereligijnych, nowoczesnych, świeckich.

Ludzie religijni: Jeśli (domyślną) ideą jest to, że Bóg błogosławi mnie przede wszystkim i tylko wtedy, gdy postępuję dobrze, będę pracował jak szalony. I będę bał się, że nigdy nie będę wystarczająco dobry. Wielu ludzi religijnych jest – głęboko w środku – napędzanych strachem. Strachem przed tym, że nie są wystarczająco dobఱ, aby zostali zaakceptowani.

Ludzie niereligijni: Jeśli natura nie daje obiektywnego źródła moralności, bardzo trudno jest dowiedzieć się, co jest dobre, a co złe. Po co w ogóle się tym przejmować, jeśli – ostatecznie – chodzi tylko o przetrwanie najlepiej przystosowanych. Bez obiektywnego źródła moralności „opinia (publiczna)” zmienia się cały czas i z biegiem czasu. Bardzo niepewna i bardzo niestabilna.

W tej historycznej narracji z apostołem Pawła: od potępiania go za mordercę w jednej chwili, do uwielbiania go jak boga chwilę później. To nie jest tak bardzo odległe od nas, ludzi XXI wieku …, ludzie dzisiaj robią dokładnie to samo. Przykłady –

Lionel Messi: jednego dnia mocno krytykowany za swoją rolę w drużynie, innego dnia uwielbiany.

W ciągu zaledwie 20 lat i w wielu krajach istnieje większość poparcia dla małżeństw jednopłciowych (co przez wieki było nie do pomyślenia)

Niewolnictwo zostało zniesione, świetnie. Tymczasem ludzie zniewalają sami siebie swoją pracą … albo swoim wyglądem, swoją formą, swoim hobby

Wiele rządów zniechęcało do hazardu, ale państwowe loterie, zakłady online i kasyna stają się coraz większe i bardziej widoczne przez cały czas

Dlaczego? Ponieważ brakuje obiektywnego źródła moralności lub jest ono odrzucane.

Powszechne ludzkie przekonania typu „Zli ludzie spotkają złe konsekwencje” (i wszystkie religijne i niereligijne wierzenia za nimi stojące) naprawdę nam nie pomagają. Czynią nas bezbronnymi, niepewnymi. Pytanie – Jaka jest alternatywa dla tych wierzeń religijnych i przekonań ludzi niereligijnych oraz naturalizmu naukowego?

Powszechne chrześcijańskie przekonanie: Paweł miał przynajmniej następujące ukryte przekonania; wcielał w życie dwa następujące ukryte przekonania:

Przestrzegamy Bożych przykazań i biblijnej mądrości w naszym codziennym życiu. Abyśmy podejmowali mądre decyzje. Biblia uczy mądrości. Przeczytaj jego listy do Efezjan, Koryntian itp. Biblia często pokazuje, że mądrość prowadzi do błogosławieństwa. Jednak nigdy automatycznie ani domyślnie. Czasami mądre decyzje nadal się nie sprawdzają. Podczas gdy złe decyzje nagle okazują się dobre. Wiele rzeczy, które się dzieją, okazuje się być poza naszym wpływem; poza naszymi rękami i poza naszą kontrolą. Obiekcja – Więc nie ma sensu podejmować mądrych decyzji? Jest sens. I powinniśmy być mądrzy, ale to nie koniec wszystkiego. Ostatecznie nie możemy i nie musimy zasługiwać na błogosławieństwa naszymi dobrymi uczynkami, naszym dobrym zachowaniem. Jak to? Jezus Chrystus już na nie zasłużył dla ciebie i dla mnie na krzyżu. My „tylko” odpowiadamy na ten ogromny dowód miłości, starając się czynić dobro innym, kochać innych. Obiekcja – OK, miło; ale co wtedy, gdy przydarzy ci się coś złego, tak jak Paweł doświadczał tego bez przerwy? To prowadzi nas do drugiego przekonania wiary chrześcijańskiej:

W pewnym sensie OTRZYMUJEMY to, co się dzieje – w tym złe i trudne rzeczy – jako „zaopatrzone przez” lub „przydzielone przez” Boga. Rzeczy dzieją się „w Jego opatrzności”. Co to znaczy? On, Bóg wie, dlaczego rzeczy się dzieją, On sprawia, że rzeczy się dzieją lub pozwala im się zdarzyć. I ufamy Mu, że ma do tego dobry powód. Że wykorzystuje te wszystkie rzeczy ku dobremu dla tych wszystkich, którzy Go miłują (Rzymian 8:28).

Implikacja – Mniejsza presja, ciężar spadł. Dlaczego? Ponieważ ostatecznie to Bóg decyduje. Jeśli popełnimy błąd, On jest w stanie sprawić, że ten błąd obróci się ku naszemu dobru. Także wtedy, gdy przychodzi nam mierzyć się z rzeczami poza naszą kontrolą. W tym ze złymi rzeczami: ostatecznie nie są one w naszych rękach, lecz w Jego.

Te chrześcijańskie przekonania (biblijna mądrość na życie, ale nie zasługiwanie na łaskę i miłość Boga; oraz Boża opatrzność) zachowują uderzającą równowagę między dwoma skrajnościami:

Myślenie, że mamy kontrolę i wszystko mamy w naszych rękach. W konsekwencji wszystko zależy od nas, ludzi. Zbyt ciężki ciężar do udźwignięcia.

Popadanie w całkowitą pasywność (nie ma znaczenia, co robimy; wszystko jest zdeterminowane przez prawa natury lub przez suwerennego Boga)

Bóg Biblii jest suwerenny i rządzi opatrznościowo. Tak! Jednocześnie pozwala nam decydować o wielu rzeczach. Wzywa nas do pójścia za Nim i Jego przykazaniami. I sprawia, że dzieje się to, co dobre, poprzez, a czasem nawet wbrew naszym decyzjom. Pytanie/Obiekcja – Ale czy możemy polegać na Bogu? Czy możemy na Nim polegać? Mogłoby ci się nie podobać, że wszechmogący i wszechwiedzący Bóg pociąga za sznurki w twoim życiu …. Aby Mu w ten sposób zaufać (poddać się Mu), spójrzmy na ostatnią część fragmentu. [pokaż mapę podróży Pawła do Rzymu.]

W 11 – Po trzech miesiącach odpływają na aleksandryjskim statku z godłem bliźniąt Kastora i Polluksa. W 12 – Zatrzymują się w Syrakuzach na trzy dni, a w 13 – odpływają do Regium. A potem do Puteolów. W 14 – Spotkanie i spędzenie tygodnia z braćmi i siostrami tej samej wiary. I w końcu docierają do Rzymu. W 15 – Bracia i siostry podejmują wielki trud, aby ich powitać. Na widok tych ludzi Paweł podziękował Bogu i nabrał otuchy. W 16 – Pawłowi pozwolono mieszkać samemu, z żołnierzem, który go pilnował. Pytanie – Kim byli Kastor i Polluks? Bliźniaci bracia z mitologii rzymskiej i greckiej. Zwani Obrońcami żeglarzy. Łukasz, pisarz, mówi czytelnikom pośrednio: Załoga może ufać mitycznym obrońcom, my ufamy Panu, który bezpiecznie przeprowadził Pawła przez wszystkie burze (dosłownie i w przenośni). Który dotrzymał swojej obietnicy, że Paweł dotrze do Rzymu (Dz 27). Przybył cały i zdrowy do Rzymu. Z listu Pawła do Rzymian (rozdz. 1) wiemy, że Paweł tak bardzo pragnął udać się do Rzymu. Po 4 katastrofach morskich i wielu burzach dotarł tam. Po wielu przeszkodach i trudnościach, jako więzeń. Bez żadnego (ziemskiego) autorytetu czy władzy. Jednakże mając się dobrze! Docierając do ludzi z Ewangelią. Bóg prowadzi go boskimi objazdami. W końcu stawia stopę na brzegu we Włoszech i przybywa do Rzymu. Bracia i siostry w wierze witają go. Paweł dziękuje Bogu i nabiera otuchy. Przepełniony Bożą dobroć. Jego wiernością. Zrozumienie, że jego ufność w Bogu była słuszna. Ufając Mu. Zawsze. On nie „tylko” pociąga za sznurki. On jest dobrym Ojcem. Jezus jest wielkim Królem, kochającym Panem. John Newton był byłym marynarzem i byłym handlarzem niewolników. W marcu 1748 roku, płynąc do domu na pokładzie Greyhounda, Newton wpadł w gwałtowną burzę. Myślał, że statek zatonie. Wołał do Boga o miłosierdzie. Statek przetrwał. A Newton później patrzył na to wydarzenie jak na początek swojego nawrócenia do Jezusa Chrystusa. Tego, który oddał swoje życie za wielu. Wzrost duchowy Newtona był stopniowy, a nie natychmiastowy. Minęły lata, zanim jego życie w pełni odzwierciedliło Ewangelię, w którą uwierzył. Ten człowiek wypowiedział na temat Bożej opatrzności następujące pamiętne zdanie: „Wszystko, co On posyła, jest konieczne; nic nie może być konieczne z tego, co On powstrzymuje (czego nie daje).” (Powtórz). Pytanie – Jakie masz dowody na dobroć Boga, dobroć Jezusa? Jezus – Syn Boży i Syn Człowieczy – cierpiał … w wielkiej, kosmicznej burzy. Zatonęliśmy w burzy. Nie przez przypadek. Nie, On wszedł w tę burzę, aby w niej umrzeć, w burzę na krzyżu na Golgocie. Burza Bożego gniewu nad grzechem. Dlaczego to zrobił? Abyś ty i ja mogli zostać uratowani z tej burzy, abyśmy nie musieli umierać pod świętym gniewem Boga nad grzechem. Oswobodzeni, raz na zawsze. Czy znasz Boga w ten sposób? Dawcę powszechnej łaski. Dawcę (niezwykłego) przekonania, jak radzić sobie ze złymi rzeczami. Kto opatrznościowo prowadzi cię w twoim życiu. Przez wzloty i upadki, przez wysokie szczyty górskie i przez ciemne doliny. Kiedy podjąłeś mądre decyzje, albo głupie. On wciąż jest z tobą, kiedy w Niego wierzysz i idziesz za Nim. Wskazuje ci właściwą drogę poprzez swoje przykazań. A tymczasem On zawsze wie, co robi. Dba o to, abyś pewnego dnia dotarł do celu swojej ostatecznej destynacji. Modlitwa Prowadź mnie, O mój Wielki Odkupiciel … Kiedy jestem zdesperowany i potrzebujący … Będę ci ufał przez ciemność, Nie poprowadź mnie na manowce. Chrystus przede mną, Chrystus za mną, Chrystus we mnie każdego dnia. Bądź moją ścieżką i nagrodą na wieki, Jezus prowadzi mnie przez cały czas

Zaśpiewasz to ze mną?

Portuguese

Título: Viver uma vida centrada em Deus ... Passagem bíblica: Atos 28:1-16 Tema: Igreja Primitiva Ponto principal: Com Deus no centro de tudo ... : 1. Crescemos na nossa compreensão da bondade humana 2. Aprendemos a lidar com as coisas más Local/Data: Alicante, 26 de Julho de 2026 Leitura: Salmo 23

Paulo em terra firme em Malta 28 - 1 Uma vez em segurança na praia, soubemos que a ilha se chamava Malta. 2 Os habitantes da ilha mostraram-nos uma bondade incomum. Acenderam uma fogueira e receberam-nos a todos porque estava a chover e fazia frio. 3 Paulo ajuntou um feixe de galhos e, ao colocá-lo no fogo, uma víbora, acuada pelo calor, prendeu-se à sua mão. 4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão dele, disseram uns aos outros: "Este homem deve ser um assassino; pois, embora tenha escapado do mar, a deusa Justiça não lhe permitiu viver." 5 Mas Paulo sacudiu a cobra para o fogo e não sofreu nenhum mal. 6 O povo esperava que ele inchasse ou caísse morto repentinamente; mas, depois de esperar muito tempo e ver que nada de incomum lhe acontecia, mudaram de ideias e disseram que ele era um deus. 7 Havia ali perto uma propriedade que pertencia a Públio, a principal autoridade da ilha. Ele recebeu-nos em sua casa e tratou-nos com generosa hospitalidade durante três dias. 8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou para visitá-lo e, após orar, impôs-lhe as mãos e curou-o. 9 Quando isto aconteceu, os restantes doentes da ilha vieram e foram curados. 10 Honraram-nos de muitas maneiras; e, quando estávamos prontos para zarpar, forneceram-nos os mantimentos de que precisávamos. A chegada de Paulo a Roma 11 Depois de três meses, fizemos-nos ao mar num navio que tinha passado o inverno na ilha — era um navio alexandrino com a figura de proa dos deuses gémeos Castor e Pólux. 12 Aportamos em Siracusa e ficamos lá três dias. 13 De lá, zarpamos e chegamos a Régio. No dia seguinte, levantou-se o vento sul e, no dia a seguir, alcançamos Puteoli. 14 Ali encontramos alguns irmãos e irmãs que nos convidaram a passar uma semana com eles. E assim chegamos a Roma. 15 Os irmãos e irmãs dali souberam que estávamos a chegar e viajaram até ao Fórum de Ápio e às Três Tavernas para nos encontrar. Ao ver estas pessoas, Paulo deu graças a Deus e encajou-se. 16 Quando chegamos a Roma, foi permitido a Paulo viver sozinho, com um soldado a guardá-lo.

Introdução Exemplo de alguém que muda 180 graus num curto espaço de tempo: Ebeneezer Scrooge (Um Conto de Natal, Charles Dickens, 1843). Começa por desprezar quase todos, termina por se tornar generoso, alegre e afetuoso para com as mesmas pessoas que tinha ignorado e maltratado. Ou olhe para o apóstolo Paulo: ele perseguiu cristãos e mais tarde converteu-se ao cristianismo e tornou-se o mais influente proclamador do Evangelho. Uma reviravolta de 180 graus! Transformação. Já viu isto ao contrário: de ser bom a tornar-se mau? De ser recebido como um estranho com bondade incomum, a ser duvidado e julgado? E depois ser chamado de deus. No primeiro caso, somos surpreendidos agradavelmente. No segundo, ficamos desiludidos. Como é que as pessoas podem mudar de opinião tão rapidamente? Esta passagem dá-nos perspetiva sobre ambos:

vemos a extrema e incomum bondade das pessoas para com os estranhos. E perguntamos: de onde vem isto?

vemos um julgamento radical e precipitado pelas mesmas pessoas sobre os mesmos estranhos, só porque algo de mau acontece.

E perguntamos: como é que nós, como é que eu interpreto e lido com as coisas más que estão a acontecer na minha vida?

Ponto principal: Com Deus no centro de tudo,

crescemos na nossa compreensão da bondade humana (Graça Comum)

aprendemos a lidar com as coisas más (Crenças (In)comuns)

Crescemos na nossa compreensão da bondade humana (Graça Comum)

Vs 1 – Após a tempestade, 276 homens chegaram em segurança à praia. Onde? Em Malta. Vs 2 – Os habitantes da ilha mostraram-nos uma bondade incomum. Acenderam uma fogueira e receberam-nos a todos porque estava a chover e fazia frio. .... Vs 7 – Esta bondade também se manifesta no vs 7: Públio, o "governador" da ilha. Ele mostra-lhes uma hospitalidade generosa durante três dias. Vs 8 – Paulo cura o pai dele que sofria de febre e disenteria, através de oração e imposição de mãos. Vs 9 – Todos os doentes vêm ter com Paulo. Vs 10 - Honram Paulo e os outros homens de várias maneiras e dão-lhes tudo o que precisam para a viagem. Pergunta – "Bondade incomum" - De onde vem esta bondade? Era notável, caso contrário não teria sido mencionada desta forma. Se lermos sobre o povo maltês na internet, ainda hoje são descritos como "calorosos, hospitaleiros, altamente acolhedores para com os estranhos, turistas" (citação da internet <-> informação turística referindo-se a pessoas terrivelmente cruéis?). Pergunta – Como explicamos que - num mundo caído e corrompido - encontremos e deparemos por vezes com "bondade incomum"? E certamente não apenas entre os cristãos! A Bíblia ensina-nos o que em termos teológicos se chama: "Graça Comum":

Atos 14:16-17: Paulo e Barnabé curam um homem coxo em Listra. E a multidão grita: "Os deuses desceram até nós em forma humana" ... Paulo: nós também somos humanos, parem. Apenas vos trazemos a boa nova: afastai-vos de coisas inúteis para o Deus vivo. ... 16 No passado, Ele deixou que todas as nações seguissem os seus próprios caminhos. 17 Contudo, não se deixou sem testemunho: Tem mostrado bondade dando-vos chuva do céu e colheitas nas suas estações; providencia-vos comida em abundância e enche os vossos corações de alegria. Deus é a origem e o doador de todas as coisas boas para TODAS as pessoas, e dá-as a e através de pessoas quebrantadas.

Atos 17:24-28 (Paulo a falar em Atenas, no Areópago) - ... 25 ... . Pelo contrário, Ele mesmo dá a todos a vida, a respiração e tudo o mais. 26 .... Ele não está longe de nenhum de nós. 28 ‘Pois nele [TODOS] vivemos, nos movemos e existimos.’ Deus não está longe de nenhum ser humano, crentes e não-crentes igualmente. Os Seus traços brilham frequentemente em e através das pessoas, mesmo em e através de pessoas pecadoras.

Salmo 145:9: "O Senhor é bom para com todos, e as suas compaixões estão sobre todas as suas obras."

Mateus 5:45: Jesus: Deus "faz raiar o seu sol sobre maus e bons, e chove sobre justos e injustos."

P - Será que Paulo pregou o Evangelho de Cristo ao povo de Malta? Provavelmente sim, não o diz com certeza – como nos diz – ele retribui os atos de "bondade incomum" mostrando "amor do Evangelho" e "ações do Evangelho". Como? Oferecendo bondade de volta e cura apostólica a estes incrédulos. Aplicação - Veja a "bondade incomum" das pessoas como o cuidado de Deus por nós. E retribua essa bondade com "bondade do Evangelho" e "amor do Evangelho". Nós não temos o poder ou autoridade apostólica para curar e fazer milagres, como Paulo. Mas podemos aceitar com gratidão atos de bondade e responder da mesma forma. Em alinhamento com o Evangelho e introduzindo o Evangelho às pessoas.

Aprendemos a lidar com as coisas más (Crença Incomum)

Vs 3 – Paulo – ajudando e servindo como todos os outros – apanha lenha e é mordido por uma víbora quando atira a lenha para o fogo. Note que o perigo humano – coisas más que ocorrem desde que a humanidade caiu em pecado – também acontecem a Paulo! Como toda esta viagem tem demonstrado: que desventura! Vs 4 - Os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão dele: "Este homem deve ser um assassino; OK, ele escapou do mar, mas a deusa da Justiça não lhe permitirá viver." Vs 5 - Mas Paulo sacudiu a cobra para o fogo e não sofreu nenhum efeito mau. Vs 6 – Observam-no: nenhum inchaço, ele não cai morto; depois de esperar muito tempo (quanto tempo?) e nada de incomum lhe acontecer, mudaram de ideias: ele é um deus.

Objeção – Haha. Pessoas supersticiosas. Ou talvez pessoas religiosas – é igual a "pessoas simples" <-> Não, olhem para nós: somos mais desenvolvidos, sofisticados, progressistas. Temos o Iluminismo para trás! A ciência e o naturalismo científico guiam-nos. Não mudaremos de ideias tão facilmente como as pessoas religiosas... Nós somos "iluminados".

Falando sobre "luz", Matthew Henry (erudito) escreve que os malteses também viram a "luz natural" (querendo dizer que veem a verdade divina):

A resposta inicial deles diz-nos que eles acreditam: há um Deus que está acima e além das pessoas; e a Sua providência exclui a coincidência. (Basicamente, não há boa ou má sorte. É tudo orquestrado divinamente).

A Ele (Deus) pertence a vingança; Ele julgará os crimes (Ele será, em última análise, o juiz, julgando tudo).

No entanto, a visão maltesa da "luz natural" é defeituosa. É incompleta e também incorreta. Como sabemos? Eles raciocinam: as pessoas boas prosperarão e as pessoas más sofrerão; as pessoas boas serão recompensadas, as pessoas más serão punidas. E por implicação: quando sofres, fizeste algo errado. Antes de rejeitarmos isto como simples ou regressivo, vamos pensar nisto. Penso que nos mostra uma crença humana comum quando lidamos com circunstâncias más.

Como processamos, explicamos ou até justificamos as coisas más que acontecem connosco ou à nossa volta?

Crença humana comum: as pessoas más sofrerão más consequências. As pessoas religiosas dizem: por julgamento divino. (Pessoas religiosas: pessoas que acreditam na existência de um Deus (=monoteístas) ou de múltiplos deuses (=politeístas). As pessoas irreligiosas ou "modernas" dizem: não, não vemos qualquer evidência do divino, muito menos a determinação divina das coisas que acontecem; acreditamos que as leis da natureza determinam o que acontece. Apenas o que pode ser provado cientificamente é objetivamente válido e verdadeiro. (A fé cristã, o Evangelho, O Caminho não é basicamente uma religião. É algo completamente diferente. Voltarei a isto mais tarde). OK, deixem-me explicar. -> Pessoas religiosas: Deus está acima de tudo e de todos; Ele julga (puni) todas as pessoas MÁS. E Deus recompensa as pessoas BOAS; se fores uma pessoa boa (pelo menos melhor do que os outros), vais prosperar. Ele vai deixar-te entrar, no que diz respeito à vida eterna, por exemplo. -> Pessoas irreligiosas/modernas/seculares: as coisas más acontecem mesmo, e isso é apenas má sorte.

É assim que a vida funciona: o forte come o fraco. A sobrevivência do mais apto. Realmente não há bem e mal nisto; é apenas a natureza. Uma série de reações químicas em organismos vivos, incluindo os cérebros das pessoas. Nada mais. Uma cobra na lenha? Isso acontece naturalmente. Má sorte. Exemplo - a caminhar na rua; uma telha cai-te na cabeça.

-> leis da natureza / leis da gravidade - não há nada que possas fazer contra isso.

Pergunta - Não temos qualquer influência sobre nada? Temos, dizem eles. Simplesmente, se não fores cuidadoso, pagas o preço. As cobras escondem-se na lenha. Traz a cobra para o calor de uma fogueira e elas mordem; uma decisão má resulta num resultado mau, em circunstâncias más! Exemplo - uma telha cai-te na cabeça.

-> dizes: se tivesses usado um capacete, não te teria magoado. É a tua própria estupidez andares pelas ruas sem capacete... Portanto: ou não podes fazer nada quanto a isso (leis da natureza) ou... apenas precisas de ser mais inteligente.

Aliás: o que é "mau" de qualquer maneira, se as leis da natureza realmente ditam/determinam o que acontece? Se as leis da natureza determinam o que acontece, não há realmente bem ou mal. Vês, uma visão de mundo científica em si mesma não dá muita base para saber o que é certo e errado, para a moralidade, pois não? Objeção – estás a dizer: as pessoas seculares são pessoas imorais, que não têm qualquer moralidade? Não, não estou. O que estou a dizer é que me interrogo seriamente sobre onde é que as pessoas seculares – fundamentalmente – vão buscar a sua moralidade? Com que base dizem o que é bom e o que é mau? A ciência ensina-nos como os processos funcionam, COMO as coisas decorrem (eficazmente). Mas não nos ensina (nunca), não nos pode ensinar se algo está certo ou errado (moralmente), ou em que medida está certo ou errado. (Exemplo: vê o filósofo Alasdair MacIntyre)

Implicação – consideremos as implicações: 1. Há um fardo enorme tanto para as pessoas religiosas como para as irreligiosas com estas crenças comuns sobre as circunstâncias más: é melhor seres bom. A pressão está no auge! Tanto para as pessoas religiosas como para as irreligiosas, modernas e seculares.

Pessoas religiosas: Se a ideia (implícita) é que Deus me abençoa primeiro e unicamente quando eu faço bem, vou trabalhar como um louco. E recearei nunca ser bom o suficiente. Muitas pessoas religiosas são – no fundo – lideradas pelo medo. Medo de não serem boas o suficiente para serem aceites.

Pessoas irreligiosas: Se a natureza não fornece uma fonte objetiva de moralidade, é muito difícil descobrir o que é bom e mau. Porque importar-se de qualquer maneira, se no fim de contas – tudo se resume à sobrevivência do mais apto. Sem uma fonte objetiva de moralidade, a "opinião (popular)", muda o tempo todo e ao longo do tempo. Muito incerta e muito instigada por altos e baixos.

Nesta narrativa histórica com o apóstolo Paulo: de o condenar a ser um assassino num momento, a idolatrá-lo como deus um pouco mais tarde. Isto não está assim tão longe de nós, pessoas do século XXI..., as pessoas agora fazem exatamente o mesmo. Exemplos –

Lionel Messi: num dia severamente criticado pelo seu papel na equipa, noutro dia idolatrado.

Dentro de apenas 20 anos e em muitos países há um apoio maioritário ao casamento entre pessoas do mesmo sexo (inimaginável durante eras)

A escravidão foi abolida, ótimo. Enquanto isso, as pessoas escravizam-se ao trabalho... ou à sua aparência, ao seu físico, ao seu passatempo

Muitos governos desencorajavam o jogo, mas as lotarias estatais, as apostas online e os casinos estão a tornar-se cada vez maiores e mais proeminentes

Porquê? Porque falta ou é rejeitada uma fonte objetiva de moralidade.

Crenças humanas comuns como "As pessoas más sofrerão más consequências" (e todas as crenças religiosas e irreligiosas por trás disso) não nos ajudam verdadeiramente. Tornam-nos vulneráveis, incertos. Pergunta - Qual é a alternativa a estas crenças religiosas e às crenças das pessoas irreligiosas, e ao naturalismo científico?

Crença cristã comum: Paulo tinha pelo menos as seguintes crenças subjacentes; ele vivia as duas crenças subjacentes seguintes:

Seguimos os mandamentos de Deus e a sabedoria bíblica nas nossas vidas diárias. Para que tomemos decisões sábias. A Bíblia ensina sabedoria. Lê as suas cartas aos Efésios, aos Coríntios, etc. A Bíblia mostra frequentemente que a sabedoria conduz à bênção. Contudo, nunca automaticamente, ou por predefinição. Por vezes, decisões sábias continuam a não resultar. Enquanto decisões más parecem de repente correr bem. Muitas coisas que acontecem provam estar além da nossa influência; fora das nossas mãos e fora do nosso controlo. Objeção - Então, não faz sentido tomar decisões sábias? Faz sentido. E devemos ser sábios, mas isso não é o fim de tudo. Em última análise, não podemos nem temos de merecer bênçãos com as nossas boas obras, com o nosso bom comportamento. Como assim? Jesus Cristo já as mereceu por ti e por mim na cruz. Nós "apenas" respondemos a esta imensa prova de amor procurando fazer o bem aos outros, amando-os. Objeção – OK, ótimo; mas e quando algo de mau te acontece, como Paulo experimentou o tempo todo? Isso leva-nos à segunda crença da fé cristã:

De certa forma, RECEBEMOS o que acontece – incluindo coisas más e difíceis – como "providenciado" ou "atribuído" por Deus. As coisas acontecem "na Sua providência". O que é que isso significa? Ele, Deus, sabe porque é que as coisas acontecem, Ele faz com que aconteçam ou permite que aconteçam. E confiamos Nele que Ele tem uma boa razão para elas. Que Ele usa todas estas coisas para o bem daqueles que O amam (Romanos 8:28).

Implicação – Menos pressão, o fardo é aliviado. Porquê? Porque em última análise Deus determina. Se cometermos um erro, Ele é capaz de fazer com que esse erro resulte para o nosso bem. Também quando lidamos com coisas fora do nosso controlo. Incluindo coisas más: em última análise, estas não estão nas nossas mãos, mas nas Dele.

Estas crenças cristãs (sabedoria bíblica para a vida, mas não merecer o favor e o amor de Deus; e a providência de Deus) atingem um equilíbrio impressionante entre dois extremos:

Pensar que temos o controlo e que temos tudo nas nossas mãos. Por consequência, tudo depende de nós, humanos. Um peso demasiado pesado para carregar.

Tornar-se completamente passivo (não importa o que façamos; tudo é determinado, pelas leis da natureza ou por um Deus soberano)

O Deus da Bíblia é soberano e governa providentemente. Sim! Ao mesmo tempo, Ele deixa-nos decidir muitas coisas. Ele chama-nos a segui-Lo e aos Seus mandamentos. E Ele opera o que é bom, através e às vezes até apesar das nossas decisões. Pergunta/Objeção – Mas podemos contar com Deus? Podemos depender Dele? Podes não gostar de ter um Deus todo-poderoso e omnisciente a puxar os cordelinhos na tua vida... Para confiares Nele desta forma (para te renderes a Ele), consideremos a última parte da passagem. [mostrar o mapa da viagem de Paulo a Roma.]

Vs 11 – Após três meses, zarpam num navio alexandrino com a figura de proa dos deuses gémeos Castor e Pólux. Vs 12 – Ficam em Siracusa por três dias e Vs 13 – e navegam para Régio. E depois para Puteoli. Vs 14 - Ali encontram e passam uma semana com alguns irmãos e irmãs da mesma fé. E finalmente, chegam a Roma. Vs 15 – Os irmãos e irmãs fazem um grande esforço para os receber. À vista destas pessoas, Paulo deu graças a Deus e encorajou-se. Vs 16 - A Paulo foi permitido viver sozinho, com um soldado a guardá-lo. Pergunta - Quem eram Castor e Pólux? Irmãos gémeos da mitologia romana e grega. Chamados protetores dos marinheiros. Lucas, o escritor, diz aos leitores indiretamente: A tripulação pode confiar em protetores míticos, nós confiamos no Senhor que preservou em segurança a Paulo através de todas as tempestades (literal e figurativamente falando). Que cumpriu a sua promessa de que Paulo chegaria a Roma (Atos 27). Ele chegou são e salvo a Roma. A partir da carta de Paulo aos Romanos (cap 1), sabemos que Paulo desejava ir a Roma há muito tempo. Após 4 naufrágios e múltiplas tempestades, ele chegou lá. Após muitos obstáculos e dificuldades, como prisioneiro. Sem qualquer autoridade ou poder (terreno). No entanto, bem! A alcançar pessoas com o Evangelho. Deus guiando-o em desvios divinos. Finalmente, ponho o pé em terra firme em Itália e chego a Roma. Irmãos e irmãs da fé recebem-no. Paulo agradece a Deus e encoraja-se. Sobrecarregado com a bondade de Deus. A Sua fidelidade. Percebendo que a sua confiança em Deus era justificada. Confiando Nele. Sempre. Ele não está "apenas" a puxar os cordelinhos. Ele é um bom Pai. Jesus é um grande Rei, um Senhor amoroso. John Newton era um ex-marinheiro e ex-traficante de escravos. Em março de 1748, enquanto navegava para casa a bordo do Greyhound, Newton entrou numa tempestade violenta. Achou que o navio se afundaria. Clamou a Deus por misericórdia. O navio sobreviveu. E mais tarde, Newton olhou para este evento como o início da sua conversão a Jesus Cristo. Aquele que deu a Sua vida por muitos. O crescimento espiritual de Newton foi gradual em vez de imediato. Demorou anos até que a sua vida refletisse plenamente o evangelho em que tinha passado a acreditar. Este homem disse sobre a providência de Deus a seguinte frase memorável: "Tudo o que Ele envia é necessário; nada pode ser necessário que Ele retenha (não dê)." (Repetir). Pergunta – Que prova tens da bondade de Deus, da bondade de Jesus? Jesus – filho de Deus e filho do homem – sofreu... numa enorme tempestade cósmica. Afundámo-nos na tempestade. Não por coincidência. Não, Ele entrou nesta tempestade, para morrer nela, a tempestade na cruz no Gólgota. A tempestade da ira de Deus sobre o pecado. Porque é que Ele fez isso? Para que tu e eu pudéssemos ser resgatados desta tempestade, para que não precisássemos de morrer sob a santa ira de Deus sobre o pecado. Libertados, de uma vez por todas. Conheces Deus desta maneira? O doador da graça comum. O doador da crença (incomum) de como lidar com as coisas más. Que te guia providentemente na tua vida. Através de altos e baixos, por cima de picos altos de montanhas e através de vales escuros. Quer tenhas tomado decisões sábias, quer estúpidas. Ele ainda está contigo, quando acreditas Nele e O segues. Ele aponta-te o caminho certo através dos Seus mandamentos. E entretanto, Ele sabe sempre o que está a fazer. Ele garante que chegarás ao teu destino final, um dia. Oração Guia-me, Ó meu Grande Redentor... Quando eu estiver desesperado e necessitado... Confiarei em Ti através da escuridão, Tu não me desviarás. Cristo à minha frente, Cristo atrás de mim, Cristo dentro de mim todos os dias. Sê o meu caminho e preço para sempre, Jesus guia-me todo o caminho

Queres cantar isto comigo?

Russian

Название: Жизнь с Богом в центре … Отрывок из Библии: Деяния 28:1-16. Тема: Ранняя Церковь. Главная мысль: С Богом в центре всего … : 1. мы лучше понимаем человеческую доброту, 2. мы учимся справляться с плохими обстоятельствами. Место / Дата: Аликанте, 26 июля 2026 г. Чтение: Псалом 23

Павел на Мальте 28 — 1 Оказавшись в безопасности, мы узнали, что остров называется Мальта. 2 Жители острова проявили к нам необычное человеколюбие. Они развели костер и приняли всех нас, потому что шел дождь и было холодно. 3 Павел набрал охапку хвороста и, когда клал его на огонь, гадюка, выгнанная жаром, вцепилась ему в руку. 4 Когда жители острова увидели змею, висевшую у него на руке, они говорили друг другу: «Этот человек, должно быть, убийца; хотя он и спаслась от моря, богиня Правосудия не позволила ему жить». 5 Но Павел стряхнул змею в огонь и не пострадал. 6 Люди ожидали, что он опухнет или вдруг упадет замертво; но, прождав долгое время и не увидев ничего необычного, они передумали и сказали, что он бог. 7 Неподалеку находилось поместье, принадлежавшее Публию, первому лицу острова. Он принял нас у себя и три дня щедро и гостеприимно принимал нас. 8 Его отец лежал в постели, больной лихорадкой и дизентерией. Павел вошел к нему, помолился, возложил на него руки и исцелил его. 9 После этого пришли и остальные больные на острове и исцелились. 10 Они оказали нам всяческие почести, а когда мы были готовы отплыть, снабдили нас всем необходимым. Прибытие Павла в Рим 11 Спустя три месяца мы вышли в плавание на корабле, перезимовавшем на острове, — это было александрийское судно с изображением близнецов Кастора и Поллукса на носу. 12 Мы зашли в Сиракузы и пробыли там три дня. 13 Оттуда мы отплыли и прибыли в Ригий. На следующий день подул южный ветер, и на следующий день мы достигли Путеол. 14 Там мы нашли братьев и сестер, которые пригласили нас провести с ними неделю. Так мы прибыли в Рим. 15 Тамошние братья и сестры, услышав о нашем приходе, дошли до Форума Аппия и Трех Таверн, чтобы встретить нас. Увидев их, Павел поблагодарил Бога и ободрился. 16 Когда мы пришли в Рим, Павлу было позволено жить отдельно, с охранявшим его солдатом.

Введение. Пример того, как кто-то меняется на 180 градусов за короткое время: Эбенезер Скрудж («Рождественская песнь в прозе», Чарльз Диккенс, 1843 г.). Начинает с презрения почти ко всем, а заканчивает тем, что становится щедрым, радостным и любящим по отношению к тем самым людям, которых он игнорировал и обижал. Или посмотрите на апостола Павла: он преследовал христиан, а позже обратился в христианство и стал самым влиятельным провозвестником Евангелия. Поворот на 180 градусов! Преобразование. Вы когда-нибудь видели это наоборот: от хорошего к плохому? От теплого приема незнакомца с необычной добротой до сомнений и осуждения? А потом тебя называют богом. В первом случае мы приятно удивлены. Во втором мы разочарованы. Как люди могут так быстро менять свое мнение? Этот отрывок дает нам понимание того и другого:

мы видим крайнюю, необычную доброту людей к незнакомцам. И задаемся вопросом: откуда она берется?

мы видим радикальный и поспешный суд тех же людей над теми же незнакомцами только потому, что происходит что-то плохое.

И мы задаемся вопросом: как мы, как я интерпретирую плохие вещи, происходящие в моей жизни, и как справляюсь с ними?

Главная мысль: С Богом в центре всего,

мы углубляем понимание человеческой доброты (Общая благодать)

мы учимся справляться с плохими вещами (Необычные убеждения)

Мы углубляем понимание человеческой доброты (Общая благодать)

Стих 1 — После бури 276 человек благополучно вышли на берег. Где? На Мальте. Стих 2 — Жители острова проявили к нам необычное человеколюбие. Они разовели костер и приняли всех нас, потому что шел дождь и было холодно. … Стих 7 — Эта доброта проявляется и в стихе 7: Публий, «правитель» острова. Он оказывает им щедрое гостеприимство в течение трех дней. Стих 8 — Павел молитвой и возложением рук исцеляет его отца, страдавшего от лихорадки и дизентерии. Стих 9 — Все больные приходят к Павлу. Стих 10 — Они всячески почитают Павла и других людей и дают им все необходимое для путешествия. Вопрос — «Необычная доброта» — откуда она берется? Это было примечательно, иначе об этом не упомянули бы здесь таким образом. Если мы читаем о мальтийцах в интернете, их даже сегодня описывают как «теплых, гостеприимных, очень радушных к незнакомцам, туристам» (цитата из интернета <— туристическая информация, ссылающаяся на ужасно недобрых людей?). Вопрос — Как объяснить, что — в падшем и сломанном мире — мы иногда находим и встречаем «необычную доброту»? И уж точно не только среди христиан! Библия учит нас тому, что в богословских терминах называется «Общей благодатью»:

Деяния 14:16-17: Павел и Варнава исцеляют хромого в Листре. И толпа кричит: «Боги сошли к нам в человеческом облике» … Павел: мы тоже люди, прекратите. Мы приносим вам только благую весть: обратитесь от ничтожного к живому Богу. … 16 В прошедшие времена Он попустил всем народам ходить своими путями, 17 но не оставлял Себя без свидетельства, благоделья, подавая нам с небес дожжи и времена плодоносные и исполняя пищей и веселием сердца наши. Бог является источником и дарителем всех благ для ВСЕХ людей, и дает их людям и через падших людей.

Деяния 17:24-28 (Павел говорит в Афинах, на Ареопаге) — … 25 … Сам дает всему жизнь и дыхание и все. 26 … Он недалеко от каждого из нас: 28 ибо мы Им живем и движемся и существуем. Бог недалек ни от одного человека, как от верующих, так и от неверующих. Его черты часто ярко сияют в людях и через них, даже в грешных людях и через них.

Псалом 145:9: «Благ Господь ко всем, и щедроты Его на всех делах Его».

От Матфея 5:45: Иисус: Бог «повелевает солнцу Своему восходить над злыми и добрыми и посылает дождь на праведных и неправедных».

В — Проповедовал ли Павел Евангелие Христа жителям Мальты? Вероятно, да, хотя об этом не написано. Несомненно — как нам и говорится — он отвечает на проявления «необычной доброты», проявляя «евангельскую любовь» и «евангельские дела». Каким образом? Предлагая в ответ доброту и апостольское исцеление этим неверующим. Применение — воспринимайте «необычную доброту» людей как заботу Бога о нас. И отвечайте на такую доброту «евангельским благом» и «евангельской любовью». У нас нет апостольской силы или власти исцелять и совершать чудеса, как у Павла. Но мы можем с благодарностью принимать проявления доброты и отвечать тем же. В соответствии с Евангелием и знакомя людей с Евангелием.

Мы учимся справляться с плохими вещами (Необычная вера)

Стих 3 — Павел — помогая и служа, как и все остальные, собирает хворост, и когда бросает его в огонь, его кусает гадюка. Обратите внимание, что человеческие беды — плохое, что случается с тех пор, как человечество пало в грех, — случаются и с Павлом! Как показала вся эта поездка: какое бедствие! Стих 4 — Жители острова увидели змею, висевшую у него на руке: «Этот человек, должно быть, убийца; ну хорошо, он спасся от моря, но богиня Правосудия не позволит ему жить». Стих 5 — Но Павел стряхнул змею в огонь и не испытывает никаких дурных последствий. Стих 6 — Они наблюдают за ним: нет опухоли, он не падает замертво; прождав долгое время (как долго?) и не увидев ничего необычного, они меняют свое мнение: он бог.

Возражение — Ха-ха. Суеверные люди. Или, может быть, религиозные люди — то же самое, что «простые люди» <— Нет, посмотрите на нас: мы более развитые, искушенные, прогрессивные. За нашими плечами Эпоха Просвещения! Нас ведут наука и научный натурализм. Мы не изменим своего мнения так легко, как религиозные люди… Мы «просвещенные».

Говоря о «свете», Мэтью Генри (ученый) пишет, что мальтийцы тоже видели «естественный свет» (имея в виду, что они видят божественную истину):

Их первоначальная реакция говорит нам, что они верят: есть Бог, Который выше людей и превосходит их; и Его провидение исключает случайность. (По сути, нет хорошего или плохого везения. Все оркестрировано Богом).

Ему (Богу) принадлежит месть; Он воздаст за преступления (В конце концов Он будет судьей, судящим все).

Однако взгляд мальтийцев на «естественный свет» дефектен. Он неполнен и к тому же неверен. Откуда мы знаем? Они рассуждают так: у добрых людей все будет хорошо, а плохие будут страдать; добрые будут вознаграждены, плохие — наказаны. И как следствие: когда ты страдаешь, ты сделал что-то не так. Прежде чем отвергнуть это как простое или регрессивное, давайте обдумаем это. Я думаю, это показывает нам общее человеческое убеждение, когда мы сталкиваемся с плохими обстоятельствами.

Как мы перерабатываем, объясняем или даже оправдываем плохие вещи, происходящие с нами или вокруг нас?

Общее человеческое убеждение: плохие люди будут страдать от плохих последствий. Религиозные люди говорят: по божественному суду. (Религиозные люди: те, кто верит в существование одного Бога (=монотеисты) или нескольких богов (=политеисты). Религиозные или «современные» люди говорят: нет, мы не видим никаких доказательств божественного, не говоря уже о божественном определении происходящего; мы считаем, что законы природы определяют то, что происходит. Только то, что может быть доказано научно, объективно валидно и истинно. (Христианская вера, Евангелие, Путь по сути не являются религия. Это что-то совершенно другое. Я вернусь к этому позже). Хорошо, позвольте мне объяснить. —> Религиозные люди: Бог выше всего и всех; Он расплачивается (судит, наказывает) всех ЗЛЫХ людей. И Бог вознаграждает ДОБРЫХ людей; если вы хороший человек (по крайней мере, лучше других), вы будете процветать. Он впустит вас, когда дело дойдет до вечной жизни, например. —> Религиозно-индифферентные/современные/светские люди: плохие вещи действительно случаются, и это просто невезение.

Так устроена жизнь: сильный ест слабого. Выживание наиболее приспособленных. В этом на самом деле нет ничего хорошего или плохого; это просто природа. Серия химических реакций в живых организмах, включая мозг людей. Ничего больше. Змея в лесу? Это происходит естественно. Невезение. Пример — идешь по улице; тебе на голову падает черепица.

—> законы природы / законы гравитации — ничего с этим не поделаешь.

Вопрос — Разве мы ни на что не влияем? Влияем, говорят они. Просто если вы не осторожны, вы платите цену. Змеи прячутся в лесу. Принеси змею в жар костра, и она укусит; плохое решение приводит к плохим результатам, плохим обстоятельствам! Пример — черепица падает вам на голову.

—> вы скажете: если бы вы надели шлем, вам бы не было больно. Это ваша собственная глупость, что вы ходите по улицам без шлема… Итак: либо вы ничего не можете с этим поделать (законы природы), либо… вам просто нужно быть умнее.

Кстати: что вообще такое «плохое», если законы природы действительно диктуют/определяют то, что происходит? Если законы природы определяют то, что происходит, на самом деле нет ничего хорошего или плохого. Видите ли, научное мировоззрение само по себе не дает большой основы для понимания того, что правильно, а что нет, для морали, не так ли? Возражение — вы хотите сказать: светские люди — аморальные люди, у которых нет никакой морали? Нет, я так не говорю. Я хочу сказать, что я серьезно задаюсь вопросом, откуда светские люди — фундаментально — берут свою мораль? На каком основании они говорят, что хорошо, а что плохо? Наука учит нас тому, как работают процессы, КАК все идет (эффективно). Но она не учит (никогда не учит), она не может научить нас, является ли что-то правильным или неправильным (морально), или в какой степени это правильно или неправильно. (Пример: посмотрите на философа Аласдера Макинтайра)

Последствие — давайте рассмотрим последствия: 1. И для религиозных, и для нерелигиозных людей существует огромный груз с этими общими убеждениями о плохих обстоятельствах: вам лучше быть хорошими. Давление велико! Как для религиозных, так и для нерелигиозных, современных, светских людей.

Религиозные люди: Если (неявная) идея заключается в том, что Бог благословляет меня в первую очередь и только тогда, как я поступаю правильно, я буду работать как сумасшедший. И я буду бояться, что никогда не стану достаточно хорошим. Многие религиозные люди — в глубине души — руководствуются страхом. Страх быть недостаточно хорошим, чтобы быть принятым.

Нерелигиозные люди: Если природа не дает объективного источника морали, очень трудно понять, что хорошо, а что плохо. Зачем вообще заботиться, если в конечном итоге все сводится к выживанию наиболее приспособленных. Без объективного источника морали «(общественное) мнение» меняется все время и с течением времени. Очень неопределенно и очень переменчиво.

В этом историческом повествовании об апостоле Павле: от осуждения его как убийцы в один момент до боготворения его как бога чуть позже. Это не так уж далеко от нас, людей 21 века…, люди сейчас делают точно то же самое. Примеры —

Лионель Месси: в один день его сильно критикуют за его роль в команде, в другой день боготворят.

Всего за 20 лет и во многих странах появилась поддержка большинства однополых браков (немыслимая веками)

Рабство было отменено, отлично. Между тем, люди порабощают себя своей работой… или своей внешностью, своей физической формой, своим хобби

Многие правительства препятствуют азартным играм, но государственные лотереи, онлайн-ставки и казино становятся все больше и заметнее

Почему? Потому что объективный источник морали отсутствует или отвергается.

Общие человеческие убеждения вроде «Плохие люди будут страдать от плохих последствий» (и все религиозные и нерелигиозные убеждения, стоящие за ними) на самом деле нам не помогают. Они делают нас уязвимыми, неуверенными. Вопрос — Какова альтернатива этим религиозным убеждениям, убеждениям нерелигиозных людей и научному натурализму?

Общее христианское убеждение: Павел имел по крайней мере следующие лежащие в основе убеждения; он воплощал в жизнь следующие два основополагающих убеждения:

Мы следуем Божьим заповедям и библейской мудрости в нашей повседневной жизни. Чтобы принимать мудрые решения. Библия учит мудрости. Читайте его послания к Ефесянам, Коринфянам и т. д. Библия часто показывает, что мудрость ведет к благословению. Однако никогда автоматически или по умолчанию. Иногда мудрые решения все равно не срабатывают. В то время как плохие решения внезапно оказываются нормальными. Множество происходящих вещей оказываются вне нашего влияния; вне наших рук и вне нашего контроля. Возражение — Значит, нет смысла принимать мудрые решения? Смысл есть. И мы должны быть мудрыми, но это еще не конец всему. В конечном счете, мы не можем и не должны заслуживать благословения своими добрыми делами, своим хорошим поведением. Как так? Иисус Христос уже заслужил их для вас и меня на кресте. Мы «лишь» отвечаем на это колоссальное доказательство любви тем, что стараемся делать добро другим, любить других. Возражение — Хорошо, мило; но что, когда с вами случается что-то плохое, как это постоянно переживал Павел? Это подводит нас ко второй вере христианской веры:

В определенном смысле мы ПОЛУЧАЕМ то, что происходит, — включая плохое и трудное — как «предоставленное» или «назначенное» Богом. Все происходит «по Его провидению». Что это значит? Он, Бог, знает, почему происходят вещи, Он делает так, чтобы они происходили, или позволяет им происходить. И мы доверяем Ему, что у Него есть на это веская причина. Что Он обращает все это во благо для всех любящих Его (Римлянам 8:28).

Последствие — Меньше давления, груз снят. Почему? Потому что в конечном счете решает Бог. Если мы совершаем ошибку, Он способен сделать так, чтобы эта ошибка послужила нам во благо. Также когда мы имеем дело с вещами, находящимися вне нашего контроля. Включая плохие вещи: в конечном счете, они не в наших руках, а в Его.

Эти христианские убеждения (библейская мудрость для жизни, но не завоевание Божьей благосклонности и любви; и Божье провидение) поразительным образом балансируют между двумя крайностями:

Думать, что мы все контролируем и все в наших руках. Как следствие, все зависит от нас, людей. Ноша слишком тяжелая, чтобы ее нести.

Становиться полностью пассивным (неважно, что мы делаем; все предопределено законами природы или суверенным Богом)

Бог Библии суверенен и правит провидением. Да! В то же время Он оставляет нам возможность решать многое. Он призывает нас следовать за Ним и Его заповедями. И Он совершает то, что хорошо, через наши решения и иногда даже вопреки им. Вопрос/возражение — Но можем ли мы полагаться на Бог? Можем ли мы зависеть от Него? Вам может не нравиться, что всемогущий и всеведущий Бог дергает за ниточки в вашей жизни…. Чтобы довериться Ему таким образом (покориться Ему), давайте рассмотрим последнюю часть отрывка. [показать карту путешествия Павла в Рим.]

Стих 11 — Спустя три месяца они отплывают на александрийском судне с носовой фигурой близнецов Кастора и Поллукса. Стих 12 — Они задерживаются в Сиракузах на три дня и Стих 13 — плывут в Ригий. А затем в Путеолы. Стих 14 — Там они встречают братьев и сестер по вере и проводят с ними неделю. И наконец, они прибывают в Рим. Стих 15 — Братья и сестры прикладывают большие усилия, чтобы поприветствовать их. Увидев этих людей, Павел поблагодарил Бога и ободрился. Стих 16 — Павлу было разрешено жить отдельно, с охранявшим его солдатом. Вопрос — Кто такие Кастор и Поллукс? Братья-близнецы римской и греческой мифологии. Так называемые защитники моряков. Лука, писатель, косвенно говорит читателям: экипаж может доверять мифическим защитникам, мы доверяем Господу, Который благополучно сохранил Павла через все штормы (в буквальном и переносном смысле). Кто сдержал Свое обещание, что Павел доберется до Рима (Деяния 27). Он прибыл в Рим целым и невредимым. Из послания Павла к Римлянам (гл. 1) мы знаем, что Павел так долго стремился поехать в Рим. После 4 кораблекрушений и многочисленных штормов он добрался туда. После многих препятствий и трудностей, в качестве узника. Без всякой (земной) власти или силы. Тем не менее, в порядке! Достигая людей с Евангелием. Бог ведет его божественными обходными путями. Наконец, я ступаю на берег Италии и прибываю в Рим. Братья и сестры по вере приветствуют его. Павел благодарит Бога и ободряется. Переполнен Божьей благостью. Его верностью. Осознавая, что его доверие к Богу было оправданным. Доверяя Ему. Всегда. Он не «просто» дергает за ниточки. Он — добрый Отец. Иисус — великий Царь, любящий Господь. Джон Ньютон был бывшим моряком и работорговцем. В марте 1748 года, плывя домой на борту «Грейхаунда», Ньютон попал в сильный шторм. Он думал, что корабль затонет. Он воззвал к Богу о милости. Корабль выжил. И позже Ньютон вспоминал об этом событии как о начале своего обращения к Иисусу Христу. Тому, Кто отдал Свою жизнь за многих. Духовный рост Ньютона был постепенным, а не мгновенным. Прошли годы, прежде чем его жизнь полностью отразила евангелие, в которое он уверовал. Этот человек сказал о Божьем провидении следующую памятную фразу: «Все необходимое, что Он посылает; ничто не может быть необходимым, чего Он удерживает (не дает)». (Повторить). Вопрос — Какие доказательства у вас есть Божьей благости, благости Иисуса? Иисус — сын Божий и сын человеческий — пострадал… в огромном космическом шторме. Мы пошли ко дну в бурю. Не случайно. Нет, Он шагнул в этот шторм, чтобы умереть в нем, в шторм на кресте на Голгофе. Буря Божьего гнева на грех. Почему Он это сделал? Чтобы вы и я могли быть спасены от этой бури, чтобы нам не нужно было умирать под святым гневом Бога на грех. Освобожденные раз и навсегда. Знаете ли вы Бога таким образом? Даритель общей благодати. Даритель (необычной) веры в то, как справляться с плохими вещами. Кто провиденциально ведет вас в вашей жизни. Через взлеты и падения, по вершинам высоких гор и сквозь темные долины. Когда вы принимали мудрые или глупые решения. Он все еще с вами, когда вы верите в Него и следуете за Ним. Он указывает вам правильный путь Своими заповедями. И в то же время Он всегда знает, что делает. Он гарантирует, что однажды вы прибудете в пункт назначения. Молитва: Веди меня, о мой Великий Искупитель… Когда я отчаянно нуждаюсь… Я буду доверять Тебе во тьме, Ты не поведешь меня в заблуждение. Христос впереди, Христос позади меня, Христос во мне каждый день. Будь моим путем и ценой вечно, Иисус ведет меня весь путь

Вы споете это со мной?

Spanish

Tagalog

Turkish

Başlık: Tanrı merkezli bir hayat yaşamak … Kutsal Kitap pasajı: Elçilerin İşleri 28:1-16 Tema: Erken Dönem Kilisesi Ana fikir: Her şeyin merkezinde Tanrı olduğunda … : 1. insan sevgisi ve iyiliğine dair anlayışımızı büyütürüz 2. kötü şeylerle nasıl başa çıkacağımızı öğreniriz Yer/Tarih: Alicante, 26 Temmuz 2026 Okuma: Mezmur 23

Pavlus Malta'da Karaya Çıktı 28 - 1 Sağ salim karaya çıktıktan sonra, adanın adının Malta olduğunu öğrendik. 2 Adada yaşayanlar bize olağandışı bir şefkat gösterdiler. Hava yağmurlu ve soğuk olduğu için bir ateş yakıp hepimizi karşıladılar. 3 Pavlus bir yığın çalı çırpı topladı ve ateşe attığı sırada, sıcaktan kaçan bir engerek yılanı eline sarıldı. 4 Adalılar yılanın elinden sarktığını görünce birbirlerine şöyle dediler: “Bu adam kesinlikle bir katil; denizden kurtulmuş olsa da, Adalet tanrıçası yaşıyor olmasına izin vermedi.” 5 Ama Pavlus yılanı ateşe silkti ve hiçbir zarar görmedi. 6 Halk onun şişmesini ya da aniden düşüp ölmesini bekliyordu; ancak uzun süre bekledikten ve ona olağandışı hiçbir şey olmadığını gördükten sonra fikirlerini değiştirdiler ve onun bir tanrı olduğunu söylediler. 7 Yakınlarda adanın baş yöneticisi Publius'a ait bir mülk vardı. Bizi evinde ağırladı ve üç gün boyunca cömert bir konukseverlik gösterdi. 8 Babası ateş ve dizanteri nedeniyle yatakta hastaydı. Pavlus onu görmeye gitti ve duadan sonra ellerini üzerine koyarak onu iyileştirdi. 9 Bu olay gerçekleşince, adadaki diğer hastalar da gelip iyileştirildi. 10 Bize pek çok açıdan saygı gösterdiler; yelken açmaya hazır olduğumuzda ise ihtiyaç duyduğumuz malzemeleri bize sağladılar. Pavlus'un Roma'ya Varışı 11 Üç ay sonra, adada kışlamış İskenderiye yapımı, ikiz tanrılar Kastor ve Polluk başlığı taşıyan bir gemiyle denize açıldık. 12 Siraküza'ya uğrayıp orada üç gün kaldık. 13 Oradan yelken açıp Regyum'a vardık. Ertesi gün güney rüzgarı çıktı ve sonraki gün Puteoli'ye ulaştık. 14 Orada bir hafta bizimle geçirmemiz için bizi davet eden bazı kardeşler bulduk. Ve böylece Roma'ya geldik. 15 Oradaki kardeşler geleceğimizi duymuş ve bizi karşılamak için Appius Forumu ile Üç Hanlar'a kadar gelmişlerdi. Pavlus bu insanları görünce Tanrı'ya şükretti ve yüreklendi. 16 Roma'ya vardığımızda, Pavlus'un kendisini koruyan bir askerle birlikte yalnız yaşamasına izin verildi.

Giriş Kısa bir süre içinde 180 derece değişen birine örnek: Ebeneezer Scrooge (Bir Noel Şarkısı, Charles Dickens, 1843). Neredeyse herkesi hor görerek başlar, yok saydığı ve kötü davrandığı insanlara karşı cömert, neşeli ve şefkatli biri haline gelerek biter. Ya da elçi Pavlus'a bakın: Hristiyanları avlamıştı, daha sonra Hristiyanlığa döndü ve Müjde'nin en etkili duyurucusu oldu. 180 derece dönüş! Dönüşüm. Hiç tersini gördünüz mü: iyiden kötüye gitmek? Yabancı olarak olağanüstü bir şefkatle karşılanmaktan, şüphe duyulup yargılanmaya? Ve sonra bir tanrı olarak adlandırılmaya? Birinci durumda mutlu bir şekilde şaşırırız. İkincisinde ise hayal kırıklığına uğrarız. İnsanlar fikirlerini nasıl bu kadar çabuk değiştirebilirler? Bu pasaj bize her iki konuda da içgörü sunuyor:

insanların yabancılara karşı aşırı, olağandışı şefkatini görüyoruz. Ve merak ediyoruz: Bu nereden geliyor?

aynı insanların, sırf kötü bir şey oldu diye, aynı yabancılar hakkında radikal ve aceleci bir yargıda bulunduğunu görüyoruz.

Ve merak ediyoruz: Hayatımızda meydana gelen kötü şeyleri nasıl yorumluyor ve bunlarla nasıl başa çıkıyoruz?

Ana fikir: Her şeyin merkezinde Tanrı olduğunda,

insan sevgisi hakkındaki anlayışımızı büyütürüz (Ortak Lütuf)

kötü şeylerle nasıl başa çıkacağımızı öğreniriz (Olağandışı İnanışlar)

İnsan sevgisi hakkındaki anlayışımızı büyütürüz (Ortak Lütuf)

1. Ayet – Fırtınadan sonra 276 kişi sağ salim karaya çıktı. Nereye? Malta'ya. 2. Ayet – Adalılar bize olağandışı bir şefkat gösterdiler. Hava yağmurlu ve soğuk olduğu için bir ateş yakıp hepimizi karşıladılar. …. 7. Ayet – Bu şefkat 7. ayette de kendini gösteriyor: Adanın “valisi” Publius. Onlara üç gün boyunca cömert bir konukseverlik gösteriyor. 8. Ayet – Pavlus, dua ederek ve ellerini üzerine koyarak ateş ve dizanteri çeken babasını iyileştiriyor. 9. Ayet – Bütün hastalar Pavlus'a geliyor. 10. Ayet - Pavlus'a ve diğer adamlara birçok yönden saygı gösteriyorlar ve yolculukları için ihtiyaçları olan her şeyi veriyorlar. Soru – “Olağandışı şefkat” - Bu şefkat nereden geliyor? Dikkat çekiciydi, yoksa burada bu şekilde bahsedilmezdi. İnternette Maltalılar hakkında okursak, bugün bile “sıcakkanlı, misafirperver, yabancılara ve turistlere son derece misafirperver” olarak tanımlanıyorlar (internet alıntısı <-> korkunç derecede kaba insanlara atıfta bulunan turist bilgisi mi?). Soru – Düşmüş ve kırılmış bir dünyada bazen neden “olağandışı bir şefkat” buluyoruz ve karşılaşıyoruz, bunu nasıl açıklayabiliriz? Ve kesinlikle sadece Hristiyanlar arasında değil! Kutsal Kitap bize teolojik terimlerle “Ortak Lütuf” denilen şeyi öğretir:

Elçilerin İşleri 14:16-17: Pavlus ve Barnaba Listra'da topallayan bir adamı iyileştirirler. Ve kalabalık bağırır: “Tanrılar insan kılığında bize indiler” … Pavlus: Biz de insanız, durun. Biz size sadece iyi haberler getiriyoruz: Değersiz şeylerden yaşayan Tanrı'ya dönün. … 16 Geçmişte tüm ulusların kendi yollarından gitmesine izin verdi. 17 Yine de kendisini tanıklıksız bırakmadı: Size gökten yağmur ve mevsiminde ürünler vererek şefkat gösterdi; size bolca yiyecek sağlar ve yüreklerinizi sevinçle doldurur.Tanrı, TÜM insanlara tüm iyi şeylerin kaynağı ve vericisidir ve bunları kırık insanlar aracılığıyla ve onlara verir.

Elçilerin İşleri 17:24-28 (Pavlus Atina'da, Areopagus'ta konuşuyor) - … 25 … . Aksine, hedefe yaşamı, nefesi ve geri kalan her şeyi kendisi verir. 26 …. Hiçbirimizden uzak değildir. 28 ‘Çünkü biz [HEPİMİZ] onda yaşıyoruz, hareket ediyoruz ve var oluyoruz.’ Tanrı, inananlar olsun inanmayanlar olsun hiçbir insandan uzak değildir. O'nun özellikleri sıklıkla insanlar içinde ve aracılığıyla, hatta günahkar insanlar içinde ve aracılığıyla bile parlak bir şekilde parlar.

Mezmur 145:9: “RAB herkese iyidir, merhameti yarattığı her şeyin üzerindedir.”

Matta 5:45: İsa: Tanrı “güneşini kötülerin ve iyilerin üzerine doğdurur, adil olanların ve adil olmayanların üzerine yağmur yağdırır.”

Soru - Pavlus Malta halkına Mesih'in Müjdesini vaaz etti mi? Muhtemelen etti, ancak bu yazmıyor. Kesin olan şu ki - bize anlatıldığı gibi - “Gospel sevgisi” ve “Gospel eylemleri” göstererek “olağandışı şefkat” eylemlerine karşılık veriyor. Nasıl? Bu inançsızlara karşılık olarak şefkat ve elçisel şifa sunarak.Uygulama - İnsanların “olağandışı şefkatini” Tanrı'nın bizimle ilgilenmesi olarak görün. Ve bu şefkate “Müjde iyiliği” ve “Müjde sevgisi” ile karşılık verin. Pavlus gibi iyileştirme ve mucizeler yaratma gücüne veya yetkisine sahip değiliz. Ancak şefkat eylemlerini minnetle kabul edebilir ve aynı şekilde yanıt verebiliriz. Müjde'ye uygun olarak ve Müjde'yi insanlara tanıtarak.

Kötü şeylerle nasıl başa çıkacağımızı öğreniyoruz (Olağandışı İnanç)

3. Ayet – Pavlus – herkes gibi yardım ediyor ve hizmet ediyor – odun topluyor ve odunu ateşe attığında bir engerek yılanı tarafından sokuluyor. İnsanlığın tehlikesinin - insanlık günaha düştüğünden beri meydana gelen kötü şeylerin - Pavlus'un da başına geldiğini unutmayın! Bu tüm yolculuğun gösterdiği gibi: ne felaket ama! 4. Ayet - Adalılar yılanın elinden sarktığını gördüler, “Bu adam kesinlikle bir katil; tamam, denizden kurtuldu ama Adalet tanrıçası yaşamasına izin vermeyecek.” 5. Ayet - Ama Pavlus yılanı silkeleyip ateşe attı. Ve hiçbir kötü etkiye maruz kalmadı. 6. Ayet – Onu izliyorlar: şişme yok, düşüp ölmüyor; uzun bir süre bekledikten sonra (ne kadar süre?) ve kendisine alışılmadık hiçbir şey olmayınca fikirlerini değiştirdiler: o bir tanrı.

İtiraz – Haha. Batıl inançlı insanlar. Ya da belki dindarlar – “saf insanlar” anlamına gelir <-> Hayır, bize bakın: biz daha gelişmiş, sofistike, ilericiyiz. Arkamızda Aydınlanma var! Bilim ve bilimsel natüralizm bize rehberlik ediyor. Dindar insanlar kadar kolay fikir değiştirmeyiz... Biz “aydınlanmış” kişiyiz.

“Işık” dan bahsetmişken, Matthew Henry (bilgin) Maltalıların da “doğal ışığı” gördüğünü (yani ilahi gerçeği gördüklerini) yazar:

İlk tepkileri bize şuna inandıklarını söylüyor: İnsanların üstünde ve ötesinde olan bir Tanrı vardır; ve O'nun takdiri tesadüfe yer bırakmaz. (Temelde iyi ya da kötü şans diye bir şey yoktur. Her şey ilahi bir şekilde düzenlenmiştir).

Öç O'nundur; suçların hesabını O soracaktır (Nihayetinde her şeyi yargılayan yargıç O olacaktır).

Ancak Maltalıların “doğal ışık” görüşü kusurludur. Eksiktir ve aynı zamanda yanlıştır. Nereden biliyoruz? Şöyle akıl yürütüyorlar: İyi insanlar refaha erecek ve kötü insanlar acı çekecek; iyi insanlar ödüllendirilecek, kötü insanlar cezalandırılacak. Ve bunun doğal sonucu olarak: Acı çekiyorsan, yanlış bir şey yapmışsındır. Bunu saf ya da geri kalmış biri olarak reddetmeden önce, bunu iyice düşünelim. Bence bu bize kötü durumlarla uğraşırken ortak bir insan inancını gösteriyor.

Başımıza gelen veya etrafımızda gerçekleşen kötü şeyleri nasıl işler, açıklar ve hatta haklı çıkarırız?

Ortak insan inancı: kötü insanlar kötü sonuçlara katlanacaktır. Dindar insanlar der ki: ilahi yargıyla. (Dindar insanlar: tek bir Tanrı'nın varlığına inananlar (=tek tanrıcılar) veya birden fazla tanrıya inananlar (=çok tanrıcılar)). Dinsiz veya “modern” insanlar der ki: hayır, ilahi olana dair hiçbir kanıt görmüyoruz, bırakın olanların ilahi olarak belirlenmesini; olanları doğanın (kanunlarının) belirlediğine inanıyoruz. Yalnızca bilimsel olarak kanıtlanabilen şeyler nesnel olarak geçerli ve doğrudur. (Hristiyan inancı, Müjde, Yol aslında bir din değildir. Tamamen farklı bir şeydir. Buna daha sonra döneceğim). Tamam, açıklamama izin verin. – Dindar insanlar: Tanrı her şeyin ve herkesin üzerindedir; o bütün KÖTÜ insanları hesaba çeker (yargılar, cezalandırır). Ve Tanrı İYİ insanları ödüllendirir; eğer iyi bir insansanız (en azından diğerlerinden daha iyiyseniz), refaha erersiniz. Örneğin sonsöz/sonsuz yaşam söz konusu olduğunda sizi içeri alacaktır. – Dinsiz/modern/seküler insanlar: Kötü şeyler olur ve bu sadece kötü şanstır.

Hayat böyle işler: güçlü olan zayıf olanı yer. En gücünün hayatta kalması. Bunda gerçekten iyi ya da kötü diye bir şey yoktur; sadece doğadır. İnsanların beyinleri dahil olmak üzere yaşayan organizmalardaki bir dizi kimyasal reaksiyon. Başka bir şey değil. Odunların arasında bir yılan mı? Bu doğal olarak olur. Kötü şans. Örnek - sokakta yürümek; kafanıza bir kiremit düşmesi.

– doğa kanunları / yerçekimi kanunları - buna karşı yapabileceğiniz hiçbir şey yok.

Soru - Hiçbir şey üzerinde etkimiz yok mu? Var, diyorlar. Sadece dikkatli olmazsanız bedelini ödersiniz. Yılanlar odunların arasında saklanır. Yılanı ateşin sıcaklığına getirin, sokarlar; kötü bir karar kötü bir sonuca, kötü durumlara yol açar! Örnek - kafanıza bir kiremit düşmesi.

– diyorsunuz ki: kask takmış olsaydın, canın yanmazdı. Sokakta kask takmadan yürüdüğünüz için bu sizin kendi aptallığınız... Yani: ya bunun için hiçbir şey yapamazsınız (doğa kanunları) ya da … sadece daha akıllı olmanız gerekir.

Bu arada: Doğa kanunları gerçekten olanları dikte ediyor/belirliyorsa, “kötü” nedir ki zaten? Eğer doğa kanunları olanları belirliyorsa, gerçekten iyi ya da kötü diye bir şey yoktur. Gördüğünüz gibi, bilimsel bir dünya görüşü kendi içinde neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmek için, ahlak için pek bir temel sağlamaz, değil mi? İtiraz – şunu mu söylüyorsunuz: seküler insanlar ahlaksız insanlardır, hiçbir ahlakları yoktur? Hayır, bunu söylemiyorum. Söylediğim şey, seküler insanların - temelde - ahlaklarını nereden aldıklarını ciddi olarak merak ettiğimdir? Neyin iyi neyin kötü olduğunu hangi temelde söylüyorlar? Bilim bize süreçlerin nasıl çalıştığını, işlerin NASIL gittiğini (etkili bir şekilde) öğretir. Ancak bize bir şeyin doğru ya da yanlış (ahlaki olarak) olup olmadığını asla öğretmez, öğretemez veya bunun ne ölçüde doğru ya da yanlış olduğunu söyleyemez. (Örnek: filozof Alasdair MacIntyre'ın saati)

Çıkarım - sonuçlarını düşünelim: 1. Kötü durumlarla ilgili bu ortak inançlarla hem dindar hem de dinsiz insanlar için büyük bir yük vardır: iyi olsanız iyi olur. Baskı üstünüzde! Hem dindar hem de dinsiz, modern, seküler insanlar için aynı şekilde.

Dindar insanlar: (Örtük) fikir, Tanrı'nın beni ancak ve ancak iyi davranırsam ilk önce ve sadece o zaman kutsayacağı yönündeyse, deli gibi çalışacağım. Ve asla yeterince iyi olamayacağımdan korkacağım. Birçok dindar insan - derinden - korku tarafından yönlendirilir. Kabul edilmek için yeterince iyi olmama korkusu.

Dinsiz insanlar: Doğa nesnel bir ahlak kaynağı sağlamazsa, neyin iyi neyin kötü olduğunu bulmak çok zordur. Sonuçta - nihayetinde - her şey güçlü olanın hayatta kalmasıyla ilgiliyse neden umursayalım ki. Ahlak için nesnel bir kaynak olmadan, “(popüler) fikir” her zaman ve zamanla değişmektedir. Çok belirsiz ve çok inişli çıkışlı.

Elçi Pavlus'un yer aldığı bu tarihi anlatıda: Onu bir an katil olmakla suçlamaktan, kısa süre sonra onu bir tanrı olarak putlaştırmaya kadar. Bu, 21. yüzyıldaki biz insanlardan o kadar da uzak değil …, bugün insanlar tam olarak aynı şeyi yapıyor. Örnekler –

Lionel Messi: bir gün takımdaki rolü nedeniyle yoğun bir şekilde eleştiriliyor, başka bir gün putlaştırılıyor.

Sadece 20 yıl içinde ve birçok ülkede eşcinsel evliliğe karşı çoğunluk desteği var (çağlar boyunca düşünülemezdi)

Kölelik kaldırıldı, harika. Bu arada, insanlar kendilerini işlerine köleleştiriyorlar – ya da dış görünüşlerine, formda kalmalarına, hobilerine

Birçok hükümet kumarı caydırdı, ancak devlet piyangoları, çevrimiçi bahisler ve kumarhaneler her geçen gün büyüyor ve daha belirgin hale geliyor

Neden? Çünkü nesnel bir ahlak kaynağı eksik veya reddediliyor.

“Kötü insanlar kötü sonuçlara katlanacaktır” gibi ortak insan inançları (ve arkasındaki tüm dindar ve dinsiz inançlar) bize gerçekten yardımcı olmaz. Bizi savunmasız, belirsiz hale getirirler. Soru - Bu dinsel inançların ve dinsiz insanların inançlarının ve bilimsel natüralizmin alternatifi nedir?

Ortak Hristiyan inancı: Pavlus'un en azından aşağıdaki temel inançları vardı; aşağıdaki iki temel inanca göre yaşadı:

Günlük yaşamımızda Tanrı'nın emirlerine ve kutsal kitap bilgeliğine uyuyoruz. Böylece akıllıca kararlar vereceğiz. Kutsal Kitap bilgeliği öğretir. Efeslilere, Korintlilere vb. yazdığı mektuplarını okuyun. Kutsal Kitap genellikle bilgeliğin bereket getirdiğini gösterir. Ancak asla otomatik olarak veya varsayılan olarak değil. Bazen akıllıca kararlar yine de işe yaramaz. Oysa kötü kararlar birdenbire iyi sonuçlanıyor gibi görünür. Meydana gelen birçok şeyin etkimizin ötesinde olduğu kanıtlanır; ellerimizden ve kontrolümüzden çıkmıştır. İtiraz – Yani, akıllıca kararlar almanın bir anlamı yok mu? Bir anlamı var. Ve bilge olmalıyız, ancak bu her şeyin sonu değildir. Sonuçta, bereketleri iyi işlerimizle, iyi davranışlarımızla hak edemeyiz ve hak etmek zorunda da değiliz. Nasıl yani? İsa Mesih onları çarmıhta sizin ve benim için zaten hak etti. Biz bu muazzam sevgi kanıtına “sadece” başkalarına iyilik yapmaya, onları sevmeye çalışarak yanıt veriyoruz. İtiraz – Tamam, güzel; ama ya Pavlus'un her zaman yaşadığı gibi başınıza kötü bir şey geldiğinde? Bu bizi Hristiyan inancının ikinci inancına getiriyor:

Belirli bir şekilde, kötü ve zor şeyler de dahil olmak üzere olanları Tanrı tarafından “sağlanmış” veya Tanrı tarafından “tahsis edilmiş” olarak KABUL EDERİZ. Olaylar “O'nun takdirinde” gerçekleşir. Bu ne anlama geliyor? O, Tanrı şeylerin neden olduğunu bilir, şeylerin olmasına O neden olur veya olmasına izin verir. Ve O'nun bunlar için iyi bir nedeni olduğuna O'na güveniriz. O'nu sevenler için tüm bu şeyleri iyilik için kullandığına (Romalılar 8:28).

Çıkarım – Daha az baskı, yük kalktı. Neden? Çünkü nihayetinde Tanrı karar verir. Bir hata yaparsak, O bu hatayı bizim iyiliğimiz için çalışmaya muktedirdir. Ayrıca kontrolümüz dışındaki şeylerle başa çıkmak zorunda kaldığımızda da. Kötü şeyler dahil: nihayetinde, bunlar bizim ellerimizde değil O'nunkilerdedir.

Bu Hristiyan inançları (yaşam için kutsal kitap bilgeliği, ancak Tanrı'nın lütfunu ve sevgisini hak etmemek; ve Tanrı'nın takdiri) iki uç nokta arasında çarpıcı bir denge kurar:

Kontrolün bizde olduğunu ve her şeyin ellerimizde olduğunu düşünmek. Sonuç olarak, her şey bize, insanlara bağlıdır. Taşınamayacak kadar ağır bir ağırlık.

Tamamen pasifleşmek (ne yaptığımızın önemi yok; her şey doğa kanunları veya egemen bir Tanrı tarafından belirlenir)

Kutsal Kitabın Tanrısı egemendir ve takdirle hükmeder. Evet! Aynı zamanda, birçok şeye karar vermemizi bize bırakır. Bizi Kendisini ve emirlerini izlemeye çağırır. Ve kararlarımız aracılığıyla ve hatta bazen kararlarımıza rağmen iyi olanı ortaya çıkarır. Soru/İtiraz – Ama Tanrı'ya güvenebilir miyiz? O'na güvenebilir miyiz? Hayatınızda ipleri elinde tutanher şeyi bilen ve her şeye gücü yeten bir Tanrı'nın olmasını istemeyebilirsiniz –. O'na bu şekilde güvenmek için (O'na teslim olmak için), pasajın son kısmını düşünelim. [Pavlus'un Roma'ya yolculuğunun haritasını göster.]

11. Ayet – Üç ay sonra, ikiz tanrılar Kastor ve Polluk başlığı taşıyan bir İskenderiye gemisiyle yelken açarlar. 12. Ayet – Siraküza'da üç gün kalırlar ve 13. Ayet – Regyum'a yelken açarlar. Ve sonra Puteoli'ye. 14. Ayet - Orada aynı inançtan bazı kardeşlerle buluşup bir hafta geçirirler. Ve nihayet Roma'ya varırlar. 15. Ayet – Kardeşler onları karşılamak için büyük çaba harcarlar. Pavlus bu insanları görünce Tanrı'ya şükreder ve yüreklendirilir. 16. Ayet - Pavlus'un kendisini koruyan bir askerle birlikte yalnız yaşamasına izin verilir. Soru - Kastor ve Polluk kimdi? Roma ve Yunan mitolojisinin ikiz kardeşleri. Denizcilerin sözde koruyucuları. Yazar Luka, okuyuculara dolaylı olarak şöyle diyor: Mürettebat mitolojik koruyuculara güvenebilir, biz ise Pavlus'u tüm fırtınalar boyunca (kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak) güvenle koruyan Rab'be güveniyoruz. Pavlus'un Roma'ya ulaşacağına dair verdiği sözü tutan O'dur (Elçilerin İşleri 27). Roma'ya sağ salim vardı. Pavlus'un Roma'ya mektubundan (bölüm 1) Pavlus'un çok uzun süredir Roma'ya gitmeyi arzuladığını biliyoruz. 4 gemi kazası ve birçok fırtınadan sonra oraya ulaştı. Birçok engel ve zorluktan sonra, bir mahkum olarak. Hiçbir (dünyevi) otorite veya güç olmadan. Ancak, iyi olarak! Müjde ile insanlara ulaşarak. Tanrı onu ilahi sapmalara yönlendiriyor. Sonunda İtalya'da karaya ayak bastım ve Roma'ya vardım. İmanın kardeşleri onu karşılıyor. Pavlus Tanrı'ya şükrediyor ve cesaret buluyor. Tanrı'nın iyiliğiyle sular altında kalıyor. O'nun sadakati. Tanrı'ya olan güveninin haklı olduğunu fark ediyor. O'na güvenmek. Her zaman. O sadece ipleri çekmiyor. O iyi bir Baba. İsa harika bir Kral, sevgi dolu bir Rab'dir. John Newton eski bir denizci ve eski bir köle tüccarıydı. Mart 1748'de Greyhound gemisiyle eve yelken açarken Newton şiddetli bir fırtınaya yakalandı. Geminin batacağını düşündü. Merhamet için Tanrı'ya yakardı. Gemi hayatta kaldı. Ve Newton daha sonra bu olaya İsa Mesih'e dönüşümünün başlangıcı olarak baktı. Hayatını birçoğu için veren O. Newton'un ruhsal büyümesi birdenbire değil, kademeli oldu. Hayatının inandığı müjdeyi tam olarak yansıtması yıllar sürdü. Bu adam Tanrı'nın takdiri hakkında şu unutulmaz ifadeyi söyledi: “Gönderdiği her şey gereklidir; esirgediği (vermediği) hiçbir şey gerekli olamaz.” (Tekrarla). Soru – Tanrı'nın iyiliğine, İsa'nın iyiliğine dair ne kanıtınız var? İsa – Tanrı'nın oğlu ve insanın oğlu – büyük, kozmik bir fırtınada … acı çekti. Fırtınada battık. Tesadüfen değil. Hayır, Golgota'daki çarmıhtaki fırtınada, içinde ölmek için bu fırtınaya adım attı. Tanrı'nın günah üzerindeki gazabının fırtınası. Bunu neden yaptı? Siz ve ben bu fırtınadan kurtulabilelim diye, Tanrı'nın günah üzerindeki kutsal gazabı altında ölmek zorunda kalmayalım diye. Bir kez ve herkes için özgürleştirildi. Tanrı'yı bu şekilde biliyor musunuz? Ortak lütfun vericisi. Kötü şeylerle nasıl başa çıkılacağına dair (olağandışı) inancın vericisi. Hayatınızda size takdirle rehberlik eden. İnişler ve çıkışlar boyunca, yüksek dağ tepelerinden ve karanlık vadilerden geçerek. Bilge kararlar verdiğinizde veya aptalca kararlar verdiğinizde. O'na inandığınızda ve O'nu takip ettiğinizde O hala sizinle. Kendi emirleriyle size doğru yolu gösterir. Ve bu arada, ne yaptığını her zaman bilir. Bir gün son varış noktanıza varacağınızı garanti eder.

Dua Yüce Kurtarıcım, Bana Rehberlik Et … Umutsuz ve muhtaç olduğumda – Karanlıkta Sana güveneceğim, Beni yanlış yola saplamayacaksın. Önümdeki Mesih, arkamdaki Mesih, her gün içimdeki Mesih. Sonsuza dek yolum ve bedelim ol, İsa bana her zaman rehberlik eder